zaterdag 18 mei 2024

Wie ben jij?

Waarschuwing vooraf:
voor, tijdens en na het lezen van deze blog mag je op geen enkele manier of weg contact zoeken met Benjamin over wat hier te lezen is. Ik mocht dit delen, maar hij wil er verder geen gevolgen aan ondervinden. Ik vraag je uitdrukkelijk dat te respecteren.
🙏

Ik vroeg hem gisteren opnieuw:
    ,,Maar wie ben jij en waar is Benjamin? Je lijkt op hem, maar je gedrag is niet Benjamin-like.” Tranen branden in mijn ogen: ,,Ik kan hem niet missen.” Hij kijkt me schattig glimlachend, maar gelaten aan.
    Even daarvoor vroeg hij Celine:
    ,,Zullen we een spelletje doen?” Dit gebeurde de afgelopen weken vaker en opnieuw grijp ik me stomverbaasd vast aan het aanrecht. Het is ongekend dat Benjamin dit initiatief neemt.
    ,,Wie ben jij?”, vraag ik opnieuw. ,,Door wie ben jij bezeten?”
 
Pantoffels

Ga er maar even bij zitten, dit is nog maar het begin.
    Voor wie hem niet kent: zoonlief is een thuiswerker en zit als content creater dagenlang achter zijn computer. De enige wandelingen die hij tot een paar maanden geleden ondernam, waren die naar het toilet, zijn keuken en de supermarkt (een paar deuren verder). Natuurlijk vroeg ik hem wel eens een ommetje met me te lopen. Daarop keek hij me steevast aan alsof ik hem opgebakken pantoffels voorschotelde. Voor hem was er niets nuttelozer dan wandelen zonder doel.
    De kans dat hij ooit wandelschoenen koopt acht ik kleiner dan dat ik hem werkelijk die pantoffels voorzet. Zijn wandelweerzin nam echter een loopje met hem, want laatst zei meneer na het avondeten:
    ,,Mama, jammer dat jij straks bezet bent, want ik wil wel een rondje wandelen.”
    ,,Ga dan met papa.”
    ,,Dan missen we jou,” klonk in koor, waarna ik Benjamins voorhoofd even voelde. Mijn hand bleek warmer, wat eerder dit jaar beduidend anders was. Net als zijn bleke witheid en ingevallen ogen is de koorts verdwenen.
    ,,Wie ben jij?”, stel ik toch weer even.

Regen
Drie weken geleden wilde hij ook wandelen.
    ,,We worden onherroepelijk ingehaald,” opperde ik toen.
    ,,Door wie?”
    ,,Een regenbui.”
    ,,We zijn toch geen suikerklontjes?” Daarmee trotseerden we regen en wind. Van zijn kant klonk geen piep of kreun. Weer thuis verstopten we onze benen onder een deken, waarbij vooral de mannen in huize Typisch Irene genoten van ‘Lang leven de liefde’. Ik geniet altijd het meest van hun gesproken ondertiteling.

Buiten adem
Iets anders: de lift en roltrappen zijn geen bedenksels uit mijn bovenkamer. Als madam Benenwagen verkies ik altijd de trap. Alhoewel, tegenwoordig? Hoor mij piepen op de vijfde verdieping in de parkeergarage bij het Jeroen Bosch Ziekenhuis:
    ,,We nemen toch wel de lift?”
    ,,Ben jij gek, we nemen de trap!”, protesteerde zoonlief en trok me richting de trap.
    ,,Naar beneden gaat ook wel.”
    ,,Mama, we nemen straks gewoon de trap naar boven,” besliste hij. Zo gezegd, zo gehijgd. Weer boven hapte ik naar adem, terwijl Benjamin of de alien die bezit van hem nam, fluitend naar zijn TT liep.

Culinair
Laten we het over zijn voedsel hebben. Dat was voor meneer een overlevingsmiddel, tenzij het een favoriet gerecht was, zoals ‘Spaghetti di omi’. Ontbijt kende hij niet, of noem jij een cappuccino ontbijt? De andere maaltijden kwamen niet in de buurt van de schijf van vijf of vier of hoeveel schijven dan ook.
    Het maakt niet meer uit, want kijk, daar verschijnt weer een foto van zijn kant waardoor bij mij het water uit de mond loopt. Hij verstouwt hoeveelheden eten die ik bij mijn neef verwacht, maar niet bij hem.
    Eerder genoemde televisieprogramma werkt tegenwoordig trouwens ook inspirerend: Hij zag laatst een koppel gebakken ei eten.
    ,,Mama heb je eieren?”
    ,,Ja, zal ik er eentje voor je bakken?”
    ,,Nee, twee en papa wil ook.” Waarna naar voorbeeld van de koppels in het programma: augurken, kaasblokjes en stroopwafels verorberd werden alsof ze hier nooit te eten krijgen.

Klap
En uitslapen? Dat doet deze vreemde ook niet meer. Zijn wekker gaat vroeg, waarop ontbijt volgt, ja echt en daarna bezoekt hij the gym. Of all places. Ben ik nog steeds de enige die zich afvraagt wie deze jongeman is? Jarenlange beweeghaat veranderde in dagelijkse workouts.
    Zijn gewicht groeit daarbij mee. Waar hij eerder dit jaar zes kilo afviel, telt hij er weer acht bij. Hij hoopt door te groeien tot waarden die hij voor onmogelijk hield. Het zou mooi zijn, want zijn lengte kan het hebben. Maar ja, met de bouw van zijn paps, is alles boven de 62 kilo enorme winst.

Crohn
Natuurlijk kwam dit alles niet uit de lucht vallen. Eerder dit jaar kreeg zoonlief een klap in de vorm van de ziekte van Crohn. Hij belandde verzwakt in het ziekenhuis, kreeg zware medicatie en duidelijke waarschuwingen van de arts. Vreemde ogen zetten zoonlief aan tot een andere mindset. En eerlijk? Ik zie een betere versie van Benjamin. Daarmee blijft nog maar een vraag overeind:
    ,,Mag ik je houden?”

zaterdag 20 april 2024

Gotham City versus Bloemenpracht met hekwerk


     ,,Mama, dit is een rip-off!”
    ,,Dat weet iedereen,” antwoord ik mijn snuggere dochter. Het ‘ladies & gentleman’ waarmee ik start, is zó Benny Productions en de rest van de video verwijst naar ‘Brick Built Benny’, de YouTube kanalen van zoonlief, Benjamin.

LEGO set
Hij keek enorm uit naar 1 april. Jaja, mijn verjaardag. Al ging hij daar compleet aan voorbij. Hij keek namelijk uit naar het uitkomen van de nieuwste LEGO set: ‘Batman: De animatieserie Gotham City’. Het was geen grap. Hij wilde die set voorafgaand aan mijn verjaardagsfeestje ophalen in de LEGO store in Hoog Catharijne en dan mij feliciteren.
    Hij verheugde zich er wéken op om die set te halen, te bouwen en te reviewen. Hij was zo heerlijk en geweldig enthousiast. Je begrijpt dan ook zijn teleurstelling toen ziekte en koorts die plannen volledig dwarsboomden.

Achteroverdrukken
Uiteraard wist hij Marcel en mij voor zijn LEGO karretje te spannen. Zie ons op 1 april tegen twaalven de trein instappen, op Utrecht Centraal uitstappen, Hoog Catharijne in lopen en even over twaalf met een flinke LEGO doos de winkel weer uit wandelen om op huis aan te gaan. Later in de week leverden we het pakket af bij zoonlief die ietwat opgeknapt aan het werk ging.
    Wat je vast niet weet, is dat bij dure LEGO sets altijd een cadeau pakketje zit. Deze keer was dat ‘Bloemenpracht met hekwerk’. Ik dacht: fan-tas-tisch! Die confisqueer ik stiekem. Wat zoonlief niet weet, deert zoonlief niet.
    ,,Nee!", zei mijn geweten. Dit achteroverdrukken lukte me gewoonweg niet. Wel richtte ik bij het afleveren van het grote pakket de aandacht op het kleine setje en hield daarbij mijn kin wat lager en keek Benjamin met smekende en knipperende oogjes aan. Ik opende mijn mond, maar voordat er ook maar een geluid uit kwam, klonk:
    ,,Ja, mama, die mag jij hebben.”
    ,,Cool, dan bouw ik dit setje tijdens ons weekendje weg. Ik stuur je wel een fotootje als het klaar is.”

Slapen
Zie mij een paar dagen later in onze vakantiebungalow zitten. Lekker bij de openhaard en het pakketje openen.
    ,,Marcel, zullen we er een LEGO video van maken?", opperde ik, waarop manlief van enthousiasme zowat van de bank stuiterde. Dat doet hij ook als ik... Nee! Niet alles wat in huize Van Valen gebeurt, is geschikt voor het wilde waanzinnige web. Hoe dan ook glunderde manlief van plezier bij het ontgrendelen van zijn telefoon en het vereeuwigen van mijn bouwkunsten.
    ,,Je hoeft niet alles op te nemen, dat doet Benjamin volgens mij ook niet."
    ,,Dat is waar," zei manlief, nam een stukje op en plofte terug op de bank. Hij opende zijn boek in de telefoon en vertrok naar leesland. Niet doorvertellen hoor, maar het werd al snel dromenland, want niemand kan met gesloten ogen een boek lezen op een zwart scherm. Hij sliep dus gewoon zijn boek terwijl ik me zomaar afvroeg of hij wel echt drie boeken in een weekend leest. Daarbij zijn ze nog saai ook, want altijd klinkt aan het eind:
    ,,Allemaal dood!”
    Zo ver weg was meneer echter niet, want ineens klonk:
    ,,Oh wacht, ik moet je weer filmen. Bijna vergeten.”
    ,,Nee, bijna verslapen,” herstelde ik hem.

LEGO master
Waar Benjamin met zekerheid úren aan zijn Gotham City bouwde, was ik met zo'n uurtje klaar.
    ,,Tadaa!” Die herhaalde ik voor de opname en plofte op de bank. Daarmee gaf ik de beurt aan Marcel die de opnames editte. Verschil moet er zijn: waar Benjamin het zelf doet, heb ik er personeel voor.
    Terwijl manlief zijn edit-skills inzette, bekeek ik Benjamins review van Gotham City en groeide mijn schaamte met de seconde. The Master himself geeft zoveel info over zijn stad, daar bouwde ik compleet aan voorbij. Ik bedoel maar: geen idee hoeveel blokjes dit setje telt. Dat mag jij lekker zelf doen aan de hand van deze foto, want ik breek het setje dus niet af om het te tellen. Ik ben gek, maar niet zo gestoord. 


    Ook vergat ik de pros en cons. Waarbij ik snap dat 'pros' staat voor de voordelen, maar opende het werkelijk wijsneuzerige web om 'cons' op te zoeken. Die staan voor contra's, tegens. Natuurlijk, dat wist ik wel. Omdat ik die vergat in de video, bouw ik ze er even hier in:
    Pros: Kijk hoe leuk al die bloemen en kleuren, dat is altijd pro!
    Cons: Pijnlijke vingertoppen, van het bouwen. Hoeveel eelt heeft Benjamin eigenlijk op zijn vingers?
    ,,Klaar!”, klonk Marcel ineens en toonde mij het resultaat van zijn video.
    ,,Dat mag er wel… Nee! Dat mag er helemaal niet zijn! En dan gaat het niet om mijn slechte werk in vergelijking met Meester Brick Built Benny. Ik moet vliegensvlug naar die andere Meester. Kijk dat haar!
    ,,Meester Maik, pak je scharen erbij, ik kom er aan!”

En voor wie het zien wil: de review van 'Batman: De animatieserie Gotham City' van de master himself.



zondag 17 maart 2024

Onzichtbaar

Vliegen of onzichtbaar zijn? Die vraag klonk afgelopen week tijdens het programma ‘Lang leve de liefde’. Ik kijk niet vaak mee, maar deze keer zat ik naast Benjamin op de bank en riep spontaan:
    ,,Vliegen! See you in New Zealand.” Voordat zoonlief iets zei, stond ik op om mijn vleugels te spreiden.
    ,,Dat is veel te ver vliegen, mama.”
    ,,Wat denk jij nou? Ik maak sowieso tussenstops in Griekenland, India en Australië, landen waar ik al zo lang wil koekeloeren. Maar jij dan, vliegen of onzichtbaar zijn?”
    ,,Onzichtbaar! Dat zou jij ook moeten willen en dan onzichtbaar meevliegen in het vliegtuig naar New Zealand.”
    ,,Nee, nee, nee, dan vlieg ik nog altijd in een vliegtuig en ik ben niet vóór vliegen. Dat is mijn duurzame bijdrage aan deze wereld. Ik hoorde afgelopen week dat de impact van vliegen zwaarder weegt dan de invloed van vleeseten. Dus, doe mij een stoofpotje en houd de vliegtuigen aan de grond. Maar goed, jij wilt onzichtbaar zijn en dan?”
    ,,Dan gooi ik een baksteen op Poetin.”
    ,,Ik begrijp die gedachte wel."

Omvallen
Met het benoemen van deze eerste optie, duikelt het ene na het andere idee op in Mister Invisible’s brein. Het ene nog agressiever dan het andere. Misschien stop je nu liever met lezen…
    Zoonlief, alhoewel, lief? Zoon zou kinderen op straat omduwen. Al heel jong toonde hij zich geen kindervriend, maar ze omduwen gaat zelfs hem te ver. Pfoe, gelukkig. Wel huiver ik bij het idee van Benjamins invisibility en de dag dat hij kinderen doet omvallen, zoals ik out-of-nothing vroeger omviel bij een Ménière aanval. Ik ken het gevoel van onverwacht op de grond vallen, als uit het niets of door een wel erg onwaarschijnlijk harde plaatselijke… Ja, wat, een windvlaag?
    ,,Zo zielig, zo’n kind kan er ook niets aan doen dat die bestaat. Je moet de ouders hebben.”
    ,,Oh ja, van hen trek ik dan de broeken omlaag.”
    ,,Dus alle vrouwen moeten aan de jurk. Op naar blote-benen-dag!”

Aanrijding
    ,,Zie me zitten in mijn auto, of eigenlijk niet, want ik ben onzichtbaar en veroorzaak een aanrijding. Kijken ze in mijn auto, zit daar niemand.”
    ,,Rij je jouw eigen TT ervoor in de kreukels? Die zie ik niet, nee."
    ,,Oh ja…, nee, ik ook niet.”
    ,,Bovendien zie ik jou niet graag in de kreukels, zelfs niet als het onzichtbaar is.”
    ,,Een onzichtbaar iemand kan gewoon iets stelen,” hinkelt Benjamin weer naar een ander idee.
    ,,Tjonge, wat crimineel. Wat zou jij stelen?”
    ,,Mama, ik kan veel bedenken, maar zie je mij stelen? Alleen als je me met een mes op de keel vraagt wat ik zou stelen, dan toch de LEGO Ultimate collector's edition Millennium Falcon.”
    ,,Het zou eens geen LEGO zijn. Ik zie de doos al door de winkel vliegen. En je denkt dat ze die gelaten door de deur naar buiten laten zoeven?”
    ,,Jazeker, want de verbazing is zo groot, dat de verkopers vergeten de deuren te sluiten. Daarmee lijkt het pakket vogelvrij in mijn handen.”


Goor

Het lijkt wel of zoonlief hier al eerder over nadacht, want snel daarop volgen reëlere ideeën als: mensen achter het oor of op de schouders tikken en met het laatste vechtpartijen veroorzaken. Hij zou tijdens een bordspel alle pionnen verplaatsen of het licht aan en uit drukken op de meest random momenten. Blijkbaar voelt hij veel voor hard schreeuwen in een winkel of mensen er de stuipen op het lijf jagen en wat te denken van een natte vinger in iemands oor steken? Of al net zo goor: een scheet in iemands gezicht laten? Het idee van gewoonweg de bril van iemands neus halen, vind ik dan weer grappig bedacht. Ik hou er mijn bril bij vast.

Nakie
    ,,Het lastige is wel dat je het koud krijgt als onzichtbare.”
    ,,Ook als moeder van de onzichtbare hoor. Ik krijg het vreselijk koud van al jouw ideeën. Wat een agressie en pesterijen spoken er door jouw kop.”
    ,,Ach, het zijn maar ideeën, daar krijg je het toch niet koud van? Wel van in je nakie lopen, want al ben ik dan onzichtbaar, mijn kleding is dat niet.”
    Daar dacht ik nooit eerder over na. Ineens dringt zich het beeld van 'die vrouw met de krullen en die rode jas' zich aan me op. Stel dat ik onzichtbaar word, dan blijft alleen 'die rode jas’ over. Dat is wel erg saai natuurlijk.
    Ik kies dus opnieuw de ruime lucht.
    Laat mij lekker vliegen.

zondag 25 februari 2024

Naakte chocolade

Ziedaar, de bewijzen van een heftige avond.
    Ik bedoel de bewijzen van een flinke zaterdagavondse-schranspartij. Bedenk even dat het een en ander ondertussen een plekje op het aanrecht vond, want iedere keer dat ik iets uit de koel- of troepkast opsnor, dump ik iets vies op het aanrecht of in de prullenbak. Het is pure ruilhandel: hier laat ik wat, daar neem ik wat.
    Zo laat ik de foto van het aanrecht onzichtbaar.

Kabouter
Bij het zien hiervan, hoor ik opnieuw het gesprek van gisteravond. Manlief en ik stonden op van de bank om de dag achter ons te laten:
    ,,Toch jammer dat deze rommel zichzelf nooit opruimt,” verzuchte ik.
    ,,Daar heb ik geen last van.”
    ,,Hoe bedoel je?”
    ,,Nou, als ik morgen beneden kom, is het weg.”
    ,,Jij gelooft dus in kabouters?”
    ,,Zeker weten.”
    ,,Dat wist ik niet.”
    ,,Jij vroeg er nooit naar.”
    ,,Nee, duh!”
    ,,Wat duh?”
    ,,Ik ben die kabouter.”
    ,,Echt niet, jij draagt geen puntmuts,” lacht hij en beklimt de trap naar boven.

Troep
Je snapt ‘m. Meestal als Marcel de herinneringen van de dag van zijn lijf wast, ruim ik nog even de rotzooi van de dag op. Daarmee ligt de kamer er netjes bij. Dat slaapt heerlijk lekkerder. Nu was ik echter zo moe, dat ik dacht: Morgen weer een dag.
    En warempel de volgende ochtend kroop ik van onder mijn dekbed vandaan, spiekte langs het rolgordijn naar buiten en ja hoor, daar lag een nieuwe dag. Ik trappelde in relax-outfit de slaapkamer uit, trippelde de trap af en BAM, de troep viel me zowat aan.
    Al snel bekeken een paar rommeldingen de binnenkant van de prullenbak en andere viezigheden vonden een plekje naast bekruimelde borden, hingen over een rijtje kommetjes of stonden op de kop te druppelen naast lotgenoten. Alles was al snel simsalabim POEF. Weg!
    Je weet: een opgeruimde kamer is een opgeruimd hoofd. Daarom vermijd ik vandaag de zolder. Daar wacht een andere berg me op. Dat is de enige berg waarvan ik zeker weet dat ik bergen kan verzetten, maar even niet vandaag.
    Komt Marcel met nog wat vochtig haar en een frisse geur de kamer in:
    ,,Zie je? Er bestaan kabouters.”

Chocoladewikkel
Over rommel gesproken. Ik was vorige week bij mijn ouders en kwam daarbij iets eerder aan dan mijn moeder.
    ,,Alsjeblieft papa, hier is een overlevingspakket voor de oude dag.”
    ,,Oh, een dienblaadje vol lekkerig- en nuttigheden." Achter ons klonk de deurbel. ,,Daar zal je jouw moeder hebben.” Ik draaide me om en opende de voordeur.
    ,,Wat leuk, dat jij hier bent, Heidi,” zei mama met een stralende glimlach op haar gezicht.
    ,,Ja, mama, maar mag het iets meer Irene zijn?”, lachte ik haar toe.
    ,,Och ja, natuurlijk.”
    ,,Geeft niks mama, kom lekker binnen. Hoe was het op de dagopvang?” In het gesprek dat volgde, wist mama niet meer te vertellen wat ze vandaag ondernam. Wel haalde ze een nieuw knutselwerkje uit haar rollator. Vervolgens ontdekte ze het overlevingspakketje voor mijn vader en bewonderde het met veel plezier. Ik liet haar even achter om papa extra handjes te bieden in de keuken, waarna we met thee en lekkers de huiskamer instapten.
    Ik ontdekte een naakte reep chocolade op papa's overlevingspakket. Mama zat nietsvermoedend in de stoel.
    ,,Mama, weet jij waar het papiertje van de chocolade reep is?”
    ,,Huh? Papier? Chocolade reep?”
    ,,Ja, kijk, deze chocoladereep ligt er nogal bloot bij.”
    ,,Nee, ik weet van niks.” Waarop papa en ik alle prullenbakken, kastladen en -deurtjes checkten. Hoe kon mama de verpakking zo goed verduisteren?

Verstoppertje
    
,,Papa, waarom zou mama het papier verstoppen en niet de chocolade? En mama, weet jij echt niet waar het papier van de chocolade is?” Na een schaapachtige glimlach, grijpt ze met haar hand in de hoek van de stoel. Ze lijkt iets te willen pakken, maar het lukt niet. Daarom help ik haar.
    Met het weghalen van een deken, duikelt een in elkaar gepropte chocoladewikkel op.
    ,,Mama, wilde jij de chocolade daar stiekem verstoppen?”
    Ze houdt haar gezicht omlaag en kijkt van onder haar wimpers naar mij op. Ze knikt een miniem klein knikje.
    ,,Ik ben wel een beetje in de war hè?” Ik buk voorover om haar een dikke knuffel te geven en lach hard.
    ,,Mams, later we er vooral om lachen. Ik hou van jou. Je brengt me namelijk op een idee."
    ,,Oh ja?"
    ,,Ja, als ik thuis weer eens een berg rommel te verwerken krijg, prop ik het in de hoek van de bank, daar waar Marcel zit. Dan ben ik ervan af. Eens zien of hij dan nog in kabouters gelooft of er spontaan zelf een wordt."

zondag 11 februari 2024

Bemoeial

Nietsvermoedend steek ik mijn sleutel in het sleutelgat en duw de deur open. Huh? Hij loopt vast. Wat is dit? Ik stap naar binnen, zet de volle boodschappentassen op de drempel naar de huiskamer en kijk achter de deur. Ah, een pakje. Die is natuurlijk voor Celine, want ik heb geen lopende bestelgeschiedenis.
    Wacht, het is aan mij gericht. Hang de slingers op, iemand dacht aan mij! Ik vind cadeautjes krijgen zó leuk, net als complimenten.

Thijs
Met het pakje in mijn hand, stap ik over de boodschappentassen de huiskamer in, pak een mesje om de zijkanten van het pakje open te snijden en ontdek al snel een fluffy pompom hartje. Met hartoogjes plopt in me op dat Marcel me liefde per post stuurde. So sweet!    
    Tot ik het kaartje lees dat vanonder de pluizenbol opduikelt. Huh? Thijs is blij met mij? Who the flups is Thijs? Ik ken er een, maar die zou dit niet doen, tenzij de organisatie waarbij hij betrokken is een Valentijnsactie opzette om anderen te verrassen. Goed idee eigenlijk, hier pak aan, Thijs.
    Ik check voor de zekerheid mijn adresboek en ontdek nog een (onbekende) Thijs, waarschijnlijk is hij het gevolg van een cc-plek in de mail. Dan vind je een plek in mijn adresboek onder het mom van: tada, weer een netwerkmuppet erbij. Voor de rest piept de naam Thijs vooral op als onderdeel van een achternaam en bij drie MatTHIJSsen, of is het meervoud Mathijzen?

Werkdag
Ondertussen weet ik zeker: dit hartje komt van meneer RitsRats.
    Die benaming blijft hilarisch en ontstond in de beginperiode van zijn zaak. Een vrouw belde toen en vroeg naar meneer RitsRats. Tja, als je niet weet dat hij Marcel heet, maar zijn zaak wel RitsRatsReklame, dan kun je bedenken dat hij niet Reklame heet. Sindsdien noem ik mijn lief nog regelmatig meneer RitsRats.
    Oh, kijk, daar komt hij net aangelopen. Ik huppel naar de voordeur, blij dat hij weer thuis is. Eigenlijk ben ik iedere ochtend net zo blij als hij vertrekt; hello me-time! Tot hij na acht uur afwezigheid weer thuiskomt. Dat is precies de tijd dat ik hem begin te missen.

Bemoeial
Terwijl manlief binnenstapt, houd ik het pluchen hartje bungelend in de lucht.
    ,,Oh, mijn pakje in aangekomen,” zegt hij, waarna ik hem de mond snoer met een kus plat op zijn be., uhm mond.
    ,,Dus toch van jou.”
    ,,Natuurlijk, van wie anders?”
    ,,Van Thijs.”
    ,,Thijs?”
    ,,Ja, kijk naar dit kaartje.” Marcel bekijkt het kaartje en kijkt me verbaasd aan, waarop ik mijn uitgedachte theorie uit het doosje doe: ,,Ik denk dat Thijs als inpakker zijn dank uitspreekt voor de bestelling bij Happy Happenings.”
    ,,Het zal wel”, zegt Marcel en valt stil. Ineens doorbreekt hij diezelfde stilte met:
    ,,Waar bemoeit Thijs zich eigenlijk mee?”
    ,,Met het inpakken dus.”
    ,,Door hem is mijn romantische idee om jou te verrassen gewoon verpest, want hij veroorzaakte verwarring. Al kon je weten dat ik iets zou sturen, want je zei maandag iets over een cadeautje en ik vroeg toen: ‘Mag het een dag later?” BAM, daar kreeg mijn lief een volgende smakkerd.
    Maar niet alleen Thijs blijkt een bemoeial, want kijkend naar de pakbon en bestelbevestiging ontdekt Marcel dat het fluffy hartje dat hij bestelde bij BOL.com, blijkbaar van Bananago.nl is. Daarbij staat Dockler als afzender op de pakbon, maar pakte Thijs het in namens Happy Happenings.”
    ,,Zoveel handen, het duizelt me," piep ik en ga erbij zitten, waarop Celine ineens opspringt en vraagt:
    ,,Is Thijs vrijgezel?”
    ,,Daar komen we maar op één manier achter."
    ,,Hoe dan?"
    ,,Met een #HappyHappenings. Nu moet ik alleen de blog schrijven."
    Bij deze.

zondag 4 februari 2024

Ben jij nou helemaal besnuffeld?

Vorige week, in de trein naar Utrecht, dacht ik even: Wat zij we toch een stelletje mafketels. Amper een zitplaats gevonden, zitten we nog sneller dan de trein het perron verlaat in onze eigen beeldschermwereldjes. Dit beeld kwam zo bij me binnen dat ik mijn telefoon in mijn jaszak liet glijden en voor me uit keek. Daarmee kruiste mijn blik die van een ander. Zijn ogen verkleinden zich en zijn mond verstrakte. Alle non-verbale grommunicatie aan hem zei: ‘wat moet je van me?’ Ik schrok er zo van, dat ik bijna mijn excuses aanbood voor het feit dat ik sowieso besta.

Herkenbaar?
Herken jij jezelf erin, dat het onvriendelijke gedrag van anderen, jou onvriendelijker maakt? Ik soms wel, tot mijn grote schaamte. Ik ga even in de hoek tot ik niet meer bloos...

    Ben ik weer!
    Een voorbeeld: Naarmate ik merk dat mensen niet opzij willen als ik aan kom lopen, ga ik ook minder opzij voor hen. Maar zo wil ik niet zijn! Ik wil mensen blijven benaderen met vriendelijkheid in een gemeende glimlach, met een verrassende compliment en/of een hartelijke groet. Kijk eens hoe mensen opleven als je zegt dat ze er leuk uit zien. Die vertellen het 's avonds met trots na.

Reminder
Maar goed, ik zat in de trein, omringd door 98% beeldschermkijkers en een negatieve connectie. Ineens besefte ik: zoveel beter ben jij niet tutta.
    Afgelopen week riep iemand me op straat toe, terwijl ik werkte als een wandelend kantoor. Ik liep na een interview weer naar huis en antwoordde ondertussen verschillende mails, appjes en telefoontjes die best konden wachten.
    Typisch, met die roep op straat, besefte ik opnieuw waarom ik wandel: voor mijn rust en ruimte. Het is mijn therapie. Ik moet dan alleen bereikbaar zijn voor de drie belangrijkste mensen in mijn leven. Prompt gleed mijn telefoon in mijn jaszak en zag ik wie mij passeerde. Dat elkaar zien en begroeten voelde zoveel fijner, dan wegduiken in mijn beeldscherm. Echt, het maakt de wereld leuker, probeer maar, je bent dan namelijk geen lucht meer. Je wordt gezien of herkend.

Jump!
Heb jij dat ook? Dat je jezelf lucht voelt als iemand je nadert en op het laatst diens hoofd van je wegdraait? Dan ben je uit beeld, lucht. Ik vind dat vreselijk. Je kunt alles zeggen van mensen, maar lucht zijn we niet. We zijn one-of-a-kind.
    Als mensen mij als lucht behandelen, dan moet ik de neiging onderdrukken om niet juist midden in het blikveld van die ander te springen. Wees niet bang, zo lenig en snel ben ik niet (meer). Wel ontstaat hier een nieuw voornemen: ik loop vanaf nu weer met meer aandacht in mijn wereldje. En passeer je mij, dan krijg je een glimlach en zeg ik ‘hallo’. Schrikt dat je af? Jammer dan, of neem een omweg, die extra stappen zijn voor jou. Ik wil hoe dan ook vriendelijkheid laten zegevieren boven onvriendelijkheid. Het maakt het zoveel leuker op straat, probeer maar. Let friendliness win!

Blaffen
Daarmee ben ik ineens drie stations verder en stap uit in Utrecht Centraal. Na een singelwandeling van een half uur, stap ik de kapsalon van Maik binnen, waar we al snel aan de praat raken.
    Blijkbaar deelt hij dezelfde frustratie, want hij verbaasde zich erover dat een buurvrouw laatst zo schrok toen hij haar begroette. Notabene een buur! Hoe dan? Waarom zou je schrikken als iemand 'hallo' zegt?
    ,,Weet je dat we kunnen leren van honden?”, zegt Maik vervolgens.
    ,,Hoezo dat?”
    ,,Als die elkaar tegenkomen besnuffelen ze elkaar.”
    ,,Wow, wacht! Je zegt toch niet dat mensen elkaar moeten gaan besnuffelen?” Daarbij zag ik ineens voor me hoe ik bepaalde mensen (die ik regelmatig tegenkom) besnuffel. No thanks! Slecht plan.
    ,,Wat ik wil zeggen is dat honden elkaar niet negeren, zoals mensen doen.”
    ,,Daar zeg je wat, het gaat er om dat je elkaar ziet.”
    ,,Precies, en weet je wat honden doen als ze merken dat de ander hen negeert?”
    ,,Je bedoelt dat honden het besnuffel soms negeren? Zijn honden dan niet net mensen?”
    ,,Nee, want ze blijven aandacht vragen door te gaan blaffen.”
    ,,Oh, maar dat kan ik ook. Ik kan blaffen. Je moet eens horen hoe ik Marcel afblaf.”

zondag 28 januari 2024

Live-blog huwelijk Max en Nina

We schrijven 9 september 2023 - live-blog bruiloft Max en Nina*

   ,,
Dus ik mag 'even' een live-blog schrijven en opdragen tijdens jullie trouwdienst. Was dit jullie eigen idee, Max en Nina?", vraag ik. (Ze knikken) ,,Normaal ben ik zeker drie uur bezig met het schrijven, schaven en schrappen tot een leesbaar verhaal. Dat is zeg maar mijn ding. Nu sta ik hier, super zenuwachtig te zijn, want alles moest in een uur. Maar oké, ik voel me tegelijkertijd vereerd, jullie geloven in me. Zie dit als mijn cadeau voor jullie.”

Tweedaagse
Wat een tof idee, jullie trouwdag te verdelen over twee dagen. Daarmee krijgen jouw prachtige prinsenpak en jouw schitterende prinsessenjurk een tweede ronde. Al zie ik dat jij vandaag een andere jurk draagt dan afgelopen donderdag, toch Nina? (Ze knikt)
    Terugkijkend op mijn huwelijk met Marcel, 30 jaar geleden, had ik dat ook best gewild. Lekker twee dagen in mijn trouwjurk rondbanjeren. Nou niet zeggen: ‘Dan doe je dat toch alsnog.’ Die jurk pas ik namelijk niet meer.
    Zei ik al dat jullie er fantastisch uitzien? Niet?
Nou, bij deze: Jullie zien er fantastisch uit!

Hemels
Ik spotte afgelopen donderdag de trouwfoto’s van jullie bezoek aan het gemeentehuis op social media. Die dag staat daarmee genoteerd als onvergetelijk, wat een van jullie moeders beaamde. Daar tellen we vandaag bij op. Vandaag startte voor ons gisteren met het versieren van de zaal en het repeteren van de muzikanten.
Het komt vandaag allemaal op jullie af. Geniet ervan. Het is alles bedoeld om van jullie huwelijksinzegening een hemels succes te maken. Lukt dat so far? (Ze knikken trots)

Reünie
Kijk ik even voor jullie terug op vandaag - toen jullie er nog niet bij waren. Om 09.30 uur stapten de muzikanten binnen, waarna al snel muziek en zang deze zaal vulden. In de hal klonk het geluid van waterkokers, glasgerinkel en gekwebbel. Een uur later begroetten familieleden, vrienden, bekenden en onbekenden elkaar. Zij zitten in al hun kleurrijkheid achter jullie. Draai je eens om en kijk hoe mooi. Ik spreek dan vast ook namens iedereen als ik zeg: Dank voor deze reünie.

Terugblik
Dan het moment dat jullie binnenkwamen.
    Stilte vulde de ruimte. Oh nee, jullie opa speelde op de piano. Wat een mooie start van de ochtend. Terwijl achterin de kerk een kind zijn druiven liet vallen. Het ging aan jullie voorbij; letterlijk achter jullie rug om. Onze predikant nam het woord en las uit de Bijbel. Vrij vertaald zei ze: geniet van elkaar, geniet dagelijks, het gaat namelijk snel.
    Dat is echt zo. Kijk maar naar je ouders. Zij dobberen nog steeds, na een start als deze, in hun huwelijksbootje. Daarin ken ik gedeelde herinneringen. Max, jouw ouders kwamen eens bij ons op bezoek. Wij waren nog maar net getrouwd, jouw ouders al wat langer. Aan tafel flapte ik er iets uit van:
    ,,Wil je er een augurk bij? Al moet je uitkijken met je antwoord, want nog maar pas getrouwd, wacht iedereen op het bericht dat jullie een kind verwachten."
    "Ik ben zwanger," zei je moeder vervolgens. Jij was onderweg, Max. 

Kleinkind
En jouw ouders, Nina. Tja, toen jij ontstond kende ik hen niet. Wel weet ik dat je ouders een feestelijk jaar achter de rug hebben met het huwelijk van je broer en zijn vrouw en het kind dat zij kregen. Het maakte je ouders ineens opa en oma. Voor de dienst fluisterde iemand me toe (ik wist niet of ik dit mocht zeggen, maar ze zei het zelf in haar toespraak, dan mag ik ook):
    ,,Er mag best een kleinkind komen."
    We leggen er geen druk op hoor. Nee, we leven bij de dag. Bij vandaag, daar staan jullie. Een hond blafte instemmend vanuit de zaal. Hoorde je het tijdens de dienst?

Afsluiter
Zoals onze predikant afsloot met 'amen', sluit ook ik bijna af. Maar eerst nog even dit:
    Lieve Max en Nina, dit is de start van jullie leven als meneer en mevrouw. Zo noemde onze predikant jullie al, maar klopt het? Neem jij zijn naam aan, Nina? Neem jij haar naam aan, Max? Of nemen jullie beide namen aan en in welke volgorde dan? Er is zoveel mogelijk.
    Ach, het maakt het niet uit voor mijn wens voor jullie: Ik wens jullie God dichtbij - samen met Hem lukt het, dat geloof ik. Enne, iemand zei al eerder iets met 'hangry'.
    Ja, dat!
    Kom, hup door met de dienst en dan...
    Eten! Ja, zin in.

* Max en Nina zijn pseudoniemen, wel heb ik toestemming tot plaatsing.