Gastblog: Klein vakantiegeluk

Ik zou wel naar Frankrijk willen… 

Ik zei het zelfs tegen een journalist van de NOS.

Vlak voor de vakantie

Maar nu voel ik me behoorlijk de klos.

Naar Frankrijk gaan. Dat was het originele plan.

Blote voeten, strand en zee.

Zon, hitte en die zonnebrandcrème mee.

Parasol, handdoekje, zandkasteel maken en relaxen maar.

Die dromen zijn voor nu even klaar.

Een kleine meid van 1,5 jaar oud.

Ze is nog zo klein en fragiel.

Wat als ze wagenziek wordt,

verkoudheid of de griep krijgt?

Ze is nog maar net klaar met de waterpokken.

Maar zon en zee hadden me zoooo verleid.

Gelukkig heb ik een superman bij me die mijn voeten weer op de grond zet.

Hij zei: “Ik wil dat we allemaal een leuke vakantie hebben en dat we onze kleine meid niet dwingen zo lang in de auto te zitten.”

Wat ben ik blij dat er op haar wordt gelet.

Ze is nu echt een blij ei.

Zon, strand en hitte. Het is hier ook in Nederland.

Nu zijn we niet bij de zee, maar een riviertje.

Met een strand en parasol.

Het komt wel goed. Ik ben gelukkig.

Zolang wij met z’n drietjes maar kunnen lachen en spelen.

Het is goed zo.

Eindelijk geen regen met kamperen. Dat ben ik zo zat.

Ik wou maar dat iedereen zo’n superman had.

Met dank aan mijn vriendin Eline Sluijter

Verwachting versus realiteit

Ik buig en erken dat ik al die jaren niet lief was. Zeg maar gerust oneerlijk. Maar mooi niet dat ik mijn boek en blogs herschrijf!
    Daarom ben ik hier maar eerlijk. Ik weet zeker dat Marcel heel gelukkig wordt bij de ontboezeming dat niet alleen hij, maar ook ik een snurker ben. Sterker nog, waarschijnlijk win ik de decibellentest. Zie manlief hard ja knikken. Zeg ik:

    ,,Ik hoor niks." Wat hij altijd zegt als ik klaag op zijn gezaag.

    En dan nog wat: als ik zijn jarenlange gesnurk nog moet pay-backen, mag ik nog wel even door zagen. Al ben ik volgens meneer aardig op weg.

Schone slaapster

Jij mag absoluut geen seconde, zelfs geen nanoseconde denken dat ik hier blij mee ben. Integendeel! Ik vind het verschrikkelijk! Ik wil dit niet! Dat ik als vrouw snurk vind ik vreselijk. Ik bedoel maar. Snurken vind ik enorm on-sexy, niet vrouwelijk, vreselijk boers, oerlelijk, en werkelijk afschrikwekkend. Het doet intens zwaar afbreuk aan het feit dat ik dacht een schone-slaapster te zijn.

Zoals op deze tekening 'Expectation' getekend door mijn dochter Celine van Valen

Het enige schone aan mij is dat ik vlak voordat ik mijn bed in kruip even onder de douche stap. Hoe schoon wil je me hebben?

Goedemorgen?

De geluiden die ik vervolgens (gelukkig niet ieder-nachtelijks) weet te maken zijn alles behalve schoon. Het is zelfs zo erg dat ik aan het ontbijt niet meer durf te vragen of Marcel lekker sliep. Soms antwoord hij met:

    ,,Ja.” Andere keren blijft hij stil en kijkt me aan met één opgetrokken wenkbrauw en een blik van: wil je het echt weten?

     Nope! Ik weet genoeg. Dus vraag ik niet meer hoe hij sliep. Dan krijg ik ook geen gesnurkt antwoord.

Hemelpoort
Komt Celine even later aan tafel:
    ,,Bah, dat gesnurk.”
    ,,Oh ja, was papa weer op dreef?”
    ,,Nee ik! Ik vind dat wij vrouwen zo gemaakt hadden moeten zijn dat we niet kúnnen snurken.”
    ,,Hoe kun je dat nou zeggen, momma? Dat kan toch niet?”
    ,,Oh nee, wij zijn ook zo gemaakt dat we iedere maand ongesteld worden. Zo lelijk! Ik vind daarom dat wij niet moeten kunnen snurken. Dat het alleen iets van mannen is.”
    ,,Weet je wat jij moet doen?”
    ,,Nou?”
    ,,Dien een klacht in.”
    ,,Waar?”
    ,,In de hemel.”
    ,,Oh girl, mijn klachtenlijst ooit gezien? Ik ben bang dat Iemand mij de poort wijst als ik mijn lijst daar boven presenteer .” Die lijst verbrand ik liever.

    ,,Graag momma."

Peptalk
Al weet ik dat hooikoorts ten grondslag ligt aan mijn nachtelijk geronk, toch hoop ik dat mijn zus er iets zinnigs op kan zeggen. Ze is huisarts.
    ,,Zus, dat gesnurk, dat vind ik dus echt niet kunnen.”
    ,,Tja, meid, we worden er niet jonger op.”
    ,,Hé, bedankt! You don't make my day. Wat heeft dat er mee te maken?”
    ,,Nou gewoon…” Daar heb je het al, zusterlijke nuchterheid: ,,Alles zakt uit, dus ook alles in je keel.” Leuk, ouder worden, weer wat grijze haren erbij.
    ,,Zelfs dat waarvan ik dacht dat het niet uit kon zakken, zakt. Uitzakkende borsten, billen, nu ook alles in mijn mondholte en zelfs mijn Griekse pootjes zakken uit! Zus bedankt. Het was weer een opbeurend gesprek.”

Troostrijk
Dat ze gelijk heeft voel ik vlak voordat ik diep in slaap wegzak. Zo tussen wakker en slapen in, ontspant mijn keel zich om met één ademhaling de boel daarbinnen te voelen bewegen en rammelen. Tada! Er klinkt een snurk. Ik schrik vervolgens wakker, om niet meer te durven slapen. Daarom dit besluit:  Ik blijf wakker! Draai me naar mijn lief die vredig slaapt. Ik wil hem niet wakker houden.

    Zomaar ineens voel ik me gelukkig, want ik weet dat als hij weer wakker is, hij toch van me houdt. En gelukkig maar, tenminste iemand. Want wie wil mij nou nog na deze ontsnurkingen?
    Met die geruststellende en ontspannen gedachten, wentel ik me even dieper in mijn dekbed. Ik weet me geliefd door mijn lief. Ik blaas hem een kusje toe en val in…

    Nee, niet weer een snurk! Irene, wakker blijven!

'Reality' getekend door mijn dochter Celine van Valen

Wacht, reality...

Marcel?!

Dyane 6

Onderweg naar Dedemsvaart zei Marcel ineens:
    ,,We zijn cassettebandjes vergeten.”
    ,,Ik herinner me niet dat mijn ouders die in de jaren 80 in hun Dyaantje hadden. Zo wel, dan overstemden het gekakel van vrouw en drie dochters alle geluid van ieder bandje.”
    ,,Respect voor die man, ik heb aan één van die dochters mijn oren al vol.”

    ,,Straks staan we onderweg stil met die auto van 7 juli 1983,” sneed ik een ander onderwerp aan.
    ,,Dan mag jij duwen, want jij weet niet wanneer je de koppeling moet laten opkomen,” antwoordde Marcel.
    ,,Klopt! Maar vergeet niet dat die auto 2 pk’s meer telt dan ik.”
    ,,Al goed, met één been buiten de deur zet ik ‘m in beweging en aan de praat.”
    Ik zag het al voor me.

Sinaasappelhuid
Al klonk in deze inleiding weinig vertrouwen, toch geloofden we er in dat de Citroën Dyane 6, ook wel Deux Chevaux (2CV), die op ons wachtte goed ouderhouden was. In reactie op deze blog 2CV bood www.eendjehuren.nl ons een Dyane 6 aan om herinneringen op te halen aan vroegere tijden tegen betaling van deze blog.
    Terugdenkend aan toen, voel ik onzekerheid. Mijn ouders hadden geen geld voor dure garages, daarom onderhield een beun-de-auto onze Dyane 6. Stiekem vertrouwde ik het niet en vreesde voor een ontploffing, want vonken + benzine = BOEM! Da’s pech, Irene weg.
    Die angst voelde ik niet bij de Dyane 6 die vorige week klaarstond, al stond ie op de oprit met een sinaasappelhuidje op de wielkast, zag ik roest op verschillende plekken en toonde de benzinedop slijtage. De auto mocht er niet gelikt uit zien, het zou niet kloppen.

    Met het dak gedeeltelijk open, wenste ik die helemaal open.

    ,,Oh, ik durf te vragen: mag ik op de rugleuning van de achterbank zitten. Like the old days?" Onder het toeziend oog van de eigenaar kropen manlief en ik na elkaar op de achterbank en ontdekten de geweldig vering van de auto. Drempels beloofden een feestje te worden, maar eerst die foto op de achterbank: KLIK!

Choke
Vervolgens werd het een en ander uitgelegd. Daar klonken herkenbare woorden als choke en verzuipen. Mijn gedachten dreven naar mijn vader die genoemde woorden aanvulde met de bougies. Hoe vaak die kapot waren? In al mijn auto’s wilde ik weten waar die bougies zaten, dan ook in deze 2CV. Daarom ging de klep open en verraste een paar splinternieuwe kabels me. Zie je wel? Veilig!
    De choke is een trekknop die Marcel voor het starten uit moest trekken om samen met wat gas de auto te starten. Eenmaal op weg, moest die choke-knop weer ingedrukt worden. Het hoe en wanneer moest hij maar onthouden. Het leek mij een gevoelskwestie. Wat volgde was een uitleg over de pook, die de versnellingen regelt.
    Daar raakte de auto-eigenaar mij kwijt.
    ,,Choke, poke, jij rijdt!” Niets in die prachtige oude auto werkt zoals ik het nu ken, dat kan mijn adhd-kop even niet aan, dacht ik. En hoor wat Marcel riep tijdens een oefenrondje-er-om-heen:
    ,,Oh ja, de auto heeft natuurlijk geen rembekrachtiging en geen stuurbekrachtiging.” Waarna hij overdreven hangend aan het stuur de banden omdraaide en met behoorlijk armzwaaien de auto in de tweede versnelling zette. Dat beeld reed de hele dag mee. Het leek me allemaal zwaar, wat overtroffen werd door het geprutteprutteprutteprut bij het starten en het geratel van de motor bij het rijden. Een heerlijk herkenbaar geluid, terwijl ik bijna tegen Marcel aan zat op de voorbank. Heerlijk knus in die auto.

Routeplanner
Met het gebruik van deze auto kregen we een puzzelroute die vijf uur zou duren.
    ,,Vijf uur? Poke die choke even op!”, lachte ik. Het had te maken met het feit dat de auto gemiddeld 30 km per uur rijdt. Dat bleek op landwegen, dijken en provinciale wegen van dorp naar dorp snel genoeg. En drempels?

    ,,Waar blijft de volgende? Laat mij maar deinen."
    Doordat ik de route moest voorlezen en puzzelvragen en bijbehorende foto’s van borden, kerken, straten en andere bezienswaardigheden in de gaten moest houden, vergat ik foto’s te maken van de choke-knop, de versnellingspook en andere inwendige onvergetelijke plekjes. Het was dan ook een in-en-outside-full-car-experience. Kijk even mee, waarbij we zochten naar de knop van de ruitenwissers.

Afleiding

Omdat ik stiekem af en toe teveel buiten keek, reden we soms verkeerd en zagen daardoor iets meer dan de officiële route. Het boeide niet, want we hadden tot 20.00 uur de tijd. Daarom stapten we af en toe uit voor een lekkere picknickplek, hapje en drankje. We bezochten de beeldentuin bij Landgoed Havixhorst waar Marcel de auto op afstand wilde openen en het raampje zo open schoof. We genoten van Hasselt en bij Zwolle van de Zieleschepen. We vraten zo’n 85 kilometer op, om uit te komen bij het beginpunt.
    Marcel draaide de sleutel om, gevolgd door stilte na alle mooi en nostalgie. Ik wil nog een keer, maar dan de Romantische route. Maar weet je wat?
    Eerst jij!

Heidestein

Daar stonden we dan, aan de start van een wandeling, met bij het startpunt een lege schaapkooi.

    ,,Een schaapskooi zonder schapen is als een meer zonder water,” zei Marcel naast me. Wist je niet hè? Ook in hem zit poëtisme. Ik liet het even bezinken, keek beteuterd over het veld en zei:
    ,,Een schaapskooi zonder water, is als een brug zonder rivier - als een rivier zonder water. Zul je zien dat verderop die droge rivierbedding ligt.” Ik maakte geen foto, want een foto zonder schapen vond ik te leeg, gewoonweg saai en ja, ik was teleurgesteld. Al startte deze wandeling met deze vraag:
    ,,Irene, verheug jij je al op de schapen?"
    ,,Nee, ze komen toch niet naar mij, dus ze mogen wel wegblijven ook.” Ik kon niet vermoeden dat ze het letterlijk zouden nemen.

Verbod
Tot zover mijn lange intro, de rest hoop ik kort te houden. Ja echt!
    De wandeling liep over bospaden die leidden naar een meer. Dan komen woorden in me op als: waterreflecties en turnarounders (op de kop foto's). Zie je me al ondersteboven staan wankelen voor dat perfecte plaatje?

    Afijn, ik baalde, want botste tegen het bordje: VERBODEN TE BETREDEN. Echt mensen, ik luister altijd naar dat soort bordjes. Oké sinds deze wandeling, bijna altijd. Ik heb heel veel respect voor verboden. Baal er even vaak van, maar hé, regels zijn regels. Hoorde ik ineens in mijn herinnering iemand zeggen: 'doe eens niet zo braaf', stapte ik over het hekje naar het meer. Die turnarounder riep gewoon harder dan het bordje!

 

Tunnels
En door, want…
    ,,Marcel we lopen toch wel door die tunnel aan de overkant?”
    ,,Dat hoop ik wel.”
    We volgden de rode route en gelukkig; die leidde naar de tunnel en er doorheen, nadat we langs een heel aparte woning wandelden. Soms zijn er van die huizen, dan denk je: waarom woon ik daar nou niet?

    De tunnel, was een tunneltje, waarna we langs het meer wat omhoog liepen om via een trap de heuvel af te wandelen. Ware het niet dat we over een andere tunneltje liepen. Die wilde ik perse ook in en door.
    Het bleek een donkerdere tunnel te zijn, met op precies het punt dat ik dacht: oef, het is echt donker, het licht te zien. Zo heerlijk, dat licht. Als verhelderde het even alles, gaf het lucht en ruimte.

   En is dat niet precies wat wandelen doet? Maken dat je even loskomt van je zorgen en je de wereld en alle gekte daarop even vergeet?

Sokken
We liepen een eerste brug over en namen plaats op een bankje. Onder onze voeten las ik een vage tekst. Dat later, eerst bekeek ik de voorbijlopende wandelaars. Altijd leuk om te zien wat zij aan de voeten dragen, want dat verraadt veel over hen. Soms probeer ik ook de gesprekken te volgen. Hier was men daar te rustig voor. Heerlijk!
    Vlak voor vertrek las ik nog even de tekst onder mijn voeten: ‘bij twijvel doen’. Heerlijk die v. En ja, eerder vandaag voor ons vertrek twijvelde ik of ik mijn jurk moest verwisselen voor een broek, omdat die beter staat bij mijn wandelschoenen. Ik koos ervoor mijn jurk aan te houden en koos er vrolijke sokken bij. Ik strikte mijn schoenen en vertrok. Ik koos wel bewust voor deze sokken. Kijk maar hoe leuk: rechts de bloemetjes en links de bijtjes. Ik heb nog een onpaar, maar die een andere keer. Je ziet toch, ik heb deze nu al aan. Daar doe ik nu echt geen tweede paar overheen. Veel te warm.

 

Bruggen

Weer in de benen, liepen we een aantal bruggen voorbij. Na de stenen brug, volgde een betonnen brug (hoe bedenken ze het) en een brug van cortenstaal.
    ,,Ha! Marcel! Kijk dan, geen water onder de brug. Alsof ik het aanvoelde bij het startpunt.”
    ,,Nu nog een drooggevallen meer.”
    ,,Dat zou ik echt jammer vinden." Waarna de tekst op de brug me opviel.

Verleden brug

De bruggen voorbij besefte ik dat ergens onderweg de loofbomen plaats maakten voor naaldbomen met hun eigen unieke sfeer, licht en bodem onder de voeten. We moesten een hek door en een ander hek over, waarna ik al snel een brug-it-was ontdekte.
    ,,Ooit was het een brug-to-be, maar ja, da’s pech: brug weg. Dan is het een brug-it-was.”
    ,,Sterker nog, hier staat een tree-it-was,” hoorde ik Marcel zeggen en draaide me om.

    ,,Hang jij er vooral lekker tegen aan."

Heide
Om uit te komen op de heide, waar open luchten, zandpaden, lage begroeiing en hier en daar bomen de ruimte vulden. Het veroorzaakte weer een andere manier van genieten en zwaarder lopen. Tot we bij een meertje kwamen en zwaluwen laag over het water zagen scheerden. Een andere wandelaar wist ons te vertellen dat de zwaluwen Schaatsenrijdertjes van het water haalden. Het zag er bijzonder uit. Alsof ze over het water dansten: ze kwamen in volle vaart aanvliegen, vlogen op het water af, raakten het, vlogen op, raakten het weer, vlogen op en raakten het oppervlak nog eens om weer weg te vliegen. Ik kreeg ze niet op beeld. Net als de schapen bleven ze uit mijn buurt. Ze willen me niet - ik wordt geskipt, net als vroeger op de basisschool.

Verscheidenheid

Tegen het eind van de wandeling ontdekten we een aantal borden bij elkaar, bosvervuiling dus, en gebeurde dat wat altijd gebeurt als Marcel tekst- of reclameborden ziet: hij checkt hoe het gemaakt is. Dat krijg je met een sign-maker aan je zij. Waar ik als schrijver, iedere tekst moet lezen, voelt hij ieder bord.

    ,,En door!”, riep ik hem terug naar het bos, waar we verrast werden door verschillende dieren. Ze zitten er allemaal: boommarters, vleermuizen, egels, dassen, hazen, wezels, een camouflaatje, reeën, moffel en meer, maar nog steeds geen schapen.
    ,,Wacht, dat is wel een hele vreemde schaap,” zei ik en lokte de katachtige. ,,Leuk dat jij ons even uitzwaait." Het kreeg een aai en een zwaai terug.

    We waren rond en hebben één raad: ga wandelen bij Heidestein, Zeist. Het is afwisselend, speels, kent hoogteverschillen, waterpartijen, bruggetjes, tunneltjes en een kakafonie aan vogel- en andere natuurgeluiden. Het was een genot!

    Tot wandels! Wij gaan er met Eendje op stap, maar dat volgende week.