Mc Burger

Zo, daar ben ik weer. Een McFlurry dikker en voor morgen balansen op de agenda gezet. Zoiets als: na iets in de buik moet er wat uit de buik. Daarom morgen geen Flurry.

Hoewel ik het bij die Flurry hield, wilde Benjamin een McMaestro burger menu.

    Ken je de McMaestro? Zo ja, oké! Zo niet, dan stel ik ‘m hierbij aan je voor: deze burger bevat twee 100% Angus (ja, die koeien) Beef burgers met bacon, natuurlijk gerijpte cheddarkaas (zou het niet stiekem toch onnatuurlijk gerijpt zijn en hoe gaat dat?), rode uienringen, batavia sla, ketchup en Wild Mustard saus op een speciaal sesam- en maanzaadbroodje.

Ze noemen het dé burger voor échte burgerliefhebbers!

    En of ik van burgers hou. Ik ken er een heleboel in Nederland, een paar in Amerika, een paar Nieuw Zeelanders, een Française of twee en zo zijn er nog meer burgers van over the World. I’m loving them!

    Of mijn zoon zo’n burgerliefhebber is? Hij denkt van wel, maar als je weet wat hij doet met die McMaestro burger, ben je blij dat het zo’n  soort burger is.

Bijzaakje is dat wij tegenwoordig onze bestelling doen aan een EASY ORDER paal. Heel gemakkelijk en op ons gemak kan ieder zijn of haar eigen bestelling aanklikken en zo nodig wijzigen. Voor ons mogen de balies opgeheven worden - de afhaalbalie uitgesloten.

Daar ging Benjamin aan de knoppen. Hij klikte op de Maestro Burger Menu, koos er cola en Franse frietjes bij en geen frietsaus. Heel slecht allemaal, dat weet ik. Vervolgens klikte hij op de burger om die aan te passen en liet het één en ander er af halen. Wat overbleef? Twee 100% Angus Beef burgers met bacon (varkensvlees), natuurlijk gerijpte cheddarkaas, rode uienringen, batavia sla, ketchup en Wild Mustard saus op een speciaal sesam- en maanzaadbroodje.

    Over uitkleden gesproken. Die burger had niet veel meer aan. Gelukkig was het een McBurger.

Vroeger bij de hamburger ging het als volgt: burger van rundvlees met ketchup, mosterd, uitjes, augurk en zout op hamburgerbroodje. Ik noemde het een McBlootje. Meneertje was er echter stralend blij mee.

    We willen eigenlijk altijd nog een hamburger bestellen en dan alles wegvinken behalve het zout. Zou er een hoopje zout in een hamburgerpapiertje op het dienblad verschijnen?

Afijn, we gingen voor een McFlurry en eindigden met een dienblad vol eten. Benjamin kon niet wachten tot hij de boel kan verorberen. Alsof hij nooit te eten krijgt, werden zijn ogen groot bij het zien van zoveel lekkers.

    Oh nee, toch niet. Zijn mondhoeken zakten tot lage diepte en zijn wenkbrauwen fronsten heel dicht bij elkaar.

    ‘Wat is er? Zit er toch een augurkje op je burger?’

    ‘Nee, de burger ligt alweer helemaal scheef op het broodje. Dat is altijd.’

Hij heeft gelijk, let maar eens op. Hoe getraind ze mogen lijken in die McKeuken, elke McBurger ligt nooit recht op zijn broodje. Bij eerder genoemd McBlootje was het geen probleem. Blootje open, burger oppakken en verleggen. Vanwege geen saus, kaas of ander gespuis was het zo gepiept.

    Heb je echter een McFishFilet dan vergaat je de verplaatszin compleet.

    Waag je toch die poging, reken dan op een gevecht met de kaas. Dat is het lijmmiddel tussen broodje en burger. Pak je de burger, dan komt de kaas ongevraagd mee en neemt op zijn rug het broodje mee. Het broodjes scheurt er van. Het is gewoon alles bij elkaar onverplaatsbaar.

    Wil ik toch van de Mac weten waarom de burgers nooit recht op het broodje liggen?

Antwoord of niet, ik genoot van mijn McFlurry waar mijn lijn er minder plezier aan beleefde.

    Die lijn is een gemene verrader om rekening mee te houden. Dat doe ik de volgende keer dan wel weer. Dan vink ik bij de Easy Order het Softijs en de M&M’s Pinda’s gewoon weg.

McFlurry

Smaken verschillen, smaken verbazen!

    Hoe is het mogelijk dat onze zoon, drager van onze genen, zo gek is op het restaurant met de grote M? Af en toe daar eten is oké, maar dan wil madam een McFlurry M&M’s toe. Die genoemd, krijg ik er pardoes zin in.

    Ik kijk mijn gezinsleden aan - zij hebben er net als ik heel veel zin in! Hup in de auto, op naar een McCalorie. Misschien slurp ik er onverwachte inspiratie bij op!

    Daarom lieve beeldschermlezers: ik ben even Flurryhappen. Bloggen wacht maar even...

Dope

De examens zijn gemaakt, het gala is geweest, de uitslag ‘geslaagd’ klonk dubbelop, blijdschapstranen zijn gehuild en de diploma’s zijn in the pocket. Het waren woelige weken.

Wat blijft? Een enorm lange vakantie als beloning voor zes en vier jaar middelbare school. Een zee aan vakantie-uren ligt voor ons. Uren worden dagen, dagen worden weken, weken worden maanden, maanden worden geen jaren. Gelukkig niet zeg. Zie ik al eind in zicht?

Niet dat verveling zijn intrede doet. Nee joh! In en om huize Typisch Irene is altijd beweging.

    Waar de één werkt maakt de ander een filmpje. Waar bij de één de afstandsbediening de hand vult heeft de ander een potlood in de vingers. Soms werken de benen, want een date met vrienden staat op de planning. Zeg maar gerust dat woeligheid blijft.

Wat ik grappig vind is dat een ritueel van de afgelopen jaren terug komt. Namelijk dat we eens-in-de-zoveel-dagen samen iets ondernemen. Een soort van: we moeten nodig de deur uit, vooral om gezellig samen te zijn.

    Niet omdat we zoveel binnenhangen. Ik zei toch al: er werkt er één (Celine) en Benjamin fiets nogal eens naar vrienden. Ik ken hem niet sportiever dan in de afgelopen weken.

    Echter wanneer zijn vrienden andere plannen hebben en meneer een paar dagen thuis hangt ontstaan onrustkriebels.

    ‘Mam, zullen we naar het centrum gaan?’

    ‘Heb jij iets nodig dan?’

    ‘Nee, maar het is toch gezellig?’

    ‘Met jou is alles gezellig!’ De economie vindt het vast ook gezellig. Ik neem me echter voor mijn hand stevig op de bankpas te houden en niet op het pinapparaat.

Waar ik geen rekening mee houd is dat dit middagje me alleen maar wijst op mijn uit-de-tijd-heid. Wat de soms duizelingwekkend diepe kloof tussen zoon en mij blootlegt. It makes me sick. Laat dat nou de schuld zijn van Coolcat.

    Stomme winkel.

Loop er gerust binnen en…

    Nee doe toch maar niet. Die muziek! Ik weet niet wat jij er van vindt , maar ik vind het tig decibellen herrie. Als ik al ergens volume wil, is dat in mijn haar (en een andere niet nader te noemen plek). Wie kan sowieso werken in die herrie? Amper binnen wil ik me omdraaien om te vluchten, maar wordt aan mijn haarklem teruggetrokken.

    ‘Nee, mam, ik ben nog niet klaar.’

 

Zoonlief zoekt een speciale zomerjas. Ik loop mee met mijn handen over mijn oren. Ineens valt mijn oog op een shirt (of was het een pet?). De vetgedrukte letters DOPE staren me aan. Ik ben geschokt. Mijn netvlies krijgt het voor zijn kegeltjes.

Nog amper de shock te boven buts ik tegen teksten als:

GOOD TIMES - BAD FRIENDS

ALOHA FROM HELL

DOPE SWEET DOPE

    Wat een afschuwelijke teksten en dat op t-shirts!!!

    Bij de weg, in schrijfwereld mag ik geen drie uitroeptekens gebruiken, maar om mijn schrik te verduidelijken doe ik het toch. Aloha from Ireen aan schrijfregels.

Ben ik de enige die schrikt van bovengenoemde teksten? Ik snap heus (eigenlijk niet hoor) dat Benjamin niet rond gaat lopen met MIJN MAMA IS DE LIEFSTE, maar het is altijd nog beter dan de agressieve taal van hierboven.

Ik grijp zoonlief bij zijn mouw.

    ‘Benjamin, jij geeft geen kleedgeldcent uit aan zulke teksten.’ Hij is minderjarige, daarom heb ik nog ietsie te zeggen. Nog even.

    ‘Hoezo niet?’

    ‘Dat woord DOPE, dat hoort niet op een t-shirt aan jouw lijf.’

    ‘Geen zorgen mam, dope is sick.’

    ‘Het is inderdaad heel ziek!’

    ‘Nee, mam, dope betekent sick en is cool.’ Het duizelt me.

    ‘Hoor jij cool in sick? In wat voor wereld leef ik?’

    ‘De vraag is: onder welke woordenboek leef jij?’

    ‘Eentje die in ieder geval nette taal gebruikt en Nederlands spreekt.’

Celine staat bij een kledingrek verderop.

    ‘Celine, wat is dope volgens jou?’

    ‘Mama, dat is drugs. Weet jij dat niet? Uit welk tijdperk kom jij?’

    ‘Ja, stop maar. Ik weet dat het drugs is. Dat jij het weet betekent dat jij ook niet meer van deze tijd bent?’

    ‘Hoezo?’, vraagt ze en houdt een hip kort tuinbroekje omhoog. ‘Dit is toch echt heel modern hoor!’

    ‘Benjamin verslijt mij voor bejaard omdat ik niet weet dat dope sick is en sick is cool.’

    ‘Cool toch?’

    ‘Nee, het is ziek!’

Benjamin vindt geen jas en valt niet voor de afzichtelijke shirts. Nog net niet buiten, waar ik weer in mijn wereld kom, valt mijn oog op deze tekst:

    WE GONNA ROCK UNTIL THE SUMMER IS GONE

    ‘Jongens, we blijven nog even. Dit shirt moet ik passen. Hij is echt LEGIT* DOPE!’

 

* Legit: spreek uit als ‘Lu-djit’ = dope, sick, cool.

Snurken

Wat schreef ik ook alweer? Noemde ik het eisen? Marcel stelde ze op voordat hij een hoofdrol kreeg in mijn boek. Drie zaken werden verboden om over te schrijven.

   Ik pak mijn boek er even bij. Kijk daar op blz. 7, 2^de alinea, 5^de en 6^de regel staat: HIJ SNURKT NIET… Ik blijf hier hangen, de andere twee zaken waar ik niet over mag schrijven komen vast elders aan bod.

   Welke dat zijn? Pak lekker zelf mijn boek erbij.

Wat? Heb jij die nog niet? Stout! Ga jij eens heel rap naar daar --------------------->

en bestel ‘m bij moi persoonlijk. Vervolgens moet jij je zes hoofdstukken schamen onder een kussen. Nu niet eerst schamen en dan bestellen, want ik vrees gesnurk onder het kussen en daarmee een vergeten bestelling.

Heb jij mijn boek wel? Jippiejajeehoerabedankt! Laat je verrassen door de andere eisen van manlief. Hoewel ik ze eigentypig zwart op wit zette, was zelfs ik er eentje vergeten. Dat komt doordat ik ze super rechts heb laten liggen. Eigenlijk heb ik het hele boek nooit gelezen. Ik bedoel, ik schreef ‘m. Maar zie je mij nog één keer mijn eigen boek lezen na het schrijven, herschrijven en drie keer het manuscript checken op fouten?

Zijn eis dat ik het niet over snurken mocht hebben, heb ik ondanks schaven en schrappen nooit vergeten. In tegendeel, ik zeg het nog eens: manlief snurkt! Mijn schoneslaper (hij stapt tenslotte schoon en fris elke avond ons bed in) blijft volhouden dat hij zwaar ademt.

   Dat heet verdeeldheid in bed, want zo eigenwijs als hij is, hou ik vast aan mijn punt. Ik hoor toch eigenorig zijn slaapgeluiden? Hoe geloofwaardig kan het zijn?

   Tot hij zonder er bij stil te staan, toegeeft dat hij snurkt. Maar dat later.

Door al dat schrijven over hem, zou ik bijna vergeten dat het niet eens om hem gaat. Got ya! Het gaat om mij!

   Anderhalve week geleden keek mijn lief me met een donkere blik en ernstig gefronste wenkbrauwen aan. Ik begreep niet waarom. Ik had het ontbijt goed verzorgd. Zelfs zijn boterham liet van schrik wat hagelslagjes vallen.

   ‘Heb je slecht geslapen schat? Het was zo’n warme nacht.’

   ‘Volgens mij is er geen boom meer over in de Veluwe.’

   ‘Woedt daar dan een bosbrand?’

   ‘Nee, jij hebt ze omgezaagd!’

   ‘Ik?’ Ik maakte een snifgeluid met mijn neus, voelde geen loszittende snot. ‘Ik heb anders geen last van hooikoorts, verkoudheid of andere binnensneuse slijmopwekkende problemen.’ Bij die problemen kan het zijn dat ik ga snurken. Kijk! Ik geef het luidruchtig toe. Maar schuif graag de schuld af op pollen of een vies bacterietje.

   Wat ik ook durf toegeven is dat ik soms wakker wordt van mijn eigen zagerij en schrik wakker:

   ‘Maakte ik dat geluid?’ Gevolgd door een grom naast me.

Na het ontbijt, mijn man zijn hart gelucht en geklaagd dat ik zijn nacht versnurkte, vertrok hij naar zijn werk om rond vijven gelukkig weer met zijn mondhoeken omhoog en ogen die pret vertoonden thuis te komen.

   ‘Uit onderzoek blijkt dat mensen gaan snurken door heet weer.’

   ‘Dus de hitte is de schuld. Wat erg voor je.’

   ‘Hoezo?’

   ‘Het wordt warmer. Waar komt jouw wijsheid vandaan?’

   ‘Hier,’ zei hij en liet me deze website zien. Ik las: MEER SNURKERS DOOR HITTE.

Geïnteresseerd snoof ik verder in het artikel.

   We snurken meer, omdat we langer opblijven. Check, waarom onder het dekbed duiken als je toch niet kan slapen door de hitte? Ik gaapte er even bij.

Een volgende reden is dat we meer alcohol drinken voor het slapengaan. Ont-check! Echt niet, water it is, dat helpt tegen de dorst. Alcohol lust ik niet.

Een logische reden is dat we door de warmte slechter en lichter slapen. Zo, echt?

   ‘Daarom hoor je mij snurken schatje. Jij moet gewoon dieper slapen. Ik help je er wel bij.’

   ‘Toch niet met een pilletje?’

   ‘Nee joh, natuurlijk niet. Kom hier, dan geef ik je een klap op je kop met deze koekenpan.’

De indrukwekkendste reden voor snurken met de hitte: We gebruiken meer slaapmiddelen. Als boek-lezen een slaapmiddel is, zeg ik check. Maar een pilletje? Ont-check.

   ‘Hoezo snurk je door slaapmiddelen?’

   ‘Kijk, Irene, je spieren verslappen.’

   ‘Ah ja, voel de ontspanning in keel en omstreken. Ik voel een losse tong. Door die ontspanning snurken mensen dus.’

   ‘Zie je, ik snurk niet, ik ontspan me gewoon goed.’

Daar! Mijn wachten is beloond. Weliswaar indirect, maar toch de erkenning dat hij snurkt? Eindelijk verdwijnt ZWAAR ADEMEN definitief van mijn woordenlijst. Ik snurk en hij ook! Het klinkt bijna romantisch.

Extraatje: alleen als goed Googles-Neerlandicus kan je deze webpagina begrijpen met een hoera voor Google vertalen!