,,You had one job”*

    ,,Ships, vergeten…” Kraamt mijn lief onverwacht uit.
    ,,Wat?”, vraag ik geschrokken.
    ,,De ring.”

    ,,Welke ring?”
    ,,De trouwring.”
    ,,Wat!?”, klinkt geknepen. Het verklikt mijn grote teleurstelling. ,,Terugrijden kan ook niet meer.” We naderen namelijk de Belgische grens. Oh, nee, we zijn er al, hoor het kaboem… kaboem… kaboem onder de auto. Ja, typisch België.

Duet
Ik doorbreek de stilte:
    ,,Ik vraag altijd op de rondweg van Houten nog even snel: Wat mag ik echt niet vergeten? Met het idee van: dan kunnen we nu nog terug.”
    ,,Dan antwoord ik altijd met: ‘Bankpassen en paspoorten’. De rest kunnen we kopen.”
    ,,Maar onze trouwring is niet te koop.”
    Stilte. 

    Alleen jouw hersens kraken. Ik hoor je vragen: hoezo moet die mee? Jullie zijn al getrouwd. Waarop tweestemmig klinkt, ik als sopraan en Marcel als bas: ,,Ja, ruim 33 jaar.” Klinkt goed hè?

Romantiek
Loop even mee naar een maand of twee terug. Wij wandelden bij Boekesteyn in ’s-Graveland waar Marcel ineens een enorm romantische plek opmerkte.
    ,,Als ik je alsnog ten huwelijk wilde vragen, dan hier.”
    ,,Wat lief. Maar je mag altijd op je knieën schatje,” antwoordde ik uitdagend.
    ,,Zou je ‘ja’ zeggen?”
    ,,Dat blijft de vraag tot dat aanzoek,” lachte ik. Waarop Marcel het idee bedacht om elkaar compleet onverwacht te verrassen met een her-aanzoek.
    ,,Dat moet natuurlijk met een ring.”
    ,,Ja, de jouwe, want de mijne pas jij sowieso niet en ik ook niet meer met mijn gespierde vingers door al dat getyp en -schrijf. Waag het niet iets te zeggen over mijn lijn. Ik ga slaan!”
    ,,Maar waar ligt de ring?”, vroeg Marcel en durfde me niet aan te kijken. Hij draagt zijn ring namelijk ook niet meer door zijn werk. Stom hoor, onze blote vingers. Niets bewijst iets van onze huwelijksdag.
    ,,Tja,” gniffel ik. ,,Waar die ligt is voor jou de vraag, voor mij de weet. Dus de ring ligt bij mij. Leuk!” Diezelfde avond stopte ik ‘m stiekem in mijn portemonnee. Niets meer over gezegd.

Huwelijksaanzoek
Totaal onverwacht, zelfs voor mij, ontstond het idee om meneer ten huwelijk te vragen op de Jeu de Boules baan aan Het Kant in Houten. We speelden een spelletje Jeu de Boules met het oog op onze wedstrijdjes aan het meer van Annecy, in Sevrier of in Paris. Ik verloor glorieus.

    Plotseling brandde die ring in mijn portemonnee. Terwijl Marcel zich met een meetlint boog over zijn en mijn laatste boulesbal om te meten welke nou het dichtstbij lag, diepte ik de ring op en schoof die om mijn vinger. Ik gooide nog een paar keer een bal richting het buutje, waarbij ik blij was dat die blinkende ring niet opviel.

Buutje
Daar diende het moment zich aan. Manlief liep naar de andere kant van de baan, want even daarvoor gooide hij zijn bal knetterhard en -ver door het spel om mijn bal bij het buutje vandaag te schieten. Ik lag. Hij mistte.

    Terwijl hij wegliep, bukte ik om mijn ballen en het buutje van de grond te rapen. Achter zijn rug schoof ik de ring van mijn vinger en legde die behoedzaam op het buutje. Toen hij bijna bij me was, hield ik het buutje op en wilde op mijn knieën…

    ,,Nee!”, zei hij.
    ,,Wat nee! Ik heb niets gevraagd.”
    ,,Je hoeft niet op je knieën.”
    ,,Oh gelukkig. Ik zou niet weten hoe ik weer omhoog kom zonder gepiep, gekraak en geknars. Je redt mij en mijn gewrichten en verpest tegelijkertijd dit prachtige moment waarop ik tegenover je sta als een meisje en je romantisch vraag of je…”
    ,,Ja!”, zei Marcel en gaf me midden op de boulesbaan een zoen, pakte de ring van het buutje en schoof die om zijn vinger. ,,Nu is het mijn beurt.” En gooide het buutje.

Dromen
Daarna wachtte en wachtte en wachtte ik op een weder aanzoek. Maar geen ring.

• Om een takje in het bos;
• Om mijn vork als ik ga eten;
• Om mijn brillenpootje;
• Onder in een wijnglas. Wat logisch is, we drinken non-alcoholico.

Tot ik hoorde:
    ,,Ships, vergeten.” Daar ging mijn vakantiedroom van een aanzoek:

• Op Pont des Amours aan Lac d’Annecy;
• Op de bodem van een bergriviertje, waarbij mijn lief me wijst op iets dat zo blinkt op de bodem;
• Of gewoon midden op een pizza.

Het gaat niet om de meest romantische plek. Het gaat om de verrassing. Om de spanning van: waar en wanneer komt die ring tevoorschijn en natuurlijk zeg ik ‘ja’?

Verantwoordelijkheidsdingetje
Maar nee. Terwijl Marcel werkte, pakte ik alles in voor een geslaagde vakantie. Hij hoeft nooit na te denken over inpakken of inkopen voor de vakantie. Dat vind ik te leuk. En dan dit:
    ,,Ships, vergeten.”
    Ik kijk uit het autoraam onder luid ge-kaboem, kaboem… kaboem en zeg met een lage, zachte, vlakke langzame toon:
    ,,You had one job.”



* Engels voor: je had maar een verantwoordelijkheidsdingetje.

Maar wie weet.
Binnenkort meer?