Winterliefde

Okay, I really tried. Ik gaf er mijn alles voor.
    Wat dat alles inhoudt, leg ik verder niet uit. Dan moet ik dingen bedenken. En daar heb ik precies geen zin in. Daarmee is deze uitspraak totaal nutteloos en nietszeggend. Je doet het er maar mee. Wat blijft? Ik probeerde het en geef nu op.

    Hoor ik jou vragen: Wat geef je op?
    Nou, het omarmen van de sneeuw. Die koude zooi lief te hebben. De natte prut te omstrengelen. Sneeuwpoppen te omhelzen. Echt, ik deed mijn ijskoude best en geloofde er met het plaatsen van een paar mooie foto’s bijna in dat ik eindelijk het sneeuwliefdepunt bereikte.

Schattig rokje
Tot ik een foto zag van een klein meisje op het strand. Van onder haar dikke winterjas piepte een prachtig lichtroze rokje. Het bestond uit tig lagen tule. Schitterend! Haar winterjasje bezorgde me een Michelin-vrouwtje gevoel. Hetzelfde voel ik bij die lange soortgenoten, zeg maar slaapzakken. Mij daar niet in gezien, staat voor geen vrouwelijke meter. Eigenlijk zeg ik liever dat ik ze stom vind, maar ja, ik moet tegenwoordig uitkijken met wat ik zeg.

Ingepakt

Terug naar dat meisje op het strand. Aan haar winterjasje zit een nep-bontkraagje. Van het puntje van haar hoofd tot onder haar kin omhult een wollig mutsje haar koppie. Bovenop zit een lieflijk pomponnetje. Haar handen zitten verstopt in bijpassende wollige wantjes en haar pootjes zitten vast in laarsjes met bont. Alles bij elkaar oogt het als een goed beschermd mensje. Ze kan alleen geen kant meer op. Ze staat stijf van de isolatie.

    Zoomen we even in op het koppie. Dan zie je haar keihard huilen. Ik voel haar intense haat. Boven haar koppie staat dan ook: I wasn’t made for winter.

Bibbers

Aha, ze haat winter. Hardgrondig. That’s me. I wasn’t made for winter too.
    Ik deed nog zo mijn best sneeuw leuk te vinden, maar de haat is niet weg te smelten. Ook niet met een paar mooie foto’s. Never niet, nooit niet ben ik gemaakt voor sneeuw en winter. Die haat zit diep. Maar waarom? Dat wist ik niet te verklaren tot vandaag.
    Ik deelde de foto van dat meisje, waarop een vriend reageerde met: "Ben je gevallen dan? Of gewoon de bibberssss?"
    Gevallen? Nee zeg. Ik kijk wel uit. Mij niet gezien in een sneeuw-fiets-combinatie. Wel zag je mij drie dagen achtereen lopend mijn dagelijkse boodschappen doen. Verschrikkelijk tijdrovend, maar vooral heel veilig voor deze dame met balansproblemen.

    Natuurlijk was ik super blij dat het donderdag-fietsdag was.

Tijdrovend

En de bibberssss? Ja, dat sowieso. Daarmee komen we in de buurt van mijn winterhaat. Potverkoudje, het zit ‘m in de voorbereidingen vóór vertrek. Voordat ik éindelijk klaar ben om de deur uit te gaan, ben ik weet-ik-hoeveel tijd kwijt. Er moet geen brand uitbreken.

    Eerst moet de jas aan. Omdat ik opgepropte mouwen onder mouwen vreselijk vind, moet dat met beleid. Zit het eenmaal goed, dan voel ik me al opgesloten in die winterjas. Knoop ik daar potverstrak een dikke das bij om. Dat veroorzaakt dan weer ellende met die prachtige krullen. Want langer haar + een das = klittengarantie. Natuurlijk kan ik het vastbinden in een staart of zo, maar dan ben ik behoorlijke isolatie kwijt. Daarmee kies ik boven een muts voor klitten. Want ik krijg jeuk op mijn kop van een muts. Dan nog de handschoenen aan en klaar is ze.
    Oh nee, ik moet plassen.

    Alles weer uit en in de herhaling. Ik zei toch: het duurt tien minuten. Jij dacht vast al: wat doet ze dan allemaal?

Verstopt
Daarmee benoemde ik deels, maar zeker niet de hele reden van mijn winterhaat. Die ligt in het antwoord dat ik mijn vriend terugstuurde:
    "Ik vind winter gewoon niet leuk. Al is sneeuw prachtig om te zien. Voor één dag! Maar dan moet je er niet doorheen moeten. Al die kleren aan boven mijn leuke jurken. Het dikke inpakken. Oppassen dat je niet valt. De kou! Bah! Kijk die jurk van dat meisje! Die verdient geen kou!"
    En daarmee is het duidelijk. Alle leuke kleren ten spijt, ze raken verstopt onder een dikke laag winterkleding. Doe ik ’s ochtends zó mijn best om er leuk uit te zien met een kleurrijk shirt of mooie vrouwelijke jurk. Ziet niemand het, want het zit verstopt.
    Dan nog wat: onder zo’n jurk moet een thermolegging. Heerlijk voor buiten, maar binnen smelt ik weer weg bij de eerstvolgende vliegopper. Ik stik! Benauwdheid. Uit, uit, uit dat ding. En dat terwijl ik midden op de dag omkleden vreselijk vind. Moet alles weer op z'n plaats en het haar weer op orde. Wat een gedoe.
    Conclusie: naast het uitglij-gevaar, is de winter een onvrouwelijk seizoen. Het is saai, donker en dik inpakken. Eén ding maakt het ietsjes goed...

    Mijn rode winterjas.

Slechtste voornemen

En? Wat neem jij je voor in het nieuwe jaar?
    Toch niet om weer, meer of sowieso te gaan sporten? Vooral geen fitness en al helemaal niet bij Anytime Fitness, toch? Dan moet ik je waarschuwen. Niet doen! Daarin weet ik Marcel niet alleen vierkant, maar ook met twee dumbbells, achter me. Dus, knoop in je biceps: Sporten? Schrappen! Dat is jouw beste voornemen. Bewegen is niet vol te houden. Ga er maar aan staan, minimaal twee keer per week dat gezweet. Bah. Slecht idee.
    Zo blijft er meer ruimte over voor mij.

Traktatie
Oké, ik spreek mezelf wel even streng toe: Wat klink ik, bolle little bitch, toch weer egoïstisch. Nee, ik geef mezelf er niet van langs met een halter. Wel met een kwartier extra crosstraining. Met als mooie bijkomstigheid dat mijn bips en buik daarin grote dankbaarheid tonen. Die genoten de afgelopen weken van heerlijke ossenhaas, lekkere Viennetta, frisse bowl, zoete oliebollen en meer zalige traktaties. Een beetje extra sport-tucht kan daarom geen kwaad.

Synchroon
Hoe leuk dan ook dat ik tijdens de kerstvakantie samen met mijn lief buffelde. Met onze foto ontlokte ik onverwacht schattige reacties op straat en social media. Mensen vinden ons romantisch. Ahw, ik zag hartoogjes.

    Maar hallo! Er is niets sexy of romantisch aan mijn fitness. Het is keihard sappelen. En alle zweetness ten spijt, Marcel en ik werken totaal verschillende schema’s af. De foto is eigenlijk het enige waar we samen aan werkten in de sportschool. Want behalve dat ik langer bezig ben dan Marcel, houdt hij zich bezig met dumbbells en ik met apparaten. Al zou Marcel die laatste zinsnede zo willen lezen: …en ik met geklets.

Extase
Daarmee snap je waarom hij het volgende zei op de terugweg naar huis:
    ,Natuurlijk ben jij langer bezig. Het is óveral hetzelfde met jou. Wáár jij ook bent, je klètst! Bij Anytime met de trainer; in de Appie met Ton en anderen; op straat met Mies, Lies en weet ik hoe ze heten. Waar ieder ander met een half uur de boodschappen binnen heeft, kom jij na anderhalf uur eens een keer aanfietsen. Ik geef je nog net niet op als vermist. Als je nou eens stopt met al dat kletsen…’ Meneer haalt even adem voordat hij doorschalt: ,Als al dat geklets de bedoeling was, dan zou het wel een sport- en kletsschool heten.’ Ik kijk hem verbluft aan.
    ,Wat een waterval aan tekst. En dat uit jouw tetter.’ Zelfs ik moet ervan bijkomen, voordat ik extatisch uitroep: ,Maar dat is een geweldig idee. Ik open de eerste sport- en kletsschool van Houten, nee van Nederland.’

Sportscholen
Ondertussen ploeter ik met gewichtige trots door bij Anytime en snap dat jij je verheugt op die kletsschool. Om toch gains te behalen wil je natuurlijk alvast wat kracht en conditie opbouwen. Prima, maar kies dan voor de blije Happy Bodies, het kwieke Vital Gym, vul het plein van Piazza Sports, hou het simpel bij Basic-Fit of ga naar Body Business, voor het echte lichaamswerk. Al die sportscholen zijn mij te ver van mijn comfortzone. Het zou de uitdaging enkel maar verzwaren.
    Vergeet in ieder geval Anytime. Want nu moet ik soms al wachten op mijn beurt. Als jij er ook nog eens bij komt, moeten we misschien nummertjes trekken. Al vind ik dat altijd beter dan een sprintje.

Eigenwijs
Mogelijk ben je poepeigenwijs en kies je toch Anytime. Bel of mail me dan eerst, want als een vriend of vriendin zich via mij inschrijft, krijg jij een maand gratis sporten en ik een rugzak. Bedenk vooral niet of je wel of niet als mijn vriend te boek wil staan, maar neem die korting. Gun mij die rugzak. Marcel heeft die. Hij kan gewicht hebben.
    Marcel? Jazeker.
    Nee, de rugzak natuurlijk.
    En nog eens nee, hier is geen sprake van betaalde reclame.

Energie
Eigenlijk is sporten helemaal geen slecht voornemen. Wil jij je net als ik verbazen over jouw doorzettingsvermogen en het onverwacht goed volharden? Ga ervoor en schrijf je net als ik direct in voor een jaarabonnement. Dan moet je door, want geld doel- of nutteloos weggooien mag niet.
    Geloof me als ik zeg dat fitness geen enkele keer als een last voelde. Daarom stonden manlief en ik op tweede kerstdag in the gym. Eigenlijk puur omdat ik me er zo goed bij voel. Dan is volhouden geen kunst.

    Ik weet nog dat de trainer bij mijn inschrijving beloofde dat ik me energieker zou gaan voelen. Ik dacht: yeah sure. Ik, meer energie? Ik weet al twintig jaar niet hoe echte energie voelt.

    Nu, drie maanden later erken ik: ik voel me energieker dan ik me in jaren voelde.

Of…
Speelt er iets anders? Is er meer?
    Jammer voor jou, dat komt een volgende keer.