zaterdag 21 januari 2017

Sneeuwvlok



‘Marcel! Waar is ie?’
‘Wie? Benjamin?’
‘Nee!’ klinkt mijn stem geïrriteerd. Ik kijk onder de tafel, onder mijn bureau, onder de bank. Ik tuur de hele kamervloer af, van woonkamer tot in de serre. Ga zelfs zo laag op de grond dat elke kruimel opvalt – een zeer slecht perspectief.
‘Benjamin zal je daar niet vinden, die zit op zolder.’
‘I know. Ik zoek Vlokje.’
‘Oh, die is in de serre.’ Ik volg Marcels vinger.


Ja hoor, daar ligt ie. Mijn hartslag vertraagt weer, mijn ademhaling zakt naar de buik en een zucht klinkt. Hij ligt bij mijn slof (maat 38). Zo zie jij gelijk zijn formaat en denk er om; doe ‘m niet af als stofballetje. Voor mij is het een bijzonder sneeuwvlokje, met een opvallend verhaal.

Er waren eens twee vriendinnen die mij bij wijze van grappigheidje (een jaar of twee geleden, drie of vier kan ook wel – de tijd gaat snel) een zak sneeuwvlokken stuurden met de boodschap: Kijk eens hoe leuk? Sneeuw!
    Over het wel of niet leuk zijn van sneeuw zeg ik dit winterseizoen niets, dat komt vanzelf wel weer.
    Deze sneeuwvlokken via de post vond ik fantastisch en al gauw gaven ze de kerstboom een extra cool white look. Ze versieren onze kerstboom elk jaar weer. Ook afgelopen kerst, maar nu bleek één sneeuwvlokje extra speciaal.

Afgelopen jaar moest de boom op 27 december wegwezen. Na te zijn leeggeplukt, afgebroken, ingepakt en naar zolder te zijn gebonjourd bleef één sneeuwvlokje achter op de vloer. Niet dat het mij opviel, hij was werkelijk eenzaam en alleen, ongezien.

Echter niet alleen de boom moest weg, de hele benedenboel ging van de vloer.
    Na 17 ½ jaar lopen, kruipen, rennen, springen, fietsen, vallen, opstaan en weer doorgaan op skates of poepend, spugend, spelend, proestend, knoeiend, kleurend, lachend, vechtend, huilend, kieteldodend, rollebollend of op welke manier ook de vloer gebruikt werd; de vloer ging er uit. De serre was namelijk klaar – tijd om met een nieuwe vloer de benedenboel één geheel te maken.

Hier was het dat ik de Mount Everest voor me zag. Alle meubels, de gesloopte laminaatvloer en de nieuwe PVC vloerplanken moesten daar allemaal overheen getild worden. Wat een klus!

Vraag jij je ondertussen af wat sneeuwvlokje hier nou mee te maken had?
    Nou, hij bleek een stevig blijvertje. Hij heeft het namelijk voor elkaar gerold om zonder menselijke aanraking de oversteek te maken van de oude naar de nieuwe vloer. Niemand heeft ‘m opgeraapt, opgetild of overgeplaatst. Hij is uit zichzelf van het oude naar het nieuwe gebuiteld. Knap toch?

Daarom besloot ik dat deze sneeuwvlok moet blijven. For ever and ever en ligt nu in de serre na vele wentelingen rondom de eettafel en vermijding van de stofzuiger. Rondom het sneeuwvlokje ligt dus standaard wat meer stof dan elders in huis. Ik kom mooi niet te dichtbij met de stofzuiger.

Voor wie vanaf nu ons huis betreedt bestaat hiermee een nieuwe regel:
    Ergens op onze vloer ligt de sneeuwvlok. Jij zal ‘m op willen rapen en wegooien, maar denk er om, hij mag NIET op- of aangeraakt, opgezogen of opgeveegd worden. Buiten is voor hem streng verboden. Je mag naar ‘m kijken en schoppen. Probeer ‘m gerust opzij te blazen of duwen. Maar hij mag niet verdwijnen en zeker niet gestolen worden.

Deze gehechtheid zit ‘m in zijn naam. Zodra ik een ding, een iets, in dit geval een ietsje (groot is ie niet) een naam geef, krijgt het een plekje in mijn hart en huis.
    Zijn naam? Die noemde ik toch al aan het begin?

zondag 15 januari 2017

Girlsday


Of ik snel nog eens een zussendag onderneem?
   Laat me even bijkomen van deze! Geef me een maand of acht. Eerder dan dat lukt een herhaling sowieso niet, want Heidi gaat komende dinsdag terug naar Amerika.
 
Heidi (47) is één van mijn twee zussen, de middelste. De oudste is José (49). Zo blijf ik, tada, de jongste (44). Meer is er niet, alleen wij drie. Wel heb ik altijd een broer gewenst.
   Afgelopen donderdag was onze eerste sisters-day ever. Blijkbaar leefden wij stevig in onze eigen eierdopjes. Maar eens eruit smaakt samenzijn naar meer.

Beginnend in Amersfoort of all places, één blog away. Dat weten zij niet, want mijn blog lezen ze niet. Wat ik weet is dat zij Amersfoort geweldig gaan vinden. In ons bloed rent liefde voor wandelen, cultuur en fotograferen. Vooral dat laatste runs in het bloed van mijn zussen. Zij vereeuwigen zaken prachtig mooi.

Ik zal hen daarom voor mijn foto-karretje spannen. Maar eerst met Heidi bijkletsen bij Starbucks op station Utrecht, onze in/overstapplaats. Na alle nieuwtjes over en weer pak ik mijn telefoon erbij, ontgrendel ‘m en zet de spraakrecorder aan.
   ‘Luister goed en zeg mij na. Irene.’ Ik klink dwingend.
   ‘Irene.’ Heidi fluistert mijn naam zachtjes met bijna gesloten mond.
   ‘Kijk niet zo bang! Dat hoeft niet. Ik beloof jouw plechtig.’
   ‘Ja, dat vind ik eng.’
   ‘Doe nou maar. Ik ben je zus, vertrouw me.’
   ‘Ik probeer jou plechtig te beloven.’
   ‘Niet probeer!’
   ‘Oké, ik beloof jou plechtig.’
   ‘Je moet je gezicht eens zien. Die moet op de foto.’
   ‘Moet ik dat nazeggen?’
   ‘Nee, je moet zeggen: dat ik alle foto’s van ons uitje in Utrecht en later die van vandaag via dropbox, wetransfer of whatever met Irene deel.’
   ‘Via whatever ga delen met jou. Ja, ik beloof het.’ Klinkt steevast en zeker.
   ‘Kom we moeten een trein catchen!’

Een half uur later staan we in Amersfoort en wachten op José. De Grande Café Mocca’s zijn gezakt - een plaspauze gewenst. We lopen richting het NS-toilet. Het gebruik van die toiletbrillen kost €0,70. p/b (per/bips).
   ‘Zoveel? Ik hoef niet meer zo nodig,’ zegt Heidi beslist.
   ‘Ze spoelen die 70 cent maar door hun wc.’

Bij de VVV vertellen ze ons dat bij het theater aan de overkant een openbaar toilet is. Ik stoot er hard mijn hoofd tegen de deur. Het theater is gesloten.
   ‘Wat een zeik!’, klink toepasselijk uit mijn bekkie.
   ‘Laten we de route maar lopen en kijken wat we tegenkomen.’ Klinkt José als wijze oudste. Alsof om de hoek een wc staat.
   ‘Dat is een slim besluit!’, beaamt Heidi.
   ‘Zij de hersens en wij…,’ ik kijk Heidi aan.
   ‘De verbandhouders!’, vult ze aan.
   ‘Ja,de maandverbandhouders,’ klinkt José lacherig.
   ‘Oh help it’s girlsday out.’

Waarom het ineens over maandverband gaat? Dat komt door een eerder appje van mijn hand.
   José schreef: Legging aan - onder de broek en een paraplu mee!
   Ik: Paraplu - check! Rondwandeling - check! Zin - double check!
   Heidi: Paraplu neemt Irene mee – check. Legging- check. Zin - ook double check.
   Vlak voor vertrek app ik: Maandverband - check. Zucht!

Maar nu lopen we bij MULTIVLAAI binnen. Een goed begin van de dag zit ‘m in een gebakje en thee. Beter nog een toiletpot. Even genieten en blog voorlezen. Wie mijn blog niet uit zichzelf leest, krijgt ‘m gepresenteerd bij een schoteltje.
   ‘Eerst even deze handschoenen pakken. Weten jullie waar ik deze heb gekocht of wanneer?’
   ‘Nee, vertel?’, klinkt in canon.
   ‘Hier in Amersfoort, stelletje anti-blog-fans. Luister en huiver.’ Ze luisteren gedwongen.
   ‘Dus jij was hier vorige week al? Maar Irene,’ nu houdt Heidi haar iPhone onder mijn neus, ‘kijk wat in mijn agenda staat op elke zondag?’
   Ze heeft elke zondag gepland mijn blog te lezen.
   ‘Je bent van goede wil. Brave zus. Zou tijd worden hè?!’

Regen, zon, wind en kou wisselen elkaar af, maar kan onze pret niet drukken. Als José weer een paar foto’s maakt, bedenk ik ineens dat ook zij een belofte te doen heeft.
   ‘José jij moet mij nazeggen.’
   ‘En wel ernstig zijn hoor,’valt Heidi me bij.
   ‘Ik, José.’
   ‘Ik, José (en noemt haar volledige achternaam).’ Ze staat veel te zelfverzekerd tegenover me.
   ‘Dat laatste zei ik niet eens. Beloof Irene plechtig.’
   ‘Beloof Irene van Valen – van Hoof plechtig.’ Ik zie twinkels in haar ogen.
   ‘Oh men dit wordt vermoeiend. Om alle foto’s.’
   ‘Oh men dit wordt vermoeiend. Om alle foto’s.’
   ‘Die ik vandaag maak.’
   ‘Die ik vandaag maak en redelijk vertoonbaar zijn.’
   ‘Oh ja, dat is een goeie. Te delen met Irene.’
   ‘En Heidi,’ klinkt Heidi op haar beurt.
   ‘Te delen met mijn zussen.’
   ‘Via WeTransfer of Dropbox.’
   ‘Wie zijn dat? Dat gaat Irene me uitleggen.’ Klinkt José erachteraan.

Mijn zussen en ik, ieder haar heerlijke zelf.
   Ik begon mijn blog met de vraag of ik zo’n dag nog eens onderneem. Ja, absoluut!
   Maar dan verbied ik vrouwenonderwerpen als gekantelde baarmoeders, maandverband, opvliegers, hysterie en luiers. We begonnen er de dag mee en bij het naderen van het station kwamen we er weer op. De bal was rond.

Man wat hebben wij een broer gemist!


 Met dank aan Heidi voor deze foto van ons drie.



zaterdag 7 januari 2017

XL


Wat klinkt hier steevast op Marcels laatste vakantiedag?
    ‘Wat zullen we vandaag gaan doen?’ Eigenlijk klinkt dat ook elke zondag, maar oké.
    ‘Kom maar met een goed idee.’ Zo zeker als zijn vraag zich herhaalt, zo is mijn vertrouwen in zijn bedenksels om mij met een leuk idee uit de pyjama en in mijn schoenen te krijgen. Hij weet echt wel iets te verzinnen waarvan mijn hart sneller gaat rikketikken.
    ‘Wat denk je van Amersfoort? Lekker onbekend en toch dichtbij huis.’
    ‘Wil jij shoppen?’ Ik verslikte me bijna in mijn thee.
    ‘Nee, een stadswandeling.’
    ‘Yes, I’m in!’, en vloog de trap op. Voor mijn gevoel was ik snel weer beneden en trok Marcel zijn jas aan. Mijn haar moest alleen nog een lakje, de sokken nog aan en ik dook de kleinste kamer in.
    ‘Ik dacht dat je al klaar was.’
    ‘Ik doe echt mij best, maar hoe hard ik ook simsalakapsel roep, ik moet toch echt mijn coupe zelf in shape brengen. Niet iedereen heeft zo’n perfect kapsel als jij,’ riep ik vanuit het toilet.
    ‘Ben je hierna wel klaar?’
    ‘Ja,’ en stond plotseling buiten, ‘kom nou!’

Eenmaal in Amersfoort verraadden onze rommelende buiken dat lunchtijd aangebroken was. We speurden door de straten naar een leuke lunchlocatie, maar beseften al wandelend ook dat we niet goed gekleed waren.
    ‘Ik weet wel wat ik bij mijn lunch drink!’, zei ik en wreef mijn handen warm.
    ‘Ik ook: warme chocomel.’
    ‘Precies dat. Een goed begin van onze stadswandeling!’ Ik zag me al genieten - met beide handen rondom een flinke beker warme choc. Die wandeling kon wel even wachten.

Na het opwarmen bij de lunch was het reisgids GOOGLE MAPS, die de weg wees naar de VVV. Op mijn navigatiekunsten hadden we het nooit gevonden; geen routebordje gezien. Oh jawel, daar ineens zag ik staan: TOURIST INFORMATION met de pijl naar links. Alsof ik die aanwijzing nu nog nodig had. MAPS had dezelfde richting al verklikt.

Niet veel later liepen we de VVV uit met een stadswandeling in de hand.
    ‘Op naar punt 1,’ zei ik amper buiten.
    ‘Links!,’ klonk de eerste instructie, ‘daar staat de Onze Lieve Vrouwetoren en begint de route.’ Natuurlijk keken we even binnen en waren de eerste foto’s een feit.

Onze tocht van anderhalf uur voerde langs prachtige plekken in Amersfoort. Ik had niet anders gedacht, maar was werkelijk verrast door de vele grachten, torentjes, bruggetjes, de muurhuizen, de Koppel- en andere poorten, Plantsoen Noord en Oost (Zuid en West nooit gevonden) en zoveel meer.

Maar we werden ook verrast door lage temperaturen. Daar hadden we ons koud in vergist. Met vergeten handschoenen zou je denken dat we in deze nog een gezamenlijke hobby koesteren: in de kou lopen met verkleumde handen.
    Daarbij werden Marcels voorleessels steeds slechter verstaanbaar, want zijn lippen vroren vast. Laat ik het maar gewoon kou XL noemen. Mijn vinger die nogal eens richting cameraknop ging werd steeds stijver. Mijn gevoel leek verdoofd.

Zo ergens op de helft van de route klinkt Marcel:
    ‘Ziedaar, aan onze linkerhand de Kamperbinnenpoort.’
    ‘Interessant,’ en ik zette een stap in die richting, echter werd hard bij mijn das gegrepen.
    ‘Maar wij gaan rechts.’
    ‘Oh, moeten we niet naar die poort?’
    ‘Straks, eerst naar de WIBRA!’
    ‘Is dat een bezienswaardigheid? Volgens mij ben jij de weg kwijt!’
    ‘Nee, we gaan handschoenen kopen.’

Het zoeken naar het juiste paar, viel met verkleumde handen niet mee. Het aan- en uittrekken van de handschoenen was een hele toer. Door verkleuming had ik last van ongevoelige grip en bevroren kracht. Daarbij ging het om slechts één paar. Iets van Hollandse spaarzaamheid (dat zit niet alleen op maar ook in Marcels kop, bedenk ik maar zo).
    Toch lukte het en tevreden stapten we de WIBRA uit met nieuwe handschoenen inclusief warme fleece binnenvoering. Marcel liep met een gehandschoende rechterhand en het routeboekje daarin (zijn andere hand stak hij snel ik zijn jaszak). Ik liep met de linker handschoen aan om de camera vast te houden en alleen voor een druk op de cameraknop haalde ik mijn rechterhand uit mijn jaszak.
    ‘We kunnen weer!’

Om een half uur later te eindigen bij de VVV.
    ‘Eindpunt!’
    ‘Nu wil mij buik een opwarmertje in de vorm van een Cappuccino. Oh kijk, ze hebben een maatje XL.’
    ‘Oh heerlijk! Hoe groter hoe beter.’ We bestelden.
    ‘Wist jij dat een XL zó groot was?’ Mijn ogen verlekkerden zich bij zoveel warme drank.
    ‘Eens zien of ie XL lekker is. Proost!’
    ‘Met al je Xtra suiker, zal hij zeker XL zoet zijn.’ Hup daar schud meneer een volgend suikerstaafje erin. Voor mij is één staafje het maximum en zo geldt voor meneer-calorieën-passen-mij-niet: hij de smaak – ik de calorieën. Of die caloriekliertjes mijn dag verpesten? Echt niet, die was pas echt XL!






zaterdag 31 december 2016

Oudejaarsblog



Uitdaging aangenomen!
    En ondertussen vermengd met spijt. Ik kan geen blog meer zien, terwijl ik er juist één moet schrijven. Een Oudejaarsblog – Marcel daagde me hiertoe uit. Terugkijken dus. Omkijken naar 54 blogs.
    Niet dat ik ze allemaal las. De laatste vier zitten nog wel aardig in mijn toetsenbord. De rest allemaal vanmiddag gelezen. Het is leuk om ze te lezen, maar ik geef het niet als tip voor oudejaarsavondactiviteit aan jou. Het is best wel too much!
    Alle 54 blogs zijn van mijn hand: doorleefd, verhaald, beschreven, veel geschrapt en geschaafd. Ik heb zoveel geramd op het toetsenbord, dan moet er slijtage geconstateerd worden aan mijn laptopje, maar nee. Mijn lijf vertoont meer slijtage. Was ik er maar één van Toshiba.

Eén grote frustratie is dat ik in zes blogs fouten heb ontdekt. Dat wil ik niet! Dat moet in 2017 beter. Daarom een oproep: stel dat jij als lezer een fout ziet, meld dat bij me. Ik zie na zes keer checken op fouten, de verkeerde letters niet meer en meneer de editor is er niet altijd bij. Vertel het me dus gerust als je een foutje ziet. En dan niet zeuren over drie uitroeptekens. Dat mag niet, ik weet het. Maar dan kom ik met de vrijheid van de schrijver, ik dus. Duidelijk? Duidelijk!!!

Mijn frustratie schuift op voor schaamte. Ik heb voornemens niet waar gemaakt in 2016. Sporten is blijkbaar een gevalletje onmogelijk, hoe groot mijn intentie ook was. Ik was nog zo van plan het crosstrainen goed op te pakken, maar zelfs het wandelen is er steeds vaker als vuurwerk bij ingeschoten. Stom, suf, stupid! Of ik nog een voornemen aandurf voor 2017?

De schaamte schud ik af, want ik voel trots. Waar ik dacht een keer of zes geen blog te hebben gedeeld op mijn vaste avond/nacht, tel ik op twee vingers dat ik één keer rust nam op een bankje en de andere keer een dag later van me liet lezen. Mijn momenten van geen zin of weinig vertrouwen (het was er in 2016) in een verhaal, woog niet zwaarder dan de zin om er toch voor te gaan. Ik tel zelfs twee extraatjes.

Grote items die herhaald terugkwamen in 2016 waren:
    Celine die wel of niet het huis uit gaat na haar examens en daarvoor een Spoedcursus Housekeeping and Cooking blieft. De studie Nederlands wordt ‘m niet, wel de PABO. Waar nog onzekerheid heerst is het idee of ze wel of niet onder moeders vleugels vandaan wil of niet? Van mij hoeft ze niet, maar ik weet, dit is loslaten! Bah, dat is moeilijk! En troost me met het idee: mum is een appje away. Dit komt vast terug op het blogmenu van 2017.

Over menu gesproken. Ik heb nogal eens over of rond het eten geschreven, zelfs recepten gedeeld. Heeft iemand mijn lasagne of dat gerecht met spruiten geprobeerd? Smakelijk toch?
    Eten en tafelmomenten zijn blijkbaar een inspirerend goedje.
    Starbucks, spruiten, pompoen (yakkes), bonbons en friet kwamen voorbij. Helaas heb ik met mijn blog #ikverdienfriet geen jaar lang gratis friet gewonnen. Maar de Kwalitaria is heus nog niet van ons af. Ik denk zelfs dat we morgen eens langsgaan om te zien of ze open zijn of toch al aan het verbouwen zijn. Wij verbouwen, zij verbouwen, stelletje na-apers!

Het ontstaan van twee kampen in huize Van Valen, valt me meer dan eens op in de blogs van afgelopen jaar. Oestrogeen en testosteron staan steeds vaker tegenover elkaar. Het zijn vooral de mannen die akelig vaak elkaars steun zoeken, het met elkaar eens zijn en op één lijn liggen tegenover ons ladies. Met een dubbel portie oestrogeen in de vorm van Celine durf ik ze wel aan, maar zij is steeds vaker naar haar vriendje of andere vriendinnen. Zo blijf ik achter met een bulk mannenhormonen. Moet ik leren stand te houden in mijn enige alleen.

Hoewel er blijkbaar ook in mij een klein beetje testosteron zit. Dat uit zich in autozaken - menstuff, toch? Het is waar mijn rode monster terug komt in blogs. Dan weer gebeurt er iets met de auto, dan weer in de auto. Zo wordt ie weggezet als achtbaankarretje en zit mijn wederhelft op de passagiersstoel te huppen om op weg te gaan, dan rij ik er weer mee weg om wat boodschappenkilometers te maken. Als ik de fiets niet neem dan wel.

Wat blijft? Een nieuw jaar om te bloggen! Ik ga voor minimaal 52 blogs, waarin ik kilometers op de teller van mijn toetsenbord, schoenen, fiets of auto zet, lekkere maaltijden op tafel tover, verder ga in loslaten van kinderliefjes en misschien toch vooral een opschrijfboekje bij de hand hou, want in 2016 is teveel inspiratie verloren gegaan door gemis aan een notitieboekje. Zo ook vandaag. Marcel zei zoiets goeds, maar ik (en hij ook) weet niet meer wat.
    Daarom ga ik voor een inspiratievol 2017, ook voor jou! Enne voorzichtig met vuurwerk!

See you next year!!!