zondag 3 juli 2022

Dyane 6

Onderweg naar Dedemsvaart zei Marcel ineens:
    ,,We zijn cassettebandjes vergeten.”
    ,,Ik herinner me niet dat mijn ouders die in de jaren 80 in hun Dyaantje hadden. Zo wel, dan overstemden het gekakel van vrouw en drie dochters alle geluid van ieder bandje.”
    ,,Respect voor die man, ik heb aan één van die dochters mijn oren al vol.”
    ,,Straks staan we onderweg stil met die auto van 7 juli 1983,” sneed ik een ander onderwerp aan.
    ,,Dan mag jij duwen, want jij weet niet wanneer je de koppeling moet laten opkomen,” antwoordde Marcel.
    ,,Klopt! Maar vergeet niet dat die auto 2 pk’s meer telt dan ik.”
    ,,Al goed, met één been buiten de deur zet ik ‘m in beweging en aan de praat.”
    Ik zag het al voor me.

Sinaasappelhuid
Al klonk in deze inleiding weinig vertrouwen, toch geloofden we er in dat de Citroën Dyane 6, ook wel Deux Chevaux (2CV), die op ons wachtte goed ouderhouden was. In reactie op deze blog 2CV bood www.eendjehuren.nl ons een Dyane 6 aan om herinneringen op te halen aan vroegere tijden tegen betaling van deze blog.
    Terugdenkend aan toen, voel ik onzekerheid. Mijn ouders hadden geen geld voor dure garages, daarom onderhield een beun-de-auto onze Dyane 6. Stiekem vertrouwde ik het niet en vreesde voor een ontploffing, want vonken + benzine = BOEM! Da’s pech, Irene weg.
    Die angst voelde ik niet bij de Dyane 6 die vorige week klaarstond, al stond ie op de oprit met een sinaasappelhuidje op de wielkast, zag ik roest op verschillende plekken en toonde de benzinedop slijtage. De auto mocht er niet gelikt uit zien, het zou niet kloppen.
    Met het dak gedeeltelijk open, wenste ik die helemaal open.
    ,,Oh, ik durf te vragen: mag ik op de rugleuning van de achterbank zitten. Like the old days?" Onder het toeziend oog van de eigenaar kropen manlief en ik na elkaar op de achterbank en ontdekten de geweldig vering van de auto. Drempels beloofden een feestje te worden, maar eerst die foto op de achterbank: KLIK!



Choke
Vervolgens werd het een en ander uitgelegd. Daar klonken herkenbare woorden als choke en verzuipen. Mijn gedachten dreven naar mijn vader die genoemde woorden aanvulde met de bougies. Hoe vaak die kapot waren? In al mijn auto’s wilde ik weten waar die bougies zaten, dan ook in deze 2CV. Daarom ging de klep open en verraste een paar splinternieuwe kabels me. Zie je wel? Veilig!
    De choke is een trekknop die Marcel voor het starten uit moest trekken om samen met wat gas de auto te starten. Eenmaal op weg, moest die choke-knop weer ingedrukt worden. Het hoe en wanneer moest hij maar onthouden. Het leek mij een gevoelskwestie. Wat volgde was een uitleg over de pook, die de versnellingen regelt.
    Daar raakte de auto-eigenaar mij kwijt.
    ,,Choke, poke, jij rijdt!” Niets in die prachtige oude auto werkt zoals ik het nu ken, dat kan mijn adhd-kop even niet aan, dacht ik. En hoor wat Marcel riep tijdens een oefenrondje-er-om-heen:
    ,,Oh ja, de auto heeft natuurlijk geen rembekrachtiging en geen stuurbekrachtiging.” Waarna hij overdreven hangend aan het stuur de banden omdraaide en met behoorlijk armzwaaien de auto in de tweede versnelling zette. Dat beeld reed de hele dag mee. Het leek me allemaal zwaar, wat overtroffen werd door het geprutteprutteprutteprut bij het starten en het geratel van de motor bij het rijden. Een heerlijk herkenbaar geluid, terwijl ik bijna tegen Marcel aan zat op de voorbank. Heerlijk knus in die auto.

Routeplanner
Met het gebruik van deze auto kregen we een puzzelroute die vijf uur zou duren.
    ,,Vijf uur? Poke die choke even op!”, lachte ik. Het had te maken met het feit dat de auto gemiddeld 30 km per uur rijdt. Dat bleek op landwegen, dijken en provinciale wegen van dorp naar dorp snel genoeg. En drempels?
    ,,Waar blijft de volgende? Laat mij maar deinen."
    Doordat ik de route moest voorlezen en puzzelvragen en bijbehorende foto’s van borden, kerken, straten en andere bezienswaardigheden in de gaten moest houden, vergat ik foto’s te maken van de choke-knop, de versnellingspook en andere inwendige onvergetelijke plekjes. Het was dan ook een in-en-outside-full-car-experience. Kijk even mee, waarbij we zochten naar de knop van de ruitenwissers.

Afleiding
Omdat ik stiekem af en toe teveel buiten keek, reden we soms verkeerd en zagen daardoor iets meer dan de officiële route. Het boeide niet, want we hadden tot 20.00 uur de tijd. Daarom stapten we af en toe uit voor een lekkere picknickplek, hapje en drankje. We bezochten de beeldentuin bij Landgoed Havixhorst waar Marcel de auto op afstand wilde openen en het raampje zo open schoof. We genoten van Hasselt en bij Zwolle van de Zieleschepen. We vraten zo’n 85 kilometer op, om uit te komen bij het beginpunt.
    Marcel draaide de sleutel om, gevolgd door stilte na alle mooi en nostalgie. Ik wil nog een keer, maar dan de Romantische route. Maar weet je wat?
    Eerst jij!















zondag 26 juni 2022

Heidestein

Daar stonden we dan, aan de start van een wandeling, met bij het startpunt een lege schaapkooi.
    ,,Een schaapskooi zonder schapen is als een meer zonder water,” zei Marcel naast me. Wist je niet hè? Ook in hem zit poëtisme. Ik liet het even bezinken, keek beteuterd over het veld en zei:
    ,,Een schaapskooi zonder water, is als een brug zonder rivier - als een rivier zonder water. Zul je zien dat verderop die droge rivierbedding ligt.” Ik maakte geen foto, want een foto zonder schapen vond ik te leeg, gewoonweg saai en ja, ik was teleurgesteld. Al startte deze wandeling met deze vraag:
    ,,Irene, verheug jij je al op de schapen?"
    ,,Nee, ze komen toch niet naar mij, dus ze mogen wel wegblijven ook.” Ik kon niet vermoeden dat ze het letterlijk zouden nemen.


Verbod
Tot zover mijn lange intro, de rest hoop ik kort te houden. Ja echt!
    De wandeling liep over bospaden die leidden naar een meer. Dan komen woorden in me op als: waterreflecties en turnarounders (op de kop foto's). Zie je me al ondersteboven staan wankelen voor dat perfecte plaatje?
    Afijn, ik baalde, want botste tegen het bordje: VERBODEN TE BETREDEN. Echt mensen, ik luister altijd naar dat soort bordjes. Oké sinds deze wandeling, bijna altijd. Ik heb heel veel respect voor verboden. Baal er even vaak van, maar hé, regels zijn regels. Hoorde ik ineens in mijn herinnering iemand zeggen: 'doe eens niet zo braaf', stapte ik over het hekje naar het meer. Die turnarounder riep gewoon harder dan het bordje!


 
Tunnels
En door, want…
    ,,Marcel we lopen toch wel door die tunnel aan de overkant?”
    ,,Dat hoop ik wel.”
    We volgden de rode route en gelukkig; die leidde naar de tunnel en er doorheen, nadat we langs een heel aparte woning wandelden. Soms zijn er van die huizen, dan denk je: waarom woon ik daar nou niet?
    De tunnel, was een tunneltje, waarna we langs het meer wat omhoog liepen om via een trap de heuvel af te wandelen. Ware het niet dat we over een andere tunneltje liepen. Die wilde ik perse ook in en door.
    Het bleek een donkerdere tunnel te zijn, met op precies het punt dat ik dacht: oef, het is echt donker, het licht te zien. Zo heerlijk, dat licht. Als verhelderde het even alles, gaf het lucht en ruimte.
   En is dat niet precies wat wandelen doet? Maken dat je even loskomt van je zorgen en je de wereld en alle gekte daarop even vergeet?


Sokken
We liepen een eerste brug over en namen plaats op een bankje. Onder onze voeten las ik een vage tekst. Dat later, eerst bekeek ik de voorbijlopende wandelaars. Altijd leuk om te zien wat zij aan de voeten dragen, want dat verraadt veel over hen. Soms probeer ik ook de gesprekken te volgen. Hier was men daar te rustig voor. Heerlijk!
    Vlak voor vertrek las ik nog even de tekst onder mijn voeten: ‘bij twijvel doen’. Heerlijk die v. En ja, eerder vandaag voor ons vertrek twijvelde ik of ik mijn jurk moest verwisselen voor een broek, omdat die beter staat bij mijn wandelschoenen. Ik koos ervoor mijn jurk aan te houden en koos er vrolijke sokken bij. Ik strikte mijn schoenen en vertrok. Ik koos wel bewust voor deze sokken. Kijk maar hoe leuk: rechts de bloemetjes en links de bijtjes. Ik heb nog een onpaar, maar die een andere keer. Je ziet toch, ik heb deze nu al aan. Daar doe ik nu echt geen tweede paar overheen. Veel te warm.

 


Bruggen
Weer in de benen, liepen we een aantal bruggen voorbij. Na de stenen brug, volgde een betonnen brug (hoe bedenken ze het) en een brug van cortenstaal.
    ,,Ha! Marcel! Kijk dan, geen water onder de brug. Alsof ik het aanvoelde bij het startpunt.”
    ,,Nu nog een drooggevallen meer.”
    ,,Dat zou ik echt jammer vinden." Waarna de tekst op de brug me opviel.



Verleden brug

De bruggen voorbij besefte ik dat ergens onderweg de loofbomen plaats maakten voor naaldbomen met hun eigen unieke sfeer, licht en bodem onder de voeten. We moesten een hek door en een ander hek over, waarna ik al snel een brug-it-was ontdekte.
    ,,Ooit was het een brug-to-be, maar ja, da’s pech: brug weg. Dan is het een brug-it-was.”
    ,,Sterker nog, hier staat een tree-it-was,” hoorde ik Marcel zeggen en draaide me om.
    ,,Hang jij er vooral lekker tegen aan."


Heide
Om uit te komen op de heide, waar open luchten, zandpaden, lage begroeiing en hier en daar bomen de ruimte vulden. Het veroorzaakte weer een andere manier van genieten en zwaarder lopen. Tot we bij een meertje kwamen en zwaluwen laag over het water zagen scheerden. Een andere wandelaar wist ons te vertellen dat de zwaluwen Schaatsenrijdertjes van het water haalden. Het zag er bijzonder uit. Alsof ze over het water dansten: ze kwamen in volle vaart aanvliegen, vlogen op het water af, raakten het, vlogen op, raakten het weer, vlogen op en raakten het oppervlak nog eens om weer weg te vliegen. Ik kreeg ze niet op beeld. Net als de schapen bleven ze uit mijn buurt. Ze willen me niet - ik wordt geskipt, net als vroeger op de basisschool.






Verscheidenheid
Tegen het eind van de wandeling ontdekten we een aantal borden bij elkaar, bosvervuiling dus, en gebeurde dat wat altijd gebeurt als Marcel tekst- of reclameborden ziet: hij checkt hoe het gemaakt is. Dat krijg je met een sign-maker aan je zij. Waar ik als schrijver, iedere tekst moet lezen, voelt hij ieder bord.
    ,,En door!”, riep ik hem terug naar het bos, waar we verrast werden door verschillende dieren. Ze zitten er allemaal: boommarters, vleermuizen, egels, dassen, hazen, wezels, een camouflaatje, reeën, moffel en meer, maar nog steeds geen schapen.
    ,,Wacht, dat is wel een hele vreemde schaap,” zei ik en lokte de katachtige. ,,Leuk dat jij ons even uitzwaait." Het kreeg een aai en een zwaai terug.
    We waren rond en hebben één raad: ga wandelen bij Heidestein, Zeist. Het is afwisselend, speels, kent hoogteverschillen, waterpartijen, bruggetjes, tunneltjes en een kakafonie aan vogel- en andere natuurgeluiden. Het was een genot!

    Tot wandels! Wij gaan er met Eendje op stap, maar dat volgende week.