Hiermee keek ik de gehuurde rolstoel aan alsof Marcel me een kom pompoensoep voorzette. Ik lustte die stoel niet meer. En bracht het lopend terug.
,,Heb je er veel aan gehad?”, vroeg de vrouw van Medipoint.
,,Ja, we bezochten Den Haag, Maastricht en Utrecht.” Zij keek me verrast aan. Terwijl ik terugkeek op momenten van frustratie en plezier.
Treinreizigers
Het startte met het afzeggen van Camping Oosterberg. Het geklauter uit de vouwwagen en gestrompel met krukken en douchetas in het sanitair gebouw? Toedelecamping.
Wel maakten we een dagje Maastricht onveilig met Celine en haar vriend die daar wel kampeerden. Marcel en ik reisden met de trein heen en weer. Heerlijk relaxt.
Tot het gat tussen het perron en de trein groter bleek te zijn dan gedacht. Mister spierbundel tilde me echter met rolstoel en al de sprinter in. Gelukkig ontdekten we een volgende rit dat er een speciale ingang is, waar dat gat minder groot is. Bij een intercity, moest ik sowieso met krukken de trein in strompelen en tilde Marcel de rolstoel achter me naar binnen. Rijden maar!
Uitstappen
Tot het uitstappen volgde.
Reizigers drommen altijd samen om als eerste de trein in te stappen en een plekje te bemachtigen. Dat maakte uitstappen soms tot een onneembare horde. In al de focus op hun beeldschermpjes zagen reizigers niet dat wij er niet langs konden. Alleen met een lompe bots, dus toch uitstappen, schrokken ze op. We moesten er tenslotte toch uit. Dan maar door te bumpen. Pardon!
Sowieso viel me op hoe mensen in hun beeldschermleven verdwijnen. Pas bij een bijna-boem schrokken ze op. Dan sprongen ze op het laatste moment nog opzij. Hoe vaak ik mijn been niet wat introk om geboem tegen mijn voet te ontwijken.
Liftleed
De liften van Hoog Catharijne the Mall dan. Het zijn er twee, waarvan een buiten werking. Er passen ook maar twee rolstoelers en begeleiders in. De buiken inhouden hoefde nog net niet. Verrassender waren de jonge mensen zonder enige beperking. Blijkbaar waren zelfs de roltrappen voor hen te zwaar. Door hen wachtten wij soms drie beurten voordat wij een verdieping hoger of lager zoefden.
Den Haag
Bij de kommer tel ik ook fun op. Onderweg naar Den Haag, waar we de 50ste verjaardag van een vriendin meevierden, bood een jonge man direct zijn plek aan. Hij zat op de invalidenplek. Maar mocht wat ons betreft blijven zitten, want ik kon in de rolstoel ergens anders staan en Marcel vond een eigen plekje in de overvolle trein. Toch was die jongen de enige die ook bij ons vertrek zijn hulp aanbood. Onvergetelijk.
Of dat we vastliepen in de tramrails in Den Haag. Marcel duwde me zorgeloos over een paar rails tot ineens een voorwiel er in vastklikte. Ik keek direct links en rechts. Gelukkig kwam er geen tram aan. Ineens voel ik hoe Marcel de rolstoel naar achter kantelde en duwde me zo verder.
,,Kijk, ik kan op alleen achterwielen,” riep ik hard lachend.
Post
Na al dat duwen van Marcel, dacht ik mezelf een keer op pad te kunnen duwen in die rolstoel. Binnenshuis ging het tenslotte ook al zo smooth. Het ritje van 500 meter naar de brievenbus moest dan toch lukken? Al besefte ik toen nog niet dat alle stoepen schuin aflopen naar de weg toe. Vooruitkomen lukte me wel, maar dat tegenduwen om niet de stoep af te glijden. Het bleek mijn meest zware arm work-out ooit.
Ervaringsrijkdom
Dit tijdelijke rolstoelleven maakt dat ik nooit meer hetzelfde naar rolstoelgebruikers kijk. Ik besluit hen vanaf nu bewust meer ruimte te geven. Niet omdat ze zielig zijn, maar zodat ze weten: ik zie je.
Sowieso viel me op hoe mensen in hun beeldschermleven verdwijnen. Pas bij een bijna-boem schrokken ze op. Dan sprongen ze op het laatste moment nog opzij. Hoe vaak ik mijn been niet wat introk om geboem tegen mijn voet te ontwijken.
Liftleed
De liften van Hoog Catharijne the Mall dan. Het zijn er twee, waarvan een buiten werking. Er passen ook maar twee rolstoelers en begeleiders in. De buiken inhouden hoefde nog net niet. Verrassender waren de jonge mensen zonder enige beperking. Blijkbaar waren zelfs de roltrappen voor hen te zwaar. Door hen wachtten wij soms drie beurten voordat wij een verdieping hoger of lager zoefden.
Bij de kommer tel ik ook fun op. Onderweg naar Den Haag, waar we de 50ste verjaardag van een vriendin meevierden, bood een jonge man direct zijn plek aan. Hij zat op de invalidenplek. Maar mocht wat ons betreft blijven zitten, want ik kon in de rolstoel ergens anders staan en Marcel vond een eigen plekje in de overvolle trein. Toch was die jongen de enige die ook bij ons vertrek zijn hulp aanbood. Onvergetelijk.
Of dat we vastliepen in de tramrails in Den Haag. Marcel duwde me zorgeloos over een paar rails tot ineens een voorwiel er in vastklikte. Ik keek direct links en rechts. Gelukkig kwam er geen tram aan. Ineens voel ik hoe Marcel de rolstoel naar achter kantelde en duwde me zo verder.
,,Kijk, ik kan op alleen achterwielen,” riep ik hard lachend.
Post
Na al dat duwen van Marcel, dacht ik mezelf een keer op pad te kunnen duwen in die rolstoel. Binnenshuis ging het tenslotte ook al zo smooth. Het ritje van 500 meter naar de brievenbus moest dan toch lukken? Al besefte ik toen nog niet dat alle stoepen schuin aflopen naar de weg toe. Vooruitkomen lukte me wel, maar dat tegenduwen om niet de stoep af te glijden. Het bleek mijn meest zware arm work-out ooit.
Dit tijdelijke rolstoelleven maakt dat ik nooit meer hetzelfde naar rolstoelgebruikers kijk. Ik besluit hen vanaf nu bewust meer ruimte te geven. Niet omdat ze zielig zijn, maar zodat ze weten: ik zie je.
Daarbij zie ik ook de helden in de duwers. Zoals mijn Marcel. Hij bracht me overal.
En aan het eind van de dag? Dan checkte hij altijd even onze smartwatches. Dan klonk steevast:
,,Yes, ik zette weer de meeste stappen.”
En aan het eind van de dag? Dan checkte hij altijd even onze smartwatches. Dan klonk steevast:
,,Yes, ik zette weer de meeste stappen.”
Tenminste iemand die blij is met mijn rolstoelleven.
En nu weg ermee.
