Stembureaulid

    ,,Hoe kom ik als stembureaulid de verkiezingsdag door zonder cappuccino?”, zei ik paniekerig tegen manlief.

    ,,Oh ja, de hele middag en avond cafeïne-loos is erg lang!”
    ,,Wil jij cappuccino meenemen als je komt stemmen?”
    ,,Neem gewoon de Dolce Gusto mee!”
    ,,Jij ziet het voor je; ik die binnenwandel met mijn koffiemachientje alsof het de normaalste zaak van de wereld is.”
    ,,Het is jouw normaalste zaak in jouw wereldje.”
    ,,Wat moet men van mij denken?”
    ,,Niks, ze willen vast ook een bakkie!”
    ,,Hm, ik ruik fans. Ik neem dat ding mee met extra veel cupjes. Hier thuis mist niemand dat apparaat.” Ik zette een doos cupjes klaar naast een extra dik vest. Ik voorvoelde kou in die sporthal.

Bekertjes
De volgende middag liep ik met mijn koffiemachientje, vier cupjes spanning en een volle schep zin de sporthal binnen. Na de voorstelronde en het innemen van onze plekken, vertelde ik van mijn cappuccino’s. Men leek het te waarderen. Tot ik de geleverde bekertjes ontdekte.
    ,,Ik ben bang dat die te klein zijn.” Tussen de stemmers door testte ik de inhoud van de bekertjes en ontdekte dat de cappuccino-schuimlaag naast de beker zou eindigen.
    ,,Sorry mensen. De cappuccino was een te optimistisch idee.” Ik vond het echt jammer want nodigde een dag eerder de burgemeester uit voor een bakkie in ruil voor een plekje in zijn fotolijst (kijk hier bij de foto's voor voorbeelden).
    Ik stelde mijn laatste hoop op cateraar Café Eddie’s, maar behalve zijn eigen warmhoud-beker had hij geen grotere bekers. Die mocht ik gebruiken, dat zonder afwasmogelijkheden een bakkie-voor-één werd.
    Kreeg ik deze app: 

Haken
Ondertussen kregen wij stembureauleden het koud en klemden onze handen rondom de bekers Cup-a-Soep. Stembureaulid Mies (een pseudoniem) ruilde van plek met mij. Zij wilde zich even warmlopen terwijl ze de stembus in de gaten hield. Ik checkte ID’s en stempassen. Alles in afwachting van Mies’ man die onderweg was met een vest.
    ,,Er staan wel veel raampjes open. Zullen we een paar dichtdoen?”, zei Mies en pakte de lange haak uit de hoek. Ze ontdekte echter al snel dat deze niet op het systeem van de ramen paste.
    ,,Ik herken die haak van vroeger. Mijn juf trok er de ringen mee omlaag,” zei ik.
    ,,Dat kunnen we ook doen, dan kan Mies zich warm sporten aan de ringen,” zei de voorzitter. De haak hing echter al in de hoek.

Bliksemafleider
Weer van plek verwisseld zocht ik zonder resultaat naar de juiste haak. Tot Mies bedacht dat zij iemand kende van de aangrenzende school. Deze vertelde haar dat zij de haak al langer kwijt waren.
    ,,Dat klinkt als een uitdaging om hem toch te vinden,” zei ik en dook de ruimte in waar alle gymattributen opgeslagen stonden. Na drie minuten klonk: ,,Weet je wat hier wel ligt? Iets wat lijkt op een bliksemafleider. Oh nee, het is de haak die we zoeken, alleen totaal verbogen en verroest. Hoezo zijn ze ‘m kwijt? Hier is tie.”
    Later hoorden we dat de ochtendploeg die haak ook gebruikte. Ik liet ‘m maar aan een raampje hangen, dan wist men dat we het vonden.

Fotolijstloos
Later in de middag bezocht de burgervader ons.
    ,,Ah daar ben je! Wat leuk. Minder leuk is dat ik geen cappuccino voor je heb. Maar waar is jouw fotolijst?”
    ,,Kom ik speciaal voor jouw koffie en wat krijg ik? Geen koffie. De fotolijst moest ik helaas weer inleveren.”
    ,,Dan staan we quitte, jij geen koffie, ik niet ingelijst,” was mijn antwoord. Ik voelde me iets minder schuldig.

Identiteitsbewijzen
Nog later liepen manlief en dochter ons stembureau binnen. Eén ding weet ik: hun ID’s zijn in orde. Dat voelt beter op vakantie.
    Voor de rest was het een fijne eerste ervaring als stembureaulid. We berekenden dat ruim één stemmer per minuut ons stembureau bezocht. Daar waren bekenden en onbekenden bij en maar een paar mensen die we moesten weigeren. Dat ging van een ongeldig ID, naar een machtiging teveel, tot stemmers uit een andere gemeente en stemmers die in de ochtend al stemden en ’s middags als gemachtigden wilden stemmen. Tja, dat mag allemaal niet.

Enthousiast

Onze voorzitter was een goede sfeermaker, waarbij de gein om pashokje drie (zoals hij een stemhokje noemde) me bijbleef. Andere grappen en grollen vergat ik, het gevoel van de middag en avond niet. Ik trek graag weer met dit team op, waarbij de blijdschap om de perfect kloppende telling supertof was. Niks hertellen; we sloten om 22.30 uur. Ter evaluatie heb ik één groot punt aan de gemeente:

1. grotere bekers bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten op 15 maart 2023 en alle verkiezingen daarna. Door jullie hield ik mij niet aan de belofte aan Gilbert Isabella. In de hoek jullie, bij die haak! Dat is pas in de haak.

Schoonmoeder-schoondochter-relatie

Ze stapt de drempel van de voordeur over, legt haar tas onder de kapstok, trekt haar jas uit, hangt die op, trekt haar schoenen uit en legt die aan de kant en stapt vervolgens met een brede glimlach de huiskamer in. Klinkt dat als een goed opgevoed kind of niet?
    Dat is helaas niet mijn verdienste, maar die van de moeder van mijn schoonmeiske. Zij bewijst dat opvoeden zin heeft, waar ik er bijna niet meer in geloofde.

Natafelen
Blij dat het bestaat spreid ik mijn armen. Lara hult zich in mijn knuffel en knuffelt mij terug.
    ,,Fijn dat je weer safe and sound thuis bent, meid. Ik bedoel in mijn thuis, waar jij thuis mag zijn.” Ze woont deze week bij ons, omdat een familielid in ’s Hertogenbosch corona heeft. Toch wel handig zo’n toevluchtsoord, al levert ze er flink op in. Haar kamer is groter dan die van Benjamin, waar ze bij intrekt als ze bij ons.
    Ineens snap ik het lange natafelen. Die pixel waar Benjamin in leeft, benauwt natuurlijk verschrikkelijk, terwijl bij ons aan tafel alle ruimte is voor een lach, traan, grap, frustratie, zucht, klucht, discussie en spel.
    Ach ja, nog ruim twee maanden, dan is er een sleutel en een huis. Ruimte voor hen om hun eigen thuis in te richten. Dat komt wel heel dichtbij.

Ondernemertje
Daarom koester ik en verhoog ik het aantal knuffels om elkaar daarna op de hoogte te brengen van onze nieuwsflitsen van de dag. Zo vertel ik Lara trots:
    ,,Eindelijk ziet de Belastingdienst mij als een Kleine Ondernemer. Leuk hè?”
    ,,Ja, tof,” mengt Marcel zich cynisch in het gesprek. ,,Nu kan ze me eindelijk de factuur sturen die sinds 4 januari klaar ligt.”
    ,,Ja, eindelijk mag factuur nummer 1 de deur uit! Dat vraagt om een feestje. Maar leuk hè, eindelijk ben ik die kleine ondernemer die ik al die tijd wil zijn.”
    ,,Maar jij bent altijd al klein geweest en dat op meerdere plekken,” zegt ze zonder blikken of blozen. BAM! Midden in my face.
    ,,Tjonge, als het kon pakte ik die knuffel van net terug, jij kleine…”
    ,,Gelukkig heb ik die binnen.” Ze loopt vlug de kamer uit, neemt de trap en vlucht naar Benjamin.

Knuffelworsteling
Even tussendoor: die knuffels hè? Dat blijft een ding. Ik geef als (schone)moeder graag een beschermende knuffel aan de kinderen. Zo een waarin zij zich veilig voelen, beschermd worden en geliefd weten. Ik wil dat ze zich verliezen in mijn armen, zoals ik mezelf vroeger verloor in mijn moeders armen.
    Mijn armen moeten boven die van het kind uitkomen, waardoor het kind verdwijnt in mijn omhelzing van liefde. Zo een die Marcel mij zondag gaf. Eentje waarbij hij zei: ik ben hier. Ik zie dat je pijn hebt, huil maar, laat maar los. Ik wist me geborgen.

    Later die dag stond ik op een duin met mijn armen gespreid. Ik zag het weer zitten. Ik was geknuffeld.

Opstap
Afgelopen week ging het zo:
    ,,Lara, zelfs jij bent te lang voor mijn mum-love-hugs.”
    ,,Tja, jij bent ook maar 1 meter 60.”
    ,,Ho, nee! Pas op je woorden. Ik ben 1 meter 64. Oké, misschien 63, maar zeker geen 1 meter 60. Stouterd.”
    ,,Dat scheelt natuurlijk wel veel, zoals ik dan 6 of 7 centimeter verschil met jou.” Zie haar staan glunderen en stralen. Kinderen voelen zich heel wat zodra ze groter zijn dan mama.
    ,,Wacht, blijf staan,” dreig ik en loop de serre in, pak de opstap en zet die tussen haar en mij in. Ik stap er op:
    ,,Zo! Nu klopt de knuffel weer.”

Sara
Vervolgens vertelt ze dat haar moeder 4 centimeter langer is dan zij en dat het voelt alsof haar moederver boven haar uit torent.
    ,,En hoe denk jij dat ik me voel met al jullie lengte in dit huis? Niks

big mama, little mom is een feit. Wat heb ik nog aan kracht te bieden. Oh wacht in één ding win ik. Jij mag dan langer zijn, ik ben lekker ouder. Zo!”
    ,,Ja, dat zal jij weten ook,” klinkt dreigend.
    ,,Oh hoe dan?”
    ,,Iets met een opblaaspop.”
    ,,Wacht nee! Er staan straks toch niet twee Sara’s in mijn voortuin? Er bestaat echt maar één Sara en die leefde in de Bijbel, als je dat boek gelooft.”
    ,,Die geloof ik niet dus Sara komt in jouw tuin.”
    ,,Maar daar komt er al een. Daar eindigt al een vriendschap. Straks eindigt ook nog onze goede schonemoeder – schonedochter-leratie.”
    ,,Leratie?”
    ,,Ja, zo erg is het dat de letters van schrik verspringen.”
    ,,Ik ben niet zo bang voor onze leratie, jij hebt te vaak gezegd dat je blij bent met mij.”
    ,,I give up."

Macht

Of niet: ik steek 1 april die Sara poppen gewoon lek. Daar kom ik lekker mee weg, want vrouwen in de overgang worden met gemak ontoerekeningsvatbaar verklaard. Zo!" Daar ligt mijn macht! Toch iets goeds aan die overgang.

Vogelenbuurt 2.0

Weet je nog dat we in oktober 2021 door de Vogelenbuurt wilden dwalen om het uiteindelijk alleen in de verte te zien liggen? We lieten ons steeds afleiden door aantrekkelijke straatjes en kwamen er nooit; sterker nog, we liepen in tegengestelde richting ervan weg. Die blog niet of vergeten te lezen? Klik hier.

Rust

Drie weken geleden, de winterdip behoorlijk aanwezig en de lucht zonloos, voelden we wel wandel-zin in de benen, maar geen zin om een nieuwe wandelplek te zoeken. Daarom besloten we te shoppen in Utrecht.

    We stapten uit op station Utrecht Vaartsche Rijn, liepen via de Oosterkade de Tolsteegbrug over en wandelden via de Twijnstraat de Oudegracht op richting stadscentrum.

    Op de gracht liepen we trap op trap af om daar waar het mogelijk was over de werven te wandelen. Die liggen een paar meter onder straatniveau. We liepen er niet alleen, want botsten bijna tegen een schilderachtige werf-gast op. Verder ontdekten we weinig overlast daar op waterniveau. Ik denk dat mensen weinig zin hebben in die trappen op en af, waar ik vooral denk: het is alleen maar goed voor mijn... Ja daar komt ie weer: bips!

Shoppen
Dat gezegd hebbend, liepen we de Donkere Gaard in; over de vismarkt en vervolgens de Stadhuisbrug om de Oudegracht weer op te pakken. Die gracht laat je niet zomaar los.
    We stonden inmiddels midden in het centrum:
    ,,Weet je waar wij naar gaan kijken?"
    ,,Natuurlijk, een rode winterjas."
    ,,Jij kunt gedachten lezen, kom. Wie weet vinden we 'm in de uitverkoop." Dit was het sein om bij iedere winkel naar binnen te koekeloeren om te zien of we van buiten af iets roods zagen hangen. Met een lange man bleek deze zoektocht een goede match, want vanaf zijn hoogte kon hij beter dan ik zien of er iets interessants hing. Bij menig winkel klonk:
    ,,Geen rood." Waarna we doorliepen. Soms zag meneer wel iets, maar liepen we al snel weer jas-loos buiten. Het is echt heel moeilijk om een rode winterjas te vinden van echt goede kwaliteit. Online vond ik 'm ooit, wachtte er een maand op, vroeg waar die bleef en hoorde dat hij eraan kwam om twee maanden later te horen: sorry hij is toch niet leverbaar. Wat blijft? De jas lijkt nog steeds online te koop met 2-3 weken levertijd. Leugens!
    Ik ben niet van winkels online zwart maken, ik zoek namelijk rood, maar het kost me moeite de naam van deze zaak niet toch te noemen. Ik slik, slik, slik, verslik me. Hoest hoest...

Oversteken
Liepen we zomaar bij de Visbrug.
    ,,Marcel, we steken over naar een ander plan."
    ,,Oh, jee, wat nu?"
    ,, Kom, we gaan naar de Weerdsluis. Ik heb die nooit van dichtbij bewonderd, het is daar nu tijd voor." Natuurlijk liet manlief zich hiervoor porren. We liepen via de Oudegracht we naar Nijntjepleintje en vervolgens over de Weerdbrug via de Bemuurde Weerd Oostzijde. Ergens tussendoor vond ik een leuke tekst met het leuke antwoord op de vraag: Hoe voel jij je?
    ,,Thanks for asking. I'm feeling peachy."
    ,,What?"
    ,,Nou, kijk, daar is de Weerdsluis. Alle reden om me peachy te voelen toch? Het uitzicht is toch gewoonweg heerlijk smakelijk." De brug op de sluis was helaas te smal om er lang te vertoeven. Steeds wilden mensen de brug oversteken.
    Verderop hing een leuk cortenstalen plaat met daarop een vers over de Winde. Met het idee van ik-ben-nooit-te-oud-om-te-leren, ontdekte ik: de winde is een vis.

Molen

En door.

    ,,Wat nu?", vroeg ik in het besef dat we een nieuw plan nodig hadden.

    ,,We lopen in de schaduw van de Vogelenbuurt," zei Marcel waarop ik lachte.

    ,,Top, tijd om te dwalen dus. Zeg me, waar gaan we heen?"

    ,,Verderop is de Adelaarstraat met de molen die ik afgelopen week op de foto zette."

    Dat vraag om uitleg: Marcel bedacht een tijd geleden een spelletje om mij af en toe midden op de dag uit te dagen. Hij stuurt me dan een foto van een plek met de vraag: waar? Aan mij het kunstje om te ontdekken waar hij is en een buitenklus uitvoerde. Vorige week kreeg ik dus een foto van de molen uit de Adelaarstraat. Die wilde ik nu natuurlijk zien, met eigen ogen. Al bleef ik tussendoor staan bij deze leuke tekst van Cruijf.

 

Lentefun

We liepen voor de molen langs het parkje in en bewonderden de krokussen die verlegen in de zon baadden. De zon was er af en toe, al was het kort en genoot ik vluchtig van haar stralen op mijn snoet.

    Aan het eind van het parkje zagen we nog een paar sluisjes, speurden op waterspiegelingen en wandelden een bruggetje over naar het Zwartewater. wat klinkt als de titel voor een film, vind je niet? In dit geval was het een straat waar ik nog nooit van hoorde.

    We dwaalden de straat in naar links, waar ik het gevoel kreeg dat ik het ooit eerder zag. Jaren geleden fietste ik eens over de brug aan het eind. Ik was onderweg van Fort aan de Klop naar Houten. Van A naar B weet ik niet altijd de straten waar ik doorheen raas. Toen wist ik wel dat het plaatje dat ik zag de lente in al haar kunsten toonde. Er stond zoveel in bloei rondom de brug aan de Lauwerecht. Nu mistte het volle lente-gloren, al zag het er zonder lentebloesem nog altijd prachtig uit.

    Aan de andere kant ontdekten we de knusse Jan van Lingtuin. Ik zie me mijzelf daar wel een keer verstoppen. Over het water keken we uit op de Zeedijk.

    ,,Hé, we zijn aan de Zeedijk. Dat ligt in Amsterdam," zei Marcel.

    ,,Oh echt? Dan hebben we flink gewandeld."

Rondje om de kerk

De tuin weer uit, stapten we de Bemuurde Weerd Oostzijde weer op tot de Flieruilensteeg ons trok. We liepen een stukje die straat in en zagen de achterkant van een kerk.

    ,,Daar wil ik zo heen, maar eerst links, naar het water." Het trekt altijd weer. Kwamen we uit op de Keizersgracht.

    ,,Kijk nou! Je hebt gelijk, we zijn in Amsterdam."

    ,,Mooi hoor hier in Amsterdam."

    ,,Zeker," riep ik toen ik een bankje ontdekte met boeken. Altijd leuk zo'n stilleven in een straat. Als het warmer was, zag je me zitten met een boek in mijn hand. We liepen door, de Gruttersdijk op, de kerk vergeten.

    Tot ik door een poort glurend de achterkant weer zag en we daarom die poort onderdoor liepen. Het leidde over een parkeerplaats naar een ander poortje en zo stonden we wéér op de Bemuurde Weerd Oostzijde. It's a small world, ik bedoel, walk in Utrecht. Nog een keer rechts en tada: de kerk!

Slangenmuur

We besloten terug te lopen naar de Weerdbrug, maar deze niet over te steken. Marcel bedacht namelijk een nieuwe uitdaging.

    ,,Zullen we de Slangenmuur zoeken?" Hij pakte zijn telefoon en zei al snel: ,,Oh, die ligt aan de andere kant van het centrum." Ik keek met hem mee.

    ,,Als we nou via de singel naar de Schalkwijkstraat wandelen, dan pakken we een mooi stukje stad en na de Slangenmuur de trein weer naar huis."

    ,,Dat is nog best een eind lopen."

    ,,Ja en? Wij zijn geen watjes, kom!"

    ,,Dat is ook zo." Daar gingen we, kilometervreten. Tot we in de Schalkwijkstraat deze deur zagen en ons afvroegen of we er wel in mochten.

    ,,Zal ik de klink dan maar omlaag duwen?" zei ik en duwde de deur open. Wat we toen zagen moet jij ook zien, eigenlijk met eigen ogen, maar ik overtuig je graag:

  

Prullenmuur

Dit was in Utrecht hè, niet vergeten. Niks Amsterdam, dit is ons Statsie! Sta je dus eens op de Schalkwijkstraat 67? Schroom niet, je mag er in. Durf je niet? Zoek dan aan de andere kant een poortje, dat leidt evengoed naar de Slangenmuur. Dan kom je eerst langs de muur met prullen en schutting vol bordjes.
    Wij verlieten de hof weer en wandelden naar de trein. In het plotselinge besef, dat we wat betreft de Vogelenbuurt eigenlijk maar één straat bezochten: de Aderlaarstraat. Dat is toch in ieder geval één straat meer dan de vorige keer.
    Verzuchtte ik:

    ,,Moeten we wéér een keer." Voor deze keer sloot ik echter de deur.

    Toedels!

 

Contact met mijn baas

Ik: Hallo Typisch Irene

    Ty: Hey Irene, hoe is het?
Ik: Nou, eigenlijk niet. Ik ben ziek, daarom bel ik.
    Ty: Jij ziek? Bestaat dat?

Ik: Blijkbaar...

    Ty: (denkt: vlak na de proeftijd begint de ellende. Lekker bezig die meid) Och jee, wat vervelend. 

Ik: Ja, ik baal er ook van. Marcel kan je vertellen dat ik me eigenlijk zelden ziek meld.
    Ty: Wie?
Ik: Mijn man.
    Ty: Oh, ja, ik weet al veel te veel van hem. Iets met snurken, kaal...
Ik: Nou, kaal nog niet hoor. Ik word sneller grijs dan hij kaal en over dat snurken. Nee, laat maar, ik zeg niks. Maar even hè, je bent al net zo goed in het gesprek een andere kant op sturen als ik. Ik meld me dus ziek, dat je het even weet.
    Ty: Natuurlijk, daarom belde je. Hou me inderdaad scherp. Net als jij kan ik maar zo 800 woorden door de telefoonlijn proppen en niets gezegd hebben.
Ik: Daarom greep ik in. Ik lig liever languit op de bank dan al die woorden te tellen.
    Ty: Snap ik wel. Dank voor je eerlijkheid. Eerder deze week was je nog niet ziek hè? Toen zat je aan tafel bij Prins Carnaval  in 't Goy; wandelde je naar de zolder waar ze een modelspoorbaan bouwen en je bezocht een 60 jaar getrouwd echtpaar met de wethouder. Lekker dan, het werk voor Houtens Nieuws gaat door en mij laat je zitten?

Ik: Uhm ja, sorry. Ik raas ook liever gewoon door, maar het lukt gewoonweg niet meer.
    Ty: Je hebt toch geen corona hè? Je wordt toch gillend gek bij die dagenlange quarantaine.
Ik: Nee, gelukkig geen corona en gillend gek ben ik sowieso.
    Ty: (lacht hard) Daar staan we dan samen in. Ik bedenk ineens, dat er eigenlijk niets aan de hand is. Al vind ik het sneu dat je ziek bent. Maar in het weekend werk je toch niet voor mij, dus waar hebben we het eigenlijk over?
Ik: Are you serious? We hebben het over jouw blog?
    Ty: Oh oei, ja, we hebben het wel degelijk ergens over. Moeten we echt jouw blog nu missen? 

Ik: (Baal er nog harder van) Ja.

    Ty: Aan de andere kant; je verdient er geen broodkruimel mee. Sla lekker over en denk om jezelf.
Ik: Daar zeg je wat. Die broodkruimel mag best een brood worden hoor. Of een broodje Carpaccio. Ik krijg daar spontaan zin in. Zullen we daar eens over babbelen?
    Ty: (zucht hoorbaar en veegt ongezien zweetdruppels van haar voorhoofd) Ja best, maar je bent ziek, daarom praten we maar even nergens over. Die blog schrijf je volgende week maar.
Ik: Dat wilde ik al voorstellen.
    Ty: Waar zou de blog van vandaag eigenlijk over gaan?
Ik: Ik zat nog in dubio: over toiletrollen of over de Vogelenbuurt.
    Ty: De Vogelenbuurt? Daar wandelde je toch al eens?

Ik: Ja, nou nee dus. Zeg, lees jij mij blog wel?
    Ty: Ja, wat denk jij? Wie doet de laatste drie checks?
Ik: Oh ja, sorry. Dan ben je vandaag snel kaar. Dat je sommige blogs vergeet snap ik wel. Met al dat schrijfwerk van jou, vergeet je soms gewoon waar de blog van vorige week over ging. Maar we wilden dwalen door de Vogelenbuurt, het liep, nee wij liepen echter anders.
    Ty: En nu dan?
Ik: Dat zeg ik natuurlijk niet.
    Ty: Zoals je natuurlijk ook geen sluier oplicht over de toiletrollen.
Ik: Precies dat. Bovendien moet mijn plan nog maar lukken, dus die blog is sowieso nog in uitvoering.

    Ty: Nou goed, we overleven een week zonder blog wel, al zullen we het missen. En ondertussen ga ik toch eens bedenken wat jij nou te schrijven hebt over toiletrollen. Jou kennende, is het iets wat wij niet verwachten. Jij dulle griet.

Ik: Doe je best maar, ik ga languit op de bank. Warme kruik in mijn rug, coldpack op mijn borstbeen.
    Ty: Klinkt tegenstrijdig, maar je weet vast wat je doet.
Ik: Jazeker: ontsteking killen en spanning verlichten.
    Ty: Ik vraag maar niet verder, maar beterschap meid. Enne, als je besluit volgende week weer te gaan werken: vergeet die afspraak woensdag niet. Ben benieuwd of je daar een klus uit haalt. Oh wacht, dat is mijn werk. Al goed... het loopt ineens enorm door elkaar.
Ik: Heb ik ook soms last van. Maar hé, Typisch Irene, dank je wel hè. Geniet jij lekker van je weekend?
    Ty: Eerlijk?
Ik: Altijd hè?
    Ty: Ik ben ook ziek en sluit af. Bye bye.
Ik: Toedels! Jij dan ook beterschap. Tot volgende week.
    Ty: Houdoe!

Monopoly

    ,,Zullen we vanavond Monopoly spelen?”, vroeg Benjamin tijdens het eten.

    ,,Voel jij je wel lekker?”, reageerde ik, stak mijn hand uit en hield die tegen zijn voorhoofd. ,,Die is koud.”
    ,,Jouw hand niet.”
    ,,Whatever. Monopoly? Are you serious?”
    ,,Ja, ik wil een spelletje doen.”
    ,,Boy, Monopoly is een avondvullend programma - een SPEL in grote letters. Had die KANS-kaart een week eerder gegeven.”
    ,,Welke KANS-kaart?”
    ,,Die waarop staat: SCHRIJF NU ALVAST JE BLOG, ZATERDAG DOEN WE EEN SPEL. Nu wordt het een latertje.”
    ,,Of een niksertje, want je doet mee?”
    ,,Tuurlijk.”

Portemonnee
Het bord vulde al snel de tafel en de meiden telden het gulden-tijdperk-geld. Na een gevecht om de pionnen startte het spel.
    ,,Wat een heerlijk portemonnee-gedrag zie ik. De een schuift alles terzijde op een hoopje en de ander heeft zulke nette stapeltjes dat ik amper durf te niezen.”
    ,,Mama, jij bent.”

    Zoals gewoonlijk zagen we al snel de oneerlijkheid van het leven terug in het spel. De een huppelde van straat naar straat en kocht zoveel mogelijk op. De ander liep van KANS-kaart naar Algemene Fondskaart en spekte vooral de staatskas. En terwijl de derde evenzoveel rondjes over het bord liep, belande de vierde steeds weer in de gevangenis. Monopoly bewees dat je werkelijk onschuldig in de gevangenis kunt belanden. En hoe kan iemand iedere ronde de tweede plaats in de schoonheidswedstrijd winnen met het haar schots en scheef op zijn kop? Het leven slaat nergens op.

Regels
Met de verkoop van de laatste straat voelde ik de spanning stijgen. Wat betreft het straten-ruilen kom ik uit een huishouden waar ruilhandel altijd naar eer en geweten plaatsvond: de waarde van de straat bepaalde wat je kreeg. Gedurende mijn Monopoly-leven ontdekte ik dat elders het spel harder werd gespeeld.
    ,,Precies zoals het in het leven gaat,” werd mij opnieuw ingewreven.
    ,,Zoals ook de regels van het spel. Iets van zoveel huishoudens zoveel regels?” Lara greep nogal eens naar de spelregels en ontdekte met flappende oren dat we hier en daar vreselijk afweken van de Monopoly-norm. Ze accepteerde dat nieuwe leven.

Dood
Als grootgrondbezitter van mijn favoriete Kalverstraat, Leidschestraat en een berg geld om ze vol te bouwen met hotels, hoorde je mij niet klagen. Lara zuchtte bij het zien van mijn acht *****hotels. Het leven, ik bedoel het spel, zat haar niet mee. Ze hield het lang vol, te lang naar eigen wens, want vloog steeds zorgeloos over mijn straten en Start.
    ,,Weer kassa!” Het was zuur spelen voor haar. Ze wist dat ze geen schijn van kans had bij de reuzen om haar heen. Tot ze Marcels hotel aan de Zijlweg bezocht en alles bij elkaar raapte.
    ,,Voor jou.”
    ,,Nee, eerst je huizen inleveren, straten omkeren en dan zien wat je hebt.”
    ,,Ja maar ik wil dood.”
    ,,Helaas, het is nog niet jou tijd.” Een ronde later echter wel. Ze nam luid juichend de bank over en ontwierp een heuse nieuwbouwwijk. Haar hoed vond een nieuwe bestemming: het hoofd van Princes Celine. Zou die hoed haar beschermen tegen het onherroepelijk einde?

    ,,Kalverstraat,” riep Benjamin

    ,,Dat is dan 200.000 gulden,” zei ik kijkend naar zijn portemonnee. Ik dacht dat hij eraan ging.
    ,,Is dat alles?” Hij pakte zijn telefoon op en een stapel briefjes van 50.000 gulden kwam tevoorschijn. Ik ontdekte dat ook Marcel een flinke spaarpot had. Stelletje beleggers.
    ,,KANS,” riep Celine. Ze pakte een kaart en zei: ,,Ik ben dood!”
    ,,Zou je willen. Die kaart bestaat niet.”
    ,,Jawel, kijk maar.” Er gebeurden dingen tijdens dit spel, waar ik geen oog naar had.

    ,,En ik heb een testament,” vulde ze aan, waarbij ze een volgend briefje omhoog hield.

Uitgespeeld
Na opnieuw een korte stilte speelden we door, waarbij ik - mijn hotels ten spijt – al snel het loodje legde. Terwijl de mannen steeds bij elkaar op bezoek kwamen, gingen ze aan mijn chique hotels voorbij. Marcel verloor behoorlijk wat fortuin aan Benjamin terwijl Benjamin overal tussendoor sprong. Ik bezocht Marcel twee keer in zijn hotels aan de Barteljorisstraat. Je kunt wel raden dat hij genoot. Ik echter niet. Mijn dure business ging kapot aan de troephotels van meneer. Daar ging mijn poging om een imperium te bouwen. Amper alles overgedragen smeet meneer het geld al over de balk en zette mijn hotels weer neer. Het was rond 23.00 uur.
    Benjamins veilige sprongen veranderden van richting, waardoor hij keer op keer de hotels van Marcel bezocht. Tot hij tenslotte met geheven hoofd het hoekje om ging. Blij dat het spel klaar was.
    ,,Bedtijd.”

KANS-kaart
Hij wel, ik niet. Mij wachtte nachtwerk. Maar… 

    In de nacht komen de beste ideeën. Niet doorvertellen: Ik maakte een KANS-kaart: GA DIRECT NAAR DE GEVANGENIS EN KOM ER NOOIT MEER UIT. Een keer raden wat ik daar klaar heb liggen?
    Mijn laptop natuurlijk. Laat mij maar lekker zitten.