Alles bij elkaar opgeteld, zet ik twee nieuwe aandoeningen op mijn naam. Ik zing nog net niet: ‘Er kan nog meer bij’.
De eerste aandoening kreeg mijn aandacht tijdens een bezoek van mijn zus Heidi. Ze was weer een paar weken over uit Amerika. We keken samen terug op een heerlijke zussendag met José, een paar dagen daarvoor. Alleen al het begin zei zoveel over onze rollen. De leider, de danser en de lolbroek. Reis gerust even mee.
Heidi zat in de sprinter vanuit ’s Hertogenbosch. Die stopte met vertraging in Houten, waar ik instapte. Nu denk jij: leuk samen reizen. Ja, maar nee, ik wilde per se met Heidi samen reizen om er zeker van te zijn dat zij in Utrecht de juiste trein nam (sttt, niet doorvertellen).
Sprintje
De vertraging leidde ertoe dat Heidi en ik het op een sprintertje zetten om de overstap naar Gouda te halen. Dat betekent trouwens dat ik niet meer kan zeggen dat ik nooit ren.
Bij ons weten zat José, mijn oudste zus, in een trein eerder. We zouden haar in Gouda… ‘pling’ hoorden Heidi en ik uit onze phones.
,,Een appje van José. Ze zag ons de trein in springen,” las ik met een hijg, puf en ademsnakje voor. Ik plofte op de stoel en bedacht…
,,Maar dan zit ze in dezelfde trein?”, was Heidi me voor. We stonden op om haar te zoeken, maar een ‘pling’ hield ons staande. José zei in het voorste treinstel te zitten en wij zaten in de achterste.
,,De big reunion houden we voor Gouda,” zei ik en plofte opnieuw neer.
Samenzijn
In Gouda omhelsden en begroetten we elkaar.
,,En nu? Waar gaan we heen?”, vroeg Heidi al gauw.
,,Serieus? Jij weet, zoveel zussendagen later, nog steeds niet hoe overbodig die vraag is? Let op, ik voorspel:
,,José doet haar rugzak af.” Zo gebeurde het.
,,Ze pakt een uitdraai.” Tada!
,,En toont ons de route. Heidi, je weet toch? She's the leader of this troep.” Al schrok ik het water uit mijn drinkfles bij het zien van wat José werkelijk uit haar rugzak haalt. Terwijl ik het water van mijn kin veegde vervolgde ik: ,,Heb jij nou de hele boekhouding van de praktijk mee?”
,,Nee,” klonk José nuchter. ,,Ik vond drie routes.” Peuterde die uit een insteekhoes, hield die onder onze brillen en vroeg: ,,Welke willen jullie?”
,,Laten we doen wat jij wilt,” antwoordde ik, terwijl wij met ons tweeënhalve bekeken wat te doen. Tweeëneenhalf, omdat ik me deels liet afleiden door een mooi plaatje. Na een ‘klik’, draaide ik bij.
We besloten twee routes erbij te houden en te combineren tot de benen onder ons lijf uitvielen.
Het werd een heerlijke dag, met meer kilometers in de benen dan misschien goed was voor een van ons. Maar enorm genoten!
Stoornis
Met Heidi terugkijkend op die dag en vertellend over onze vakantie, verzuchtte ik met een blik op mijn fotogalerij:
,,Ik maak echt te veel foto’s. Zoveel dat het niet meer te doen is om ze allemaal te bewerken of delen. Het is… Dit is… Ja, hier is sprake van een afwijking. Nee, een disorder. Ja! Ik weet het. Het is het Compulsive Photography Disorder (dwangmatige fotografiestoornis). Hup weer een labeltje erbij.”
Ik lachte er hard om en hield dat vast, tot…
Uitslag
…een paar dagen later de huisarts me persoonlijk belde met de uitslag van de afdeling radiologie. Daar schreef ik iets over in de inleiding. Weet je nog? Niet? Geen zorgen, ik hou je scherp, want naast die maffe disorder van hierboven, kreeg ik de uitslag van een DEXA-scan. Die onderzoekt de botdichtheid. En raad eens wat?
Ik heb osteoporose, ook wel botontkalking.
Potverschok!
Vluchtgedrag
Waar ik keihard lachte om dat eerste label, bracht deze werkelijkheid me even volledig uit mijn vrolijke doen. Ik wilde vluchten. En ik wist waarheen.
Naar mijn telefoon. Ik besloot de foto’s van onze zussendag in Gouda te bewerken. Ik ben daar nog mee bezig, maar als dat klaar is smijt ik ze vervolgens via een walgelijk woelige weblink over de schutting naar mijn sissus.
Onwillekeurig bedenk ik: kon dat ook maar met osteoporose. Die achterlaten tussen alle troep op dat web. Daar kan wel meer rotzooi bij. En dan hou ik de leuk voor mezelf, die Compulsive Photography Disorder bijvoorbeeld. Op naar meer leuks op het wonderlijke weergaloze web.
Op nog meer foto’s…
,,Een appje van José. Ze zag ons de trein in springen,” las ik met een hijg, puf en ademsnakje voor. Ik plofte op de stoel en bedacht…
,,Maar dan zit ze in dezelfde trein?”, was Heidi me voor. We stonden op om haar te zoeken, maar een ‘pling’ hield ons staande. José zei in het voorste treinstel te zitten en wij zaten in de achterste.
,,De big reunion houden we voor Gouda,” zei ik en plofte opnieuw neer.
In Gouda omhelsden en begroetten we elkaar.
,,En nu? Waar gaan we heen?”, vroeg Heidi al gauw.
,,Serieus? Jij weet, zoveel zussendagen later, nog steeds niet hoe overbodig die vraag is? Let op, ik voorspel:
,,José doet haar rugzak af.” Zo gebeurde het.
,,Ze pakt een uitdraai.” Tada!
,,En toont ons de route. Heidi, je weet toch? She's the leader of this troep.” Al schrok ik het water uit mijn drinkfles bij het zien van wat José werkelijk uit haar rugzak haalt. Terwijl ik het water van mijn kin veegde vervolgde ik: ,,Heb jij nou de hele boekhouding van de praktijk mee?”
,,Nee,” klonk José nuchter. ,,Ik vond drie routes.” Peuterde die uit een insteekhoes, hield die onder onze brillen en vroeg: ,,Welke willen jullie?”
,,Laten we doen wat jij wilt,” antwoordde ik, terwijl wij met ons tweeënhalve bekeken wat te doen. Tweeëneenhalf, omdat ik me deels liet afleiden door een mooi plaatje. Na een ‘klik’, draaide ik bij.
We besloten twee routes erbij te houden en te combineren tot de benen onder ons lijf uitvielen.
Het werd een heerlijke dag, met meer kilometers in de benen dan misschien goed was voor een van ons. Maar enorm genoten!
Met Heidi terugkijkend op die dag en vertellend over onze vakantie, verzuchtte ik met een blik op mijn fotogalerij:
,,Ik maak echt te veel foto’s. Zoveel dat het niet meer te doen is om ze allemaal te bewerken of delen. Het is… Dit is… Ja, hier is sprake van een afwijking. Nee, een disorder. Ja! Ik weet het. Het is het Compulsive Photography Disorder (dwangmatige fotografiestoornis). Hup weer een labeltje erbij.”
Ik lachte er hard om en hield dat vast, tot…
Uitslag
…een paar dagen later de huisarts me persoonlijk belde met de uitslag van de afdeling radiologie. Daar schreef ik iets over in de inleiding. Weet je nog? Niet? Geen zorgen, ik hou je scherp, want naast die maffe disorder van hierboven, kreeg ik de uitslag van een DEXA-scan. Die onderzoekt de botdichtheid. En raad eens wat?
Ik heb osteoporose, ook wel botontkalking.
Potverschok!
Waar ik keihard lachte om dat eerste label, bracht deze werkelijkheid me even volledig uit mijn vrolijke doen. Ik wilde vluchten. En ik wist waarheen.
Naar mijn telefoon. Ik besloot de foto’s van onze zussendag in Gouda te bewerken. Ik ben daar nog mee bezig, maar als dat klaar is smijt ik ze vervolgens via een walgelijk woelige weblink over de schutting naar mijn sissus.
Onwillekeurig bedenk ik: kon dat ook maar met osteoporose. Die achterlaten tussen alle troep op dat web. Daar kan wel meer rotzooi bij. En dan hou ik de leuk voor mezelf, die Compulsive Photography Disorder bijvoorbeeld. Op naar meer leuks op het wonderlijke weergaloze web.
Op nog meer foto’s…
Zucht!
