maandag 11 september 2023

Hulpmiddelen ✔

    ,,Zus jij bent arts, zet even jouw handtekening hieronder,” zei ik tegen José, mijn oudste zus, terwijl Heidi, de middelste van ons drie, achter me gniffelde. Al zag ik Heidi niet, ik wist dat ze op haar tenen achter me stond en over mijn schouder meekeek om te zien of ik de ander zover kreeg dat ze tekende.
    ,,Waarom zou ik ‘m zetten?”
    ,,Nou, gewoon omdat.” Waarop José haar wenkbrauwen optrok. Ik vervolgde: ,,Oké, omdat daar staat: Naam en handtekening arts. Dat ben jij.”
    ,,En dan?”, zei ze.
    ,,Dan… Uhm… Dan heb ik een leuke blog,” zei ik met een brede glimlach en vol overtuiging. Waarna de topper een pen pakte en tekende. ✔
    ,,Zo, die is binnen,” hoorde ik Heidi achter me. Hard lachend liepen we richting de woonruimte van onze ouders.

Wonderman
Het plezier van deze handtekeningactie was er een in een rij van grappige situatie tijdens een bezoek aan mijn ouders vorige week. Zoals altijd liep ik achterom en duwde de deurklink van hun achterdeur omlaag. Tot mijn grote verbazing gaf de deur niet mee. Gelukkig bleek een deur verderop niet op slot. Daarmee stapte ik de onverwacht stille keuken van José in. Met flinke onzekerheid in mijn stem – ik reisde toch niet voor niets ruim twee uur – riep ik:
    ,,Volk!” Geen enkele geopende arm wachtte me op. Niemand stond verrast op uit de stoel. Ik pakte al bijna een zakdoek uit mijn zak, toen ik ineens mijn Amerikaanse zwager in de deuropening naar de huiskamer aantrof. Daarmee turfde ik mijn eerste knuffel...✔
    ,,Hallo?”, klonk ineens van verder weg de stem van Heidi, de vrouw van mijn Amerikaanse zwager. Alleen zij kan ‘hallo’ zeggen met die kinderlijk vragende klank. Knuffel twee was een feit...✔
    ,,Eindelijk ben je daar.” verzuchtte ik. Sinds de aanrijding van mijn vader en daarna de val waarmee hij zijn heup brak, moest zij alles van een afstand volgen. Nu zag ze met eigen ogen hoe onze 87-jarige wonderman het doet.
    Ik krijg nog rillingen als ik terugdenk aan het telefoontje: ‘Papa is aangereden. Hij ligt op de IC en haalt mogelijk de ochtend niet.' Kijk hem nu: Hij komt er steeds weer een beetje bovenop. Dat heeft voor ons alles te maken met zijn actieve levensstijl. Voor de aanrijding wandelde, fietste en tuinierde hij. Behalve het fietsen, pakte hij alles langzaamaan weer op. Ik eis dat als hij ooit weer fietst, dan wèl een helm draagt. Als hij inwoner van Houten was, bevroeg ik hem de helm op de kop. Laat hem maar navertellen hoe stom het is om geen helm te dragen op een e-bike. 

Vier
Zo dwaalden mijn gedachten, tot ineens achter me:
    ,,Hallo zus.” Daar stond José met een wasmand in haar handen.
    ,,Waar kom jij ineens vandaag?”, vroeg ik stomverbaasd en keek omhoog, alsof ze uit de lucht viel.
    ,,Van boven.”
    ,,Ja, dat dacht ik al. Jij engel.” Ze zette de wasmand bij mijn vader, zodat hij zijn eigen was kon vouwen - zo gaat dat in 2023 – en gaf me een knuffel. Tada, knuffel nummer drie en vier; die kwam van papa...✔✔

Aanvraag
Waarschijnlijk wilde ik iets opschrijven, want ineens ontdekte ik het schrijfblok dat ondersteboven op tafel lag. Ik draaide het om en las: ‘Aanvraag hulpmiddelen’.
    ,,Wat heb jij daar?”, klonk Heidi die soms de wat-en-waarom-fase terugpakt.
    ,,Dit is een aanvraagformulier voor hulpmiddelen. Ik kan hier wel wat van gebruiken, eigenlijk.” Zuslief keek mee en zei:
    ,,Borstprothesen natuurlijk, van die uitneembare...✔”
    ,,Jij kent me. Niks geen siliconen in mijn petities. Mijn steunzolen zijn ook aan vervanging toe, dus...✔”
    ,,Een brace hoeft niet toch?”
    ,,Tutu, zeker wel. Ik kan wachten op die ontsteking in mijn pols. Met een brace stel ik hopelijk opnieuw die operatie uit...✔”
    ,,Ik durf het bijna niet te vragen: orthopedische schoeisel?”
    ,,Kruis maar aan, gezien de pijn in mijn voeten...✔”
    ,,Weet je wat, met al jouw kneuzerigheid strepen we maar meteen de elastische kousen aan. Zo klaar.”
    ,,Nee, niet die elastische kousen. Mij te benauwd. Streep wel ‘anders, namelijk’ aan...✔”
    ,,Hoezo? Wil je bilprothesen?”
    ,,Joh, hallo. Have you lately seen my a… bips? Girl, ziet die eruit of ze protheses blieven? Wat dacht je van een gehoorapparaat voor rechts. Dat oor gaat er ook langzaam aan...✔”
    Mijn zus keek me ineens triest aan terwijl ik, snif, een tissue zocht.
    ,,Werkt er eigenlijk wel iets goed aan jou?”
    ,,Uhm… think, think, think.” Na een korte stilte vervolgde ik ter afleiding: ,,Kom, eerst even José's handtekening zien te krijgen...✔"

Teleurstelling
José, bleek niet zo braaf als gedacht. Die slimmerik tekende met haar meisjesnaam. Dat maakt haar als arts onbekend, want ze gebruikt de naam van haar echtgenoot. Ach ja, al maakte ze de aanvraag gewoonweg ongeldig, de lol eromheen bleef staan. Meer nog:
I love my sissus. Dat zal niet veranderen...



maandag 4 september 2023

Dwerg versus reus

,,You have it al under control, curl,” zei ik zaterdagochtend en klopte mezelf op mijn schouder. Maar ja, control en ik? De vraag is of iemand mij sowieso onder controle krijgt. Je voelt het al aankomen. De loop der dingen* veranderde. De controle sloeg af en nam een andere route dan ik plande. Wat boven water bleef, was mijn idee om de reus die huize Typisch Irene elk moment betrad, zo snel mogelijk te laten weten wie hier de baas is.
    ,,Ik, ik, ik,” klonk in mijn hoofd.

Reus
Het zat zo: Celine heeft sinds kort een reus, dat is het synoniem voor ‘vriend’. Afgelopen zaterdag ontmoetten wij hem voor het eerst. Ik zag mezelf languit op de bank en zippend aan een cappuccino de 'triiiingggg' van de deurbel afwachten. Dat klinkt waarschijnlijker dan de gedachte dat ik mijn huis betrad terwijl hij uien snipperde in mijn keuken, toch?
    Dat ik Celine’s vriend een reus noem heeft trouwens alles te maken met zijn hoogte. Hij is 1 meter 95. I feel so dwarf. Al maakt het feit dat ik me identificeer met Happy alles goed. Wel vrees ik dat ik bij die reus al snel Grumpy wordt. Wie garandeert mij dat die gigant me niet over het hoofd ziet en over me heen wandelt in mijn eigen huis?
    De paniek sloeg toe bij al die gedachten.

Plan
Het zette me aan tot het maken van dit plan: Bij binnenkomst van de reus, stap ik op ons opstapje om me groter en imposanter te voelen. Gelukkig vroeg ik me op tijd af of ik daarmee wel hoog genoeg boven de reus uit torende. Nee dus, want mijn 1 meter 64 plus de 24 centimeter van de opstap hielden me nog altijd kleiner dan de reus. Daar ontstond paniek in het kwadraat.
    Tot ik bedacht dat de keukentrap met zijn twee treden de oplossing was. Het maakt me 1 meter 95+. Vanaf die hoogte zou ik speechen.

Rechten

Onverwacht hoorde ik dat de reus eerder thuis zou zijn dan ik. Mijn plan om de keukentrap alvast klaar te zetten vóór ons vertrek faalde daarmee, want Celine kan in al haar enthousiasme over mijn plan net iets teveel zeggen. I doubted a lot en nam dat risico niet.
    Daarom voerde ik vooraf een ander idee uit: Ik plaatste de opstap bij de bank. Dat viel niet op, want dat ding slingert standaard rond voor mini-me. Daarmee stapte ik bij binnenkomst in huis op de opstap en vervolgens op de bank en vroeg de reus die werkelijk uien snipperde eens even bij me te komen. Zo oogde de reus ineens een kleine man.
    Ik stak mijn hand op en schudde die van hem:
    ,,Ik ben Irene. Leuk dat jij Celine’s hart steelt, maar luister, hoor eens even hier mannetje, al ben jij de reus, ik ben hier de bomb, ik bedoel mom. Al ben jij de langste, ik ben hier de baas.”
    Marcel mompelde iets, wat ik niet verstond.
    ,,Hoe eenzijdig ook, we spreken het volgende af: Waag het niet mij aan te spreken met 'u'. Durf je dat toch, dan is daar,” mijn vinger wees naar de voordeur, ,,de deur. Je stapte daar binnen, maar voor je het weet sta je weer buiten.”
    De reus knikte braaf. Ik vervolgde:
    ,,Ik hoop dat Celine je wees op het opgeven van alle rechten bij het betreden van mijn deurmat en de ruimten daar voorbij. Je kunt nog weg. Doe je dat niet, dan kan alles wat je hier zegt, zingt, doet en zelfs laat, tegen of vóór je gebruikt worden. Ik heb er al helemaal zin in. Maar geen zorgen, ik ben voor jou, dus…”

Uitrekenen
De reus bleef in al zijn welgopgevoedheid voor me staan. Geen angstzweetdrubbel bewandelde zijn voorhoofd. Terwijl het bij mij uitbrak, want al bereidde ik mijn speech zo goed voor, ik vergat mijn tekst. Zo voelde ik me ineens weer een dwerg. Dopey deze keer. Hopend dat ik de woorden weer hervond, besloot ik van de bank te stappen en de tafel te dekken. Tot ineens:
    ,,Oh ja Ruben, ik bedoel reus, ik weet weer wat ik wilde zeggen. Al ben jij goed in wis- en natuurkunde en reken jij me er maar zo uit. Ik ben goed in schrijven en schrijf jou er met gemak uit.” Waarna ik mijn voorhoofd fronste. ,,Nee, nee, nee, ik schrijf je er gewoon in. Bij deze dus: welkom in mijn gezin.”

* ‘De loop der dingen’ is in mijn ogen kotsbaar Nederlands.
Dat woord ‘der’ kan echt niet meer, maar ja, 
het klinkt zomaar ineens toch best lekker.