zondag 14 januari 2018

Sexy

Daar lag ze dan sexy te zijn op onze bank.
    Nee, niet ik natuurlijk! Ik zit wel op de bank, maar sexy is echt iets anders.

Ze was nog maar een paar dagen deel van ons gezin, maar voelde zich helemaal thuis. Ze hing dagenlang languit en op haar gemak op de bank. Wat ze ‘s nachts uitspookte weet niemand, maar veel uithalen kon ze niet. Daarom vertrouwde ik haar blind wanneer zij beneden bleef slapen terwijl wij boven ons bed in doken.

Wel lag ze regelmatig mijn huisgenoten of mij in de weg en moest gewoon even moven. Niet dat ze dan meewerkte. Ze gedroeg zich als een willoze puber; liet zich gewoon slap hangen en wij mochten het werk doen.
    Ze lag vooral in de weg bij het maken van snaps of selfies. Hoe ze het deed? Geen idee, maar dan weer zagen we haar been of een oor in beeld, vervolgens haar hele hebben en houden of alleen haar kolossale schaduw.

Kolossaal is echt niet overdreven gezegd, want madam wist belachelijk veel ruimte op onze flinke zevenzits hoekbank in te nemen. Alsof ze er overal als de beren bij wilde zijn. Tuttebel.
    Niet dat Tuttebel haar naam is. Ze heet Teddeline. Benjamin mag daar geen grom over horen en leest gelukkig mijn blog niet (hij zal van een heleboel zeggen dat het niet waar is of anders is. Wat ik op mijn beurt bloggersvrijheid noem).

Al goed, meet Teddeline:
    Haar bestaan begon met één wens van Senna (Benjamins vriendin): ze droomde ervan een grote teddyberin van Benjamin te krijgen. In al zijn verliefdheid hield Benjamin voor ogen dat die berin groot, groter, grootst moest zijn.

Bijkomstigheid was dat Senna tien dagen naar Amerika was. Zo moest mijn jongske zijn meiske (die hij normaal elke 2 à 3 dagen ziet) ineens zo lang missen. Vreselijk voor ons thuisblijvers, want wij keken tegen zijn kop met hangende oogleden boven dikke wallen en mondhoeken in afgezakte stand. Echt zielig.

De dagen aftellend verloor hij zichzelf gelukkig in de berinnenzoekactie en betrok zelfs ons erbij. We gingen gewillig mee naar Utrecht en bezochten verschillende winkels. Geen berin was groot genoeg. Tot hij in onze hometown viel voor Teddeline!
    Zo belandde ze op onze bank in al haar sexyness en was dagenlang getuige van onze gesprekken, gelach of zelfs tranen.

De afwezigheid van Senna voelde ik zelfs en maakte daarom elke dag een paar snapchat foto’s voor haar. Alleen heb ik heel veel foto’s direct kunnen verwijderen, want Teddeline bleek er weer op de achtergrond bij te staan. Hup, daar ging weer een foto de prullenbak in en Teddeline werd verplaatst.
    Ze mocht zich dan wel thuis voelen, ze moest wel haar plek weten en dat is niet op de foto als die voor Senna was. Senna, mocht Teddeline nog lang niet zien.

Tot Teddeline ineens onder de arm van Benjamin het huis uit werd gesleept en haar weg vond naar Senna. Eindelijk kon ik deze foto naar Senna sturen:



Ik schreef in het appje:
"Heb je deze foto al gezien? Sexy berin op de bank… Zo lag ze dagenlang op onze bank. Ze verpestte nogal eens een snap die ik naar je wilde sturen. Zo zie je maar, zelfs bij jouw afwezigheid hield ik rekening met je.

Haar antwoord volgde snel: "
"Volgens Benjamin is de beer een hem en geen haar. Dat was een eis. Dus hij heet Teddie."

Oh ja? Hier is mijn reply:
"Benjamin kan me wat. Een hij kan er nooit zo sexy bij liggen. Dat kan alleen een zij, een berin. Kijk die heupen! Teddeline! Dat is haar naam! Basta!"

Senna gaf me gelijk, zo vond ik haar aan mijn heup. Ik mocht er alleen niets over zeggen tegen Benjamin. Prima hoor, hoewel ik echt niet bang ben voor zijn reactie. Hij en ik vinden elkaar zelden in elkaars zienswijze. Wat blijft?

Dit: we zijn daartegen bestand. Ik weet namelijk vanwege private-inside-information dat hij toch wel van me houdt. Maar ik meestest van hem!
    En daarmee verdwijnen heel wat berinnen op onze weg!



zaterdag 6 januari 2018

Reclame



    ‘Is dít jullie kerstkaart!’ Mijn vriendin draaide ‘m twee keer om. Een lach klonk op. ‘Echt iets voor jullie.’
    ‘Dat ie maar opvalt hè?’
    ‘Hij is geweldig! Hoewel ik in eerste instantie dacht dat het reclame was.’

Twee dagen later verscheen de eerste foto van lasagne op mijn facebooktijdlijn. Dat is dan weer echt iets voor haar! Uitproberen die hap en delen! Niemand kon vermoeden waarom zij een schaal lasagne deelde, maar dat zou niet lang duren. De andere kaarten lagen in het sorteercentrum van Post NL.

Mijn eigen reactie op het ontwerp van onze kerstkaart was die van: wie bedenkt nou een receptkaart?
    Marcel dus! Vooral onder zware druk van mij. De tijd begon te dringen. Post NL bezorgde inmiddels met vertraging.

Eén ding snap ik niet. We tellen elf en een halve maand om een kerstgroet te bedenken en vanuit Huize Creatief Irene wordt heel wat verwacht. Daar klonk echter begin december:
    ‘You Muppets! Het is kerstkaarten tijd! Wie heeft het beste idee?’
    ‘Mam, nu even niet, ik ben aan het chatten!’
    ‘Ik ga naar Senna.’
    ‘Ik moet heel nodig naar het toilet!’
    ‘Wat? Kom op peoples: Think, think, think!’
    Ik wend me tot Marcel, de man van de beste ideeën, dat bewees hij jaar na jaar.

En bam! Op het allerlaatste moment, bijna bezweken onder mijn zware druk ontstond het idee van een receptkerstkaart met ons favoriete recept. Hoewel dat woordje ons, niet helemaal klopt: twee van ons vinden het recept het lekkerste dat er is, één van ons verkiest KIPPAKKETJES MET SPERZIEBONEN en Celine belt omi om te vragen wat zij eten en of ze mee mag eten. Weg is ze, op haar fiets.

Toch werd het recept van mijn lasagne onze kerstkaart en bij het aannemen en uitpakken van het pakketje vers gedrukte kerstwensen á la menukaart viel ik er compleet voor. Het is een fantastische kaart, want hij zal opvallen tussen alle andere kaarten door zijn opdruk, formaat, gewicht en de gaatjes.
    Ja! Er moesten gaatjes in voor in de receptenmap. Daarmee waren ze ineens verstuurklaar.

Hoor ik nu ineens weer de woorden van mijn vriendin:
    ‘Hij is geweldig! Hoewel ik in eerste instantie dacht dat het reclame was.’ Zij was niet de enige die dacht dat het reclame was. Er waren gelukkig meer mensen die de kaart omdraaiden en onze namen herkenden.

Voor wie de kaart niet omkeerde blijft deze vraag: wat doen wij massaal met reclame?
    Inderdaad! Het vindt (ongelezen?) zijn weg naar de papierkliko! Nu vraag ik me af hoeveel mensen in onwetendheid onze kerstgroet weg hebben gemikt en hoeveel hoofden nu op de kop in de papierbak grabbelen naar die kaart?
    Over foto’s gesproken, die kiekjes mogen uiteraard ook gedeeld worden.

Is het daarom dat er nog maar één lasagnefoto is verschenen op freetboek? En als het er meer worden, zal ik er dan nog zelf zin in hebben?
    ‘Dat is dan einde lasagne! Zelfs ik begin die kerstkaart leuk te vinden.’ Celine stuitert zowat van blijdschap van de bank.
    ‘Hohoho,’ zegt mijn lief blijkbaar nog in kerststemming, ‘maar ik raak er nooit op uitgesmaakt.’
    ‘Maar als mama het niet meer wil maken, wie dan wel?’, klinkt Celine uitdagend. Tja, er is maar één chefkok die met de ovenschaal zwaait. De rest kookt er niets van.
    ‘Ik!,’ zegt Marcel triomfantelijk. Kijk hem zwaaien met het recept in zijn hand.

Voor wie net als Celine sowieso niet gek is op lasagne, laat het zoeken naar die kerstkaart lekker sudderen. Beter laat je deze hele blog staan, wat natuurlijk smaakt als mosterd na de blog. Het had beter als openingszin gebruikt kunnen worden. Driedubbel sorry dan maar, want hier komt toch nog één keer onze kaart voorbij. De groet, die mag jij dan weer tot je nemen!



Ps. Stel dat de papierkliko inclusief kaart al geleegd is en je wilt de originele kerstkaart alsnog/weer ontvangen? Laat het weten in recept, ik bedoel reactie, dan stuur ik ‘m je toe! Bij onbekend adres vul je beter even het contactformulier rechtsboven in of stuur een privébericht.

zondag 31 december 2017

Jaarafsluiter



Daar staan we dan, op de drempel naar 2018.
    2017 is bijna voorbij. Veel beleefd, spijt van het een, blij met het ander, genoten, verafschuwd, vrolijk geweest, super kwaad geworden (ja ik!), gedanst, bankgehangen, kilometers gelopen en geblogd.
    Wat blijft na dit jaar bloggen is één woord: UITDAGING!

Ik vraag me af of het jou, lieve lezer, is opgevallen dat het dat ene woord is dat vaak viel. Ik heb er zelfs een blog over geschreven. De uitdaging zat toen in een baby.

Wat ik nooit verteld heb, is dat in diezelfde periode ooievaars op ons pad kwamen. Marcel en ik waren aan de wandel bij Hilverbeek in ’s Gravenland toen we tot onze verrassing niet één, niet twee, zelfs niet drie, maar zes ooievaars in een weiland zagen struinen. Staat één ooievaar voor één kind, dan volgen er vijf!
    Een week later zagen we waarschijnlijk dezelfde zes ooievaars overvliegen toen we bij Blijdenstein ook weer in ’s Gravenland een paar duizend stappen op de teller zetten.

En ik zat maar met die uitdaging in mijn kop. Ik vreesde ondertussen het ergste, want tot twee keer toe zes ooievaars in mijn zichtveld? Moest ik dat als boodschap interpreteren? Die van een baby in een buideltje? Nieuw Zeelands benauwd kreeg ik het ervan, want ik was ruim over tijd!
    De rust keerde weer toen een enkele ooievaar door ons raam vloog met een pakketje Always in zijn bek.

De uitdaging bleef ronddolen tot ik het vertaalde naar meer vrijwilligerswerk. Ik ben van twee naar drie adressen gegaan waar ik van betekenis kan zijn op heel verschillende manieren. Ik was (letterlijk) wandelend op weg naar een vierde adres, toen die afgebeld werd. Een buurvrouw wilde mantelzorger worden, zo kon deze vrijwilliger terug naar huis.

Vrijwilligerswerk, het is naast wandelen mijn lust en mijn leven. Mensen blij te maken met mijn aanwezigheid is zo geweldig gaaf! Zij zien me graag, terwijl hun dankbaarheid mij laat fladderen. Die uitdaging is pure genot. Ik wandel met de één, ben een luisterend oor voor een ander en breng een stukje gezelschap bij de derde.

Daar waar ik besloot de uitdaging niet te zoeken in een opleiding of cursus, blijkt het wel dichterbij dan ooit, want na mijn ‘ontslagbrief’ aan de kerk (ik ben bijna geen secretaris meer), kwam zomaar dit op mijn pad: taalcoach.
    Ik heb al ‘ja’ geschreven op de vraag of ik iemand wil helpen groeien in het Nederlands. Er is mij zelfs gezegd dat ik er van leer en het me zelfs als blogger kan helpen. Wauw, uitdaging-op-mijn-pad aangenomen! En een training om te groeien in taalcoachen overweeg ik zeker. Hopelijk hoor ik snel van Stichting Present over het binnenste en buitenste, want ik heb er zin in; dit nieuwe in 2018.

Zo blijft het woord UITDAGING achter in 2017 en neem ik IRENE-IN-UITVOERING mee naar 2018.
    Ik ga ervoor om iemand onze taal te leren. Zoals ik ervoor ga om iemand mee naar buiten te krijgen, hoe klein ook het rondje, even luchten is heerlijk. Weer een ander mag op me bouwen om haar hart te luchten en met een laatste hoop ik nog af en toe het centrum onveilig te maken in rolstoel, eindigend met een lekker bakkie.
    Dan zijn er nog de mensen die onverwacht op mijn pad komen en met wie ik een bakkie ga doen bij JOIN, BARISTA of thuis. Ik heb er zin in! Dit alles omdat ik voor mensen ga! I love people! I always will.

En dan nog dit! 
    2018 brengt wat feestjes.
    Mijn lief en ik zijn in maart 25 jaar getrouwd. Er volgt geen groot feestje, wij zijn niet van grootse party’s. Wij zijn van klein en eigen. We gaan er als gezin en aanhang tussenuit. Daarna wordt mijn lief 50! Ik ben niet verantwoordelijk voor de Abraham voor de deur, ik vind het een vreselijke man. Maar de verjaardag in het teken van hem, wil ik niet missen. Zo wordt het dus ons en zijn jaar.
    Om dat nou een uitdaging te noemen? Nee! Dat is een INDAGING!

Daar ga ik voor: 2018 - het jaar van mijn indaging.
    Wat wordt het voor jou?



zondag 24 december 2017

Spelletjes

De lol spat er hier af, terwijl kerst nog moet beginnen. Twee avonden zijn weggespeeld. Als die model staan voor de rest van onze kerstvakantie, wordt het een onvergetelijke met als uiteindelijk testresultaat: samenzijn op ons kwalitatiefst.

Beeldschermen geskipt komt Celine gisteravond met een kartonnen speelbord op tafel. Daarop wordt een kartonnetje geplaatst met mannenbenen - ertegenover een kartonnetje met vrouwenbenen. Wie zitten er kwijlend bij?
    ‘Eens kijken welke benen van mij zijn,’ klinkt Marcel. Hij kiest de flink gespierde benen. Ik besef vooral dat zijn eigenbeeld ernstig verstoord is, wat me compleet van mijn stuk brengt. Hij heeft in mijn ogen een zeer reëel wereldbeeld. Blijkbaar gaat dat ten koste van zijn zelfbeeld.
    Ik kijk even mee en constateer dat geen benen gelijk zijn aan die van meneer Spillebeen.
    ‘Marcel, jouw benen zijn zo uniek, enig in hun soort. Dat is geweldig!

De dames vinden met gemak hun benen, dat zit dan weer in het rokje of broekje!  In zo’n broekje (links) zal je mij in ieder geval nooit treffen!

Spelen maar!
    Twee meisjes zitten tegenover twee jongens. Ik zit er tussenin als spellijder. Die lange ij is bewust. Aan de ene kant zit daar manlief die mij beschuldigd van matsen van de meiden, die op hun beurt mij verdenken van voortrekken van mijn lief. Spelleider zijn bij vlees en bloed maakt je een lijdend voorwerp.

Verschillende rondes worden verspeeld om te komen bij de categorie uitdagingen.
    Zonder problemen trekken de dames hun bh’s uit zonder hun kleding uit te doen, waar het Benjamin niet lukt de bh van Celine met één hand los te maken. Goede bh meid!
    Celine loopt en danst met haar Phone op haar hoofd door de kamer, danst er zelfs bij, zonder dat het van haar kop valt.  Terwijl Benjamin hetzelfde rondje loopt op pumps en zich alleen maar afvraagt waarom vrouwen zichzelf zo pijnigen.
    Met ogen dicht stift Senna haar lippen netjes strak, waar Benjamin piepend met drie ijsklontjes in zijn onderbroek door de kamer kuiert. Zijn stemmetje klinkt geknepen. Hoor 'm piepen.

Om vandaag bij mijn zus te belanden  op -1ste kerstdag.
    Zie ons omringd door mijn ouders, mijn oudste zus en haar gezin,  de zoon van mijn andere zus en zijn gezin en wij; 17 man en vrouw sterk. Het betekent opnieuw gezelligheid rondom een spel.
    Er komt geen speelbord op tafel. Wel worden drie briefjes en een pen in ieders hand gepropt. De opdracht is: schrijf op één briefje een persoon, op een ander briefje een voorwerp en op het laatste briefje een plaats/plek  op. De briefjes worden gevouwen en in de grote kerstmuts gehusseld. Om beurten moet iemand uitbeelden wat op een getrokken briefje staat.
    Ik noem het spel: VOOR GEK STAAN TERWIJL IEDEREEN KIJKT! Vind ik echt één van de ergste spellen die er bestaan.

De twee meest opvallende uitbeeldingen waren deze:
    Benjamin staat met zijn armen wijd. Iedereen herkent al snel een vogelverschrikker in hem. Maar we zijn er nog niet. Ineens slaat hij zijn handen om zich heen, alsof hij het ijsberenkoud heeft. Hij mag niks zeggen, anders zou hij vast om warme chocolademelk vragen. Daar staat ie, de bibberende vogelverschrikker. Amper uitgetrild maak Benjamin met zijn handen een beweging van een cirkel voor hem en zo goed als ik hem begrijp zeg ik:
    ‘Vat, biervat, rum!’ Natuurlijk rum of zoiets vol-alcoholisch werkt veel beter bij verkleuming dan chocolademelk. Dat vat is een opsteker, want Benjamins duim wijst omhoog. Om direct weer als vogelverschrikker zijn rol op te pakken, gevolgd door bibberitis en maar wijzend naar het vat. Wat wil hij horen? We hebben met ons 17en geen idee.
     Ondertussen rolt Celine over de bank van het lachen. Benjamin merkt dat op:
    ‘Jij hebt deze zeker bedacht!’
    ‘Ja! Je bent een fantastische vogelverschrikker die kou heeft gevat!’

Staat daar een ronde later mijn neef een zogenaamd kind in zijn arm te wiegen, wijst op zichzelf,  laat blijken dat er nog een kind is door naast hem zijn hand iets lager onder zijn eigen lengte te houden, buigt zich naar voren als een oud mannetje en loopt een paar passen met een nep stok in zijn hand, om als laatste met zijn hand door denkbeeldig haar te strijken. En dit in oeverloze herhalingen.
    Snap jij om wie dit gaat? Nee?
    Wil je weten wie hij speelde? Echt?
    Hij stelde mij voor! Alsof ik al een voorover geboden oude taart ben. Ik zit juist in de bloei van mijn leven!

Gelukkig spelen we alweer verder en overleven we een tweede spelletjesavond. Voor morgen en overmorgen staan geen spellen op het menu, maar dinsdag schuiven we aan bij Senna en haar familie. Deze zekerheid is ingepakt: we gaan het dobbelsteenspel spelen.

Blijft er nog één ding: jou speelse dagen te wensen!