Het gezonde spelen

Speel jij ook zo graag? Ik wel en dan het hele jaar rond. Nu in de lente eens te meer.
    De winterbleus en -dips voelden deze afgelopen winter dieper dan ooit. Mijn theorie is dat de kou in huis bijdroeg aan die bluesdips. Niet alleen buiten was extra bekleding nodig, ook binnen speelden dekens en dikke vesten de hoofdrol. Ik was bijna blij met de regelmatige vliegoppers, want dan kreeg ik het tenminste even warm, maar eerlijk? Die hitte is echt to much. Weg ermee… plies?
    Dips en bleus weerhielden me echter niet van buitenspelen. Mijn telefoon staat vol met foto’s van stadswandelingen, boswandelingen en rondjes-er-omheen. Buitenspelen tilde en tilt me steeds boven mentale dalletjes uit – het is mijn redding, naast thermokleding, een dikke das, handschoenen en geen muts. Ja, geen muts. Die verpest alle curlpower. Een muts komt pas tevoorschijn als de ijsberen aanbellen met de vraag om chocolademelk.

Speelgoed
Nu de lente na de magnolia’s en de kersenbloesem ruimte geeft aan de appelbloesem, is het buitenspelen nog leuker. Zie me genieten aan Werk aan de Groene Weg. Die gele zee vormt een prachtige speeltuin. Laat me lopen, laat me lezen.
    En een poosje geleden wandelde ik met een vriendin een rondje om de Reeuwijkse Plassen. Onderweg vond ik een oud stukje hout met daaraan een oud scharnier.
    ,,Dat vind ik nou mooi speelgoed. Doe die even in mijn rugzak.”
    ,,Dat verrotte hout?”
    ,,Nee, die verroeste scharnier. Kijk hoe mooi.”
    ,,Ben jij gek?”
    ,,Ja! Dat weet je toch? In de herfst geboren en in de lente jarig maakt je uiteraard gek. Maar je wist niet dat ik van oud en versleten hou, hè?”

 

Bejaard
Versletenheid is iets waar ik mezelf steeds meer mee vereenzelvig. Zelfs Celine beaamde het afgelopen vrijdag:
    ,,Ik word 25. Zo oud!”
    ,,Dat vind jij oud? Dat maakt mij hoogbejaard.”
    Benjamin zag het gelukkig heel anders. Hij vroeg laatst:
    ,,Mama, kom je volgende week jouw LEGO-bouwwerk maken?” Wel een creatieve uitnodiging hè?
    ,,Of ik kom spelen? Natuurlijk!” De laatste klus-dag met zijn vader mocht ik een LEGO bouwwerk bouwen tot ik zag dat ik in plaats van bouwen beter kon sjouwen. Dat bouwwerk maakte Benjamin zelf maar, dacht ik. Al weet hij hoe leuk ik het vind. Ik reageerde superblij dat hij me alsnog hiervoor vroeg. LEGO bouwen is net als puzzelen. Heerlijk. Zo schoof ik een week later aan bij Benjamin. Hij bouwde een ander pakket.

Bagger
Way back, met little Benjamin mocht ik altijd helpen; blokjes uitzoeken uit een berg LEGO en meneer bouwde. Dan zaten we op de grond bij een deken vol LEGO. Het was us-time ten top, dat zich nu aan zijn eettafel herhaalde. Met dit verschil: ik mocht iets bouwen. Helemaal zelf.
    Het startte met het openscheuren van de zakjes, de blokjes er uit schudden en…
    ,,Oh, gooi jij de zakjes gewoon over je schouder? Dan kan deze er wel bij.” Hup. Mijn zakje kwam echter niet verder dan de andere kant van de tafel. Bij een volgende worp viel het op Benjamins werkplek. Via hem kwam het evengoed op de grond.
    Tijdens het bouwen keek Benjamin af en toe even op en bemerkte dat ik waarschijnlijk de leukste van de twee pakketjes had. Wat hij bouwde noemde hij ‘bagger’, wat ik bouwde noemde ik ‘pure industrie’. Al herstelde zoonlief me
    ,,Jij bouwt de Death Star Trench Run.”
    ,,Die dus. Al weet ik wat de Death Star is, ik denk dat ik niet verder kom dan een 1 bij een StarWarstoets” Al zegt een LEGO blokje dat ik meer in mezelf mag geloven. Kijk maar, het zegt: The Force is strong with this one.

Verrukkelijk

Waar ik als buitenspeler helemaal blij van word, zijn bloemetjes en kleurtjes. Vraag Marcel maar. Stel je dus voor hoe happy ik reageerde bij het zien van kleurige blokjes tussen alle grijs. Iets met blij en kinderlijk. Een ander zou zeggen: gestoord, maar daar sluit ik mijn oren voor. Ik weet in al mijn gestoordnessheid wie toch van me houden en dat telt.

    Tegen lunchtijd plaatste Benjamin zijn laatste steen.
    ,,Klaar. Ik ga lunch maken.”
    ,,Oh lekker dat jij eens voor lunch zorgt.”
    ,,Zie je mij al jouw lunch maken?”
    ,,Ja, je weet wel, brood, boter, kaas, Marmite, hagelslag.”
    ,,Ik heb geen kaas.”
    ,,Da’s pech, kaas weg. Dan maar pindakaas en hagelslag.”
    ,,Als ik nou teveel boter of te weinig pindakaas doe? Niets is zo persoonlijk als beleg.”
    ,,Schatje, zolang ik mag blijven spelen, boeit het me niet hoeveel van wat op mijn boterhammen zit, al doe je er niets op. Het idee dat jij voor mijn zorgt is gewoonweg verrukkelijk.”
    Ik bouwde verder aan mijn bouwsel, terwijl Benjamin in de keuken rommelde. Ineens zette hij een bord met twee onbelegde boterhammen onder mijn neus:
    ,,Eet smakelijk dan maar.”

Kunstenaar Maik

De wind waaide ineens vanuit een andere hoek en nam mijn wilde haren mee. Al waai ik nooit zomaar met alle winden mee, nu liet ik me meevoeren. Tegenwindsheid komt wel weer.

Windrichting

De wind voerde me na ongeveer 22 jaar weg van mijn favoriete kapsalon Hizi Hair.
    Sorry meiden, een onverwachte rukwind dreef me noordwaarts. Indirect veroorzaakte mijn lieverd, Marcel, die switch. Als signmaker maakt hij onder andere naam in Utrecht. Kijk gerust eens naar zijn werk op facebook. In een van die posts vind je MUS conceptstore, een klant dus. Die store wordt geleid door een heerlijke krullenbol. Hoe grappig dat ik als andere krullenbol jaloers kan zijn op de krullen van een ander, vooral als die krullen zo goed lijken te zitten. Ik schreef haar een privébericht:
    ,,Jouw krullen zitten altijd zo fan-tas-tisch. Zit ik hier met mijn hormonaal-gestuurde-pluis-krullen-crisis – iets met overgang. Wat voor producten gebruik jij voor je heerlijke krullen?”
    ,,Haha, dat vragen meer mensen. Ik ga naar krullenkapper Yord. Hij is fantastisch!!” Kijk die uitroeptekens. Ik ben niet de enige die er graag mee rondstrooit, al leerde ik het een beetje af. Valt dat op? Ze vervolgde:

    ,,Ik gebruik ook zijn producten, waarvan hij zegt hoe ik ze moet gebruiken en dat doe ik netjes. De kapper heet Maik. Hij zit op de Voorstraat.”

Cursus
Eigenlijk zit Yord in de Biltstraat, waardoor mijn wandeling vanaf centraal station Utrecht wat langer werd (met mooie plekjes onderweg). Het hield mij niet tegen om bij Maik binnen te wandelen.
    Sami, zijn collega, ving me op en gaf een cursus krulverzorging waar ik u tegen zei. Dacht ik goed bezig te zijn? Nope, of eigenlijk een beetje! Onder het genot van een flinke beker thee, echt een lekker grote beker, vertelde Sami me feiten die me vreemd in de oren klonken.
    Ze zei bijvoorbeeld dat ik direct moest stoppen met het gebruik van oliehoudende producten. Het haar pluist er alleen maar erger door. Slik, daar gaat de voorraad in mijn kast. Dat ik mijn haar niet vaker dan eens in de week moet wassen, wist ik. Haarwassen maakt het haar er niet beter op. Maar dat ik mijn haar vooral niet moet wassen na een duik in het zwembad of in zee, verbaasde me de krullen stijl. Sami legde uit:

    ,,Chloor en zoutwater zijn reinigende producten, het haar wordt er schoner van.”

    ,,Wat doe ik dan met die chloorlucht?”
    ,,Gebruik een masker, spoel die de volgende dag uit en je haar zit fantastisch en ruikt fris.” Dat testte ik tijdens een weekendje weg met de kinderen. Na twee dagen in de wildwaterbaan en glijbanen van het Meerdal, waste ik mijn haar niet, maar gebruikte een masker. Geloof het of niet, Sami had gelijk, mijn haar zat top!

Kunstenaar
Na nog wat tips, droeg Sami me over aan Maik. Hij maakte de belevenis bijna onwerkelijk. Voelde ik me bij Sami al op mijn gemak, hij maakte dat ik me helemaal thuis voelde met zijn enthousiasme. Hij behandelde me als was ik een goede vriendin:
    ,,Meid! Wat leuk je te zien. Alles goed?”, klonk zijn welkom. Dat ‘meid’. Ik smolt! Zie me zitten, al 13 jaar 38 en dan ‘meid’ horen zeggen. Na nog wat gezellige talk, vroeg Maik:
    ,,Ben je er klaar voor om hier weg te lopen als Tina Turner?”
    ,,Zoals zij zingt ‘In your wildest dreams’, geloof ik niet dat het kan, maar hoe wilder hoe beter. Ga los.” Waarop Maik een schaar tevoorschijn toverde en de ene na de andere pluk door de lucht deed vliegen.

    Wacht, zei ik ‘een schaar’? Het waren er drie die hij op den duur tegelijk en vanuit één hand door mijn haar haalde en een flinke dot pluis verwijderde. Even dacht ik: wat doe je nu?! Per knip benieuwde de uitkomst me meer.

Verbluffend
Na het knippen vroeg Maik me voorover te hangen in de stoel, waarna hij mijn haar föhnde en er lekker doorheen wroette. Heerlijk! Tenslotte zei hij:
    ,,Voordat je omhoog komt, moet je even met je hoofd schudden. En schrik daarna niet van je spiegelbeeld.” Dat deed ik wel.
    ,,Is dat echt mijn haar?”, vroeg ik hoogst verbaasd. Het zat heerlijk wild en leek voller dan ooit. ,,Verbluffend.”

    Maik trok nog even zijn handen door mijn haar, waarbij wat eigenwijze plukken tevoorschijn piepten. Die knipte hij zonder pardon weg. Dat zou je bij iemand met stijl haar nooit mogen doen, maar met krullen? Kom maar door, doe gek, want krullen zijn gek!
    Tenslotte zei Maik:
    ,,Wen vooral aan je nieuwe coup en als het bevalt, gebruik ik de volgende keer vijf scharen!”

    ,,Vijf scharen? Ik zeg nu al: deal!”
    Tot die tijd blijf ik lekker wind vangen, want hoe harder die waait, hoe beter. En wind mee of tegen? Het maakt niet uit, ik kom toch weer uit bij Maik. Tot ziens in mei.

Onzichtbaar

    ,,Bestemming bereikt," zeg ik tegen mezelf na een half uur fietsen. Ik stap af langs de kant van de weg, laat een bestelbusje langs gaan en adem de lucht van het Eiland van Schalkwijk diep in. Ik word altijd gelukkig als ik hier ben. De rust en ruimte doen me goed. (Al lieg ik een beetje, maar dat in een andere blog.)

    ,,Geen tijd om langer te treuzelen madam, je hebt werk te doen," zeg ik hardop. Daarmee haal ik mezelf terug naar het nu, steek de weg over en loop het erf op.

Hond

Het erf afzoekend naar de beste plek voor mijn fiets, schrik ik me een hondendrol! Daar, op een meter of vijftien van me af, staat een hond en niet zomaar één. Het is in mijn ogen de meest angstaanjagende hond onder de honden - een herdershond. Het is dat ik een afspraak heb met een van de bewoners op het erf, anders maakte ik nog voor mijn volgende inademing rechtsomkeert:
    ,,Dag hond tot nooit meer ziens!”
    Mijn agenda en de deadline van HoutensNieuws dwingen me echter door te zetten. Ik stap het erf op en denk: Oké curl, ik bedoel, girl! You can do this, het is een hond en ja, jij bent bang. Maar dat hoeft de hond niet te weten! Show some curlpower, hup, kin omhoog, borst naar voren, rug recht en nee, niet de hond aankijken.

    Ik zeg niet kijken! Nooit niet! Als je dat doet ben je verloren, dan ontketen je een machtspelletje en dan wint de hond. Eindig jij op je rug met een hijgende hond boven op je.

    Ik kan wel iets fijners bedenken.

Paniek? Nee, natúúrlijk niet!
Afijn, de paniek is behoorlijk hevig, maar ik spreek mezelf in gedachten toe. Ik bedoel maar, ik praat niet altijd hardop tegen mezelf hoor:
    ,,Irene, niet kijken! Niet naar die hond kijken.”
    ,,Ik ben niet bang!”
    ,,Niet kijken!”
    ,,Nee, ik ben echt totaal niet bang! Waar blijft die voordeur nou?” Ik loop richting de deur met mijn fiets tussen de hond en mij in. Als die hond iets pakt, dan toch eerst mijn fiets.
    ,,Nee, ik ben echt niet bang hoor," gaat dat stemmetje in mij door.    

    ,,Niet kijken!”, klinkt een laatste keer binnenin mij. Ik loop verder het erf op en zie in mijn ooghoek…

    Wat? Nog een hond? Geen idee wat voor hond, want ik kijk niet hè en mijn ooghoek herkent geen honden.
    ,,Nu zeker niet meer kijken!”, zegt een onhoorbaar trillende stem.
    ,,Ik ben echt totaal en helemaal niet bang!”, lijkt zelf in mijn hoofd meer op een muizenpiepje dan de taal van een powergirl En zie je die spreuk over iets met zeven kleuren? Dat speelt zich hier bijna af.

Trots

Eindelijk, daar is de voordeur. Ik zet mijn fiets op slot en druk op de bel. Toch vooral met wat trots nu ik de honden niet meer zie, ze bleven namelijk wel al die tijd op afstand staan. Ze zagen me heus wel, want ik zag hun blikken iedere stap die ik zette volgen. Dat zag mijn ooghoek dan weer wel.

    Terwijl ik wacht tot iemand de deur opent, wil ik een overwinningsrondedansje doen, een ballon opblazen en een confettibom af te laten knallen. Ik bedoel maar, ik was knetterbang, maar blijkbaar kwam het niet over bij de honden. Kijk ze staan!

    Ik deed iets waardoor ze mij niet interessant genoeg vonden. Niet kijken werkt echt! Ik voel trots van mijn meest grijze krul tot mijn kleinste teennagel: I won! Ik overwon het laten merken van mijn angst. Yeah! Ik ben goed!

Voordeur

De deur zwaait open en zonder dat ik me eerst even voorstel zeg ik vol opluchting:
    ,,Poeh, hé, ben ik even trots op mij.”
    ,,Oh ja? Hoezo?”
    ,,Nou, ik kwam het erf op…”, ik vertel haar alles van hierboven en haal opgelucht adem. ,,Ik vind mezelf eigenlijk gewoon best wel stoer, met mijn hondenangst.”
    ,,Nou ja, zo stoer is het niet. Die honden voelen jouw angst heus wel aan, maar ze konden niet dichterbij komen door de onzichtbare omheining op ons erf.”

    En daar verdween alle stoerness.

    ,,Een onzichtbare...? Oh...," klink ik best teleurgesteld. Mijn trots was leuk, tot zo ver.

Ps. met dank aan Trixi, staat ze niet mooi op de foto?

De geïnterviewde vindt het vast goed dat ik het artikel over haar hier deel, ze heeft er voordeel bij.

Stembureau 21

Nooit eerder fietste ik om 03.45 uur door slapend Houten. Zeg maar als een bezetene, want die  intense stilte beangstigde me. Eenmaal binnen en de voordeur achter me gesloten, voelde ik sterker dan ooit: oost, west hier ben ik echt best.

    Een half uur later legde ik mijn hoofd op mijn kussen, maar slapen? Nope! In mijn hoofd en in de verhalen aan manlief herbeleefde ik de onwaarschijnlijk drukke verkiezingsdag van de Provinciale Statenverkiezing in stembureau 21.

Drukte
Ik verwachte niet zoveel stemmers bij deze verkiezing. Het tegendeel bleek waar. De voortdurende rij stemmers verbaasde alle stembureauleden. Als ik even langs de rij naar buiten keek, zag ik soms het einde van de rij om na een knipper met mijn wimpers het einde van de rij te zien verdwijnen achter het gebouw.
    Manlief en dochter die voor mijn gevoel uit het niets voor mijn neus stonden, beaamden de lengte van de rij. Dat ik hen niet eerder opmerkte, bewijst hoe gefocust ik mijn werk als ID-checker uitvoerde.

    Bij die van manlief klonk:
    ,,Wat tof om te zien dat jij werkelijk bent wie je bent. Maar hé, volgend jaar wel je paspoort verlengen.” Ik gaf manlief zijn paspoort terug en zei: ,,Meneer van Valen, u mag naar het volgende loket.”
    ,,Oh, dus nu ben ik een loket?”, klonk het stembureau lid naast me.
    ,,Uhm, excuses meneer de buurman." Ik keek mijn man aan en zei: ,,Je mag naar de meneer naast me.”
    ,,Ze zei meneer tegen me,” zei mijn buurman met op zijn gezicht een glimlach van stemtafel tot stemhokje. Oei, daar stond ook een rij...
    Gedurende de middag en avond gaf ik mijn buurman steeds een andere naam. Denk daarbij aan namen als grappenmaker, gekkerd, hoogheid, ROS-checker, lokbroek, mister, muppet, edelachtbare, mafketel, controle-meester en veel meer. Hij was niet altijd even blij met de benamingen, maar hé, bedenk jij maar eens een middag en avond lang nieuwe en vooral leuke namen, dan noteer ik die voor de volgende keer.

Wave
En soms klonk ineens:
    ,,Mensen daar is er weer één!”, waarna ik mijn buurman porde en hij op zijn beurt zijn buurman aantikte. Ieder van ons liet het werk vallen en ik telde af: ,,Drie, twee, één, nul!”, waarna we onder een luide ,,Jeeej!" een wave vormden met onze armen. Zo toonden wij onze trots voor een jongere die voor het eerst gebruikmaakte van diens stemrecht. Als ID-checker, pikte ik ze er met gemak uit. Omdat een confetti bom van de gemeente miste, deden wij een wave. Het zorgde uiteraard voor de nodige hilariteit, want de jongeren kregen ongevraagd aandacht. De een genoot ervan, een volgende bloosde, weer een ander schrok, maar allemaal liepen ze lachend naar mijn buurman.

    Ik denk dat dit plezier ons stembureau tot de feestelijkste maakte.

 
Doorstomen
Feestelijk of niet, tijd voor taart... Ik bedoel: tijd voor een pauze namen we niet. Wij konden het niet over ons hart verkrijgen om mensen langer in de rij te laten wachten dan ze al deden. We zagen al verkleumde handen bij het overhandigen van de paperassen. Pas toen ruim na etenstijd de stembiljetten op waren en we op nieuwe wachtten, bood dat tien minuten voor een hapje en plasje. Vervolgens pakten we door tot de rij na 21.00 uur weg was. Het kan dus wel!

    Wat ons overigens door het laatste half uurtje heen hielp, was Popkoor Mixsing (dank voor de foto). Het koor zong vanaf de trappen van het gebouw een aantal liedjes en brachten daarmee een hartverwarmende sfeer in het gebouw en een boost aan de stembureauleden. Zie ons swingen op de stoelen. Jammer dat ze stopten.

Tellen
Na sluiting van het stembureau volgde een welverdiende pauze en kwamen we op adem terwijl anderen zich bogen over de opstelling van de teltafels.
    Zo'n dag in een superdruk stembureau vliegt voorbij. Ik schrok regelmatig van de tijd. Zo ook bij het tellen van de stembiljetten. Om 01.30 uur sloten we de telling van de Waterschappen af. Met die wetenschap stapte de interne klok over op stand verstand-op-oneindig en blik-op-nul. Gelukkig verliep het tellen van de Provinciale Staten sneller. We hadden het telsysteem goed in de vingers.

    Uiteindelijk brachten we het werk in stembureau 21 tot een goed, maar vooral laat einde om 03.30 uur. Ik bedenk nu dat ik ,,drie, twee, één, nul..., jeeej" had moeten roepen, al riep ieders bed harder.

    Nu dit verhaal verwerkt, verteld en herbeleefd is, kan ik vast goed slapen.

    Goodnight!

Bedpartner

Hoe heerlijk ik ook genoot van een weekend weg met twee vriendinnen en mijn zus, ik weet dat ik Celine maanden daarvoor echt bezeerde. I’m a bad momma. Ze vroeg me destijds:
    ,,Mama, zullen wij eens een weekendje weg gaan?”
    ,,Je bedoelt als jij en ik, met alleen ons twee?”
    ,,Ja, ik zie anderen dat doen. Het lijkt me heel leuk.”
    ,,Mij ook als papa er niet was. Je wilt dat ik hem verlaat?”
    ,,Ja.”
    ,,Maar dat wil ik niet. Ik verliet hem in ons bijna 30jarige huwelijk geen nacht, waarom dan nu ineens wel?”
    ,,Dus het is een nee.”
    ,,Ja.”

Belletje
Amper een week later rinkelde mijn telefoon; een van mijn besties belde:
    ,,Hiep hoi, vertel eens meid,”
    ,,Nou, ik dacht: ik bel jou even met een heel leuk idee.”
    ,,Je maakt me nieuwsgierig.”
    ,,Wil je met een andere vriendin, je zus en mij een weekendje weg?”
    ,,Ja,” zei ik zonder enige bedenktijd. ,,Dat wil ik. Wat een tof idee.”
    ,,Oh?”
    ,,Wat oh?”
    ,,Nou, ik belde jou als eerste, want ik verwachte dat ik al mijn skills in moest zetten om jou te overtuigen. Je antwoordde wel erg snel met ja. Dat verwachtte ik niet.”
    ,,Ik ook niet,” lachte ik. ,,Maar hé, je vraagt me of ik met de drie Powervrouwen in mijn leven een weekendje weg wil. Hoe kan ik daar nee op zeggen?”
    ,,Nou, je zei wel eens dat je Marcel niet alleen wilt laten.”
    ,,Wil ik ook niet, maar wel voor jullie.”

Rust
Eenmaal opgehangen kreeg ik het benauwd. Hoe legde ik dit uit aan Celine?

    Door het gesprek direct aan te gaan:
    ,,Celine, je gaat heel boos worden.”
    ,,Ik boos op jou?”
    ,,Ja, ik ga een weekendje weg met mijn drie Powervrouwen.”
    ,,Wel met hun en niet met mij? Wat is het verschil?”
    ,,Dat papa dan niet zo alleen is.”

    Achteraf gezien was hij dat wel. Waar ik vrijdagochtend vertrok, pakte Celine zaterdagochtend de trein voor een sleepover bij een vriendin. Ik hoefde me echter geen zorgen te maken over manlief, want zei hij:
    ,,Ik ga genieten van rust, uitslapen en serie kijken.”
    ,,Een ding is zeker: jij krijgt rust, want ik pak mijn snurk het eerst in.”
    ,,Heerlijk.”

Slaappartner

Amper de rits van mijn koffer dicht, vloog de angst me aan. Met wie deel ik het best een slaapkamer of zelfs bed? Hoe kijken mijn twee besties naar mij als ze mijn gesnurk ontdekken? Ik durf dan niet te slapen, dat weet ik zeker. Dat wordt een weekend doorhalen. Ik schreef al eens eerder dat ik snurken zo niet-sexy vind en ervan baal dat mensen ontdekken dat ik alle behalve een schone slaapster ben. Tot ik bedacht: ik deel mijn kamer met mijn zus. Zij is familie! Familie laat je niet vallen omdat je snurkt. Daar is meer voor nodig. Familie blijft. Ja! Ik wist mijn slaapmaatje.

    ,,Maar ik snurk ook,” zei ze toen ik haar waarschuwde.
    Dat beaamde ik na één nacht. Zuslief klonk als de vrouwelijk versie van Marcel. De nacht achter me latend vroeg ik aan mijn zus:
    ,,Heb ik ook gesnurkt?”
    ,,Och jij snurkt zo lief.”
    ,,Mooi dan ben jij de grootste snurker,” antwoordde ik en voelde me opgelucht. Er valt dus naast me te slapen. Ik zag niet langer op tegen de tweede nacht. Zeker niet toen mijn zus vlak voor het slapengaan zei:
    ,,Slaap lekker meisje.” Zo lief uit de mond van mijn oudste zus. Ik ben de jongste van drie.

Oost west

Na een heerlijke nacht vroeg ik:
    ,,Snurkte ik vannacht weer zo lief?”
    ,,Nou nee, je ging toch wat meer tekeer. En ik?”
    ,,Jij snurkt zo ongelijkmatig, daar valt niet aan te wennen.” We lachten er om en stapten de dag in op weg naar Venlo. Na een mooie stadswandeling en verkwikt door een afsluitend drankje bij Foodhall Mout namen we afscheid van elkaar met knuffels en een laatste bonbon (van de 36). Als laatste bood mijn zus haar excuses aan:
    ,,Sorry voor mijn gesnurk.”
    ,,No worries, we zijn familie. Ik laat je never nooit vallen hoe hard je ook snurkt. Ik ben en blijf voor altijd en kies je met zekerheid een volgende keer weer als slaapmaatje. En nu naar huis, want oost west thuis snurkt uiteindelijk het best.”
    Enne, tot volgend jaar Powervrouwen. Zei iemand nou London?

Foetsie

Zo!

Ik heb mijn belangrijkste boeltje gepakt. Dat viel overigens niet mee, maar oké. Het leert me beseffen wat er eigenlijk echt toe doet: mijn haarproducten natuurlijk.

Gesloten

Hoe dan ook, de koffer is gepakt. Ik ben weg! Dat maar duidelijk is:

HÔTEL MOMMA

est ferme!

Dat telt. Ze zoeken het maar uit met de was, koken, schoonmaken en boodschappen doen. Ik ben weg, als in sim-salla-poef, foetsie!

Het zou tijd worden zeg, dat ze het allemaal lekker zelf uitzoeken en oplossen. Dit zal ze leren!

Ik sloot de voordeur - over en uit.

Houdoehè, zoals Benjamin altijd zegt als hij op zijn huis aan gaat.

Oh ships, er staat nog spaghetti voor twee in de koelkast...

Tikkie, jij bent!

    ,,Mama, mag ik vanavond komen eten?”, vroeg Benjamin me bijna twee weken geleden via app.
    ,,Ja, gezellig." A few hours later, zoals hij zelf regelmatig in zijn video’s schrijft, kreeg ik opnieuw een appje:
    ,,Ik heb covid."
    Wat heeft die jongen gedaan tussen: ‘mama mag ik vanavond komen eten’ en ‘ik heb covid’?

    Drie dagen later volgde Lara. Daar lagen ze dan mijn kindjes, ziek thuis en ik kon als hun (schoon)mammie niets doen. Zo is het dus om uitwonende kinderen te hebben. Het enige wat ik kon, was dagelijks checken hoe het ging.

Luchtigheid

Ineens uit het niets… een hoest! En nog een paar. Ik negeerde het tot de volgende ochtend:
    ,,Ik heb longen en een luchtpijp.”
    ,,Ja, al ruim 50 jaar,” reageerde Marcel nuchter.
    ,,Ja, maar ik voel ze voor het eerst in al hun luchtigheid. Ik voel… Ho! Blijf uit mijn buurt,” zei ik en stak mijn armen voor me uit. Ik stoof naar de la met tests, waarbij ik me gedroeg alsof iemand me probeerde te tikken. Ik wist beter: ik was al getikt. Dit gevoel in mijn luchtwegen kon maar één ding betekenen.
    De FlowFlex test gaf sneller dan snel uitsluitsel. Binnen twee minuten verscheen de tweede rode streep.

    ,,Ik ben zwanger van corona." Marcel en Celine deinsden terug.

    ,,Eindelijk heeft een van ons twee prijs," zei Marcel.

    ,,Nu moet ik minimaal vijf dagen zonder knuffel. Zo niet langer. In ieder geval maximaal tien. Had ik dat geweten, dan had ik gisteren langer en meer geknuffeld."

    Het aftellen startte op maandag de 13de. Zie je wel? Ik geloofde al nooit dat het in de vrijdag zat van vrijdag de 13de. Anyway, aftellen doen we met stickertjes. Iedere dag een paar!

Afblazen
Ik appte Benjamin en Lara dat ook ik getikt was.
    ,,We wisten het drie jaar te ontlopen en nu ineens hebben we het alle drie,” merkte Lara op. Daar zei ze iets. Vier van mijn vijf gezinsleden verheugden zich in het feit dat corona ons nooit wist te tikken.
    Nu verdween die blijdschap. Mijn agenda moest leeggemaakt worden. Ik schoof interviews door; belde afspraken af en cancelde met pijn twee tentoonstellingen. Ik zou ‘Kiezen voor Vincent’ in ’t Van Gogh museum en ‘Vermeer’ in het Rijksmuseum bezoeken. De laatste kan ik waarschijnlijk op mijn buik schrijven, die is vooralsnog volgeboekt. Ik was nog wel zo lekker vroeg met reserveren daarvan en verheugde me al weken op dit uitje met mij en mezelf.

    Bovenop alles, moest ik binnen blijven. Niet meer wandelen... dat is hui.. Nou nee, niet huilen. Ik was domweg te ziek om maar aan wandelen te denken. Het mooie weer van maandag en dinsdag ging volledig aan me voorbij. Ik leefde op mijn eigen eilandje, uit de buurt van de rest en opgekruld in bed. Een hoopje organisme, zoals Celine me blijkbaar noemde bij een vriendin.

Knuffeltijd
Tot Marcel donderdag thuis kwam en in de deuropening bleef staan.
    ,,Sinds ik in de auto stapte voel ik me minder goed,” zei hij met een schorre krakende stem.
    ,,Heel snel terug naar je werk,” zei ik dollend.

    ,,Misschien keert de situatie zich dan weer.” Marcel pakte een test.
    ,,We weten het eigenlijk al hè? Je bent getikt.”

    Dacht je dat ik mijn testresultaat snel kreeg? Bij Marcel kleurde de T-streep binnen een minuut en volgde de C-streep met vertraging. Die volgorde zag ik nooit eerder.
    Terwijl meneer op de bank plofte en zich onder een deken hulde, kroop ik heel dichter tegen hem aan.
    ,,Ik weet dat je hier helemaal geen zin in hebt, maar ik wil dit heel even. Daarna ben ik weer weg. Toch wel fijn dat je corona hebt, schatje. Nu mag ik dichterbij.”

Huidhonger

Vergat ik Celine helemaal en totaal. Ze stond als vastgenageld in de kamer met al haar honger naar knuffels en moest toezien dat wij mogen knuffelen en zij niet. Haar lippen pruilden, haar ogen werden vochtig, haar armen hingen doelloos langs haar lichaam.
    ,,Ik ga me ook maar even testen."