Dwalen naar de Vogelenbuurt

Het was weer heerlijk de-benen-strekken afgelopen zondag, beginnend met:
    ,,Irene, zullen we de Vogelenbuurt eens ontdekken?”
    ,,Leuk, vogels spotten.” We namen de trein naar Utrecht Centraal, waar we na uitchecken in zuidelijke richting naar het Moreelsepark wandelden. Daar had ik vooral oog voor de poort waar bussen af en aan onderdoor rijden. Bij het achterom kijken verraste het contrast van oud en nieuw me. Kijk zelf, hoe verbluffend.

UFO

Vergat ik daarbij helemaal de zo bekende Inktpot, het hoofdkantoor van ProRail, te vereeuwigen. Daarom een foto van eerder dit jaar. Hij staat rechtsboven. Extra leuk is de verdwaalde UFO op het gebouw. Die mistte duidelijk de UFO-landingsbaan in Houten.

Theepot

De Catharijnesingel en Marga Klompébrug overgestoken liepen we in noordelijke richting naar Hoog Catharijne en mengden ons in het winkelend publiek. Zin in die drukte hadden we niet, daarom liepen we flink door. Wel spotten we de Theepot die vroeger bovenop Hoog Catharijne en de Catharijnesingel stond. De pot is verplaatst, wat logisch is: thuis staat ie dan op het aanrecht, vervolgens op tafel, dan weer in de tuin. Tja, waar staat de pot de volgende keer?

Start

We wandelden doelgericht dwars door Hoog Catharijne The Mall om uit te komen op de Vredenburgkade. Hier startte onze wandeling officieel. Vanaf hier volgden we dwalend onze route. Al dwaalden mijn ogen direct richting alle fietsen. Ze stonden overal!!! Tegen bomen, hekken, palen en op plekken waar het niet mag. Zo Nederlands.
    We liepen het prachtig restaurant Bunk voorbij. Een binnenwaartse blik maakte dat ik er best even wilde zitten, we waren echter nog maar net op weg. Nu al pauze was wat overdreven. We liepen door Park Paardenveld op; een voor ons fris nieuw stukje park in centrum Utrecht. We liepen door tot aan de Monicabrug. Eigenlijk moet ik zeggen er onderdoor. Dat het kon wisten we niet. We rijden er meerdere keren per jaar overheen als we de vlaggen in de Jacobitoren uithangen, maar er onder lopend deed ik nooit eerder. Of ik er ooit nog over of onderdoor durf? Boy, wat rammelt die brug onder al dat verkeer! Aan de andere kant lagen rondvaartboten aan de kade, dat me direct inspireerde tot een ander schrijfsel.

Soms is het goed

even stil te liggen

aan de kant gaan

de wereld aan je voorbij

even niet mee doen

maar juist opladen

energie en kracht winnen

rust pakken

om daarna weer door te stomen

Vergeet niet af en toe

even achterover te leunen

armen over elkaar

eerste even jij

Nijntje
Links aan de overkant van het water zagen we de Weerdsluis. Zo dichtbij en we konden alleen maar rechts met de bocht mee. Mijn plan was de sluis straks van dichtbij te bekijken, maar eerst naar Nijntjepleintje.

    Daar deed de tekst van ’t Zusje me wat. Ik dacht terug aan een telefoontje met mijn oudste zus, drie dagen eerder. We beseften dat ik met bijna 50 jaar op mijn naam, eigenlijk geen zusje meer ben. En toch zei ik dat ze me altijd zusje mag blijven noemen. Het voelt gewoon veilig, ze is mijn grote wijze zus en ik ben de fladderaar. Heerlijk! We bellen snel weer zus.
    Ondertussen stond ik, tegenover Nijntje met haar kleine oogjes en neusje, midden op het plein. Een troetelgevoel maakte zich van me meester al stond ze daar in steen. De schattige griet. Ik maakte een foto met spijt dat ze geen zon pakte.

 

Pleintje

Vanaf hier trok de 1e Achterkerkstraat ons. Die lag groen en in al zijn smalligheid voor ons. Met het volgen van die straat verlieten we Nijntjepleintje en vergaten de Weerdsluis volledig. Voor de rest bleek het een toffe keus, want bij de kruising met de Van Asch van Wijckstraat bereikten we een pleintje.

    In de bomen hingen kaartjes met tekstje en achter ons sierde een grote wandschildering de muur. Hier fladderde ik even over het plein.

    ,,We schieten al aardig op he?”, zei ik hardop, wetend dat manlief zich voegt naar mijn fotografie-gekte. Hij wijst mij zelfs op interessante zaken. Hij kijkt met me mee.

 

 

Doodloper
Vervolgens staken we de Van Asch van Wijckstraat over en liepen de volgende straat in. Het was opnieuw groen, smal en een oranje fiets en plantenpotten op een muur trokken ons. Soms loop je zonder het te weten een retourtje; de straat eindigde met een hek, een huisnummer en vol begroeiing. Pas terug bij het begin van de straat viel de straatnaam op: de 2e Achterstraat.
    Opnieuw viel een muurschildering op. Al verpestte de bekladdende graffiti de good fibe. Het werd een oefening kijk-door-de-rommel-heen. Grappig dat de watertoren in de schildering in werkelijkheid achter ons stond.

    Marcel merkte een nepraam op aan de andere kant van het plein. Scherp gezien. Ik keek er overheen.

Rondjes

We liepen de Lange Lauwerstraat in, puur op het beeld van de boom verderop. Het maakte die straat groener dan alle andere vanaf het kruispunt. We passeerden de Lauwerhof.
    ,,Ho! Zo dicht bij een watertoren kwam ik nooit. Ik wil er een rondje omheen. Leuk!” En keek omhoog.
    ,,Leuk?”, zei Marcel en sprong aan de kant. ,,Ik snap dat de bewoners willen dat het net geplaatste speeltuintje verdwijnt. Ze klagen over onrust.” Zei ik al dat we ons leven waagden? Kinderen fietsten rond en rond en rond en niet in langzame vaart. Nee, ze fietsten flink hard met die kleine beentjes.
    Ons rondje toch veilig gehaald, kwamen we uit bij de boom die ons eerder aantrok. Het bleek een plein met plantsoentjes.
    ,,Dit is nou een botanisch rommeltje,” zei Marcel, waarop ik een foto maakte, want het is precies dit verval dat de herfst zo typeert. Nog even en alles is kaal. We liepen door en ontdekten dat we de 3e Achterkerkstraat in liepen. Wie kon vermoeden dat de Lange Lauwerstraat, overgaat in de 3e Achterkerkstraat? Beetje onlogisch, maar hé, zo is het leven soms ook.
    ,,Nu naar de 4e Achterkerkstraat,” riep ik uit, opende Google en ontdekte dat die niet bestaat niet. Zie je, onlogisch.

 

Opvallend

We sloegen links de weide Begijnestraat in en namen rechts de Van Asch van Wijkskade tot aan de Plomptorenbrug en liepen de Wolvenstraat in. We ontdekten mooie kiekjes en pandjes om bij een vroegere gevangenis een filmfestival route te ontdekken. Die doen we een andere keer. Hier maakten ze ooit opnames voor de film Helleveeg.

    Weer door, liepen we langs een gebouw aan de Wittevrouwen waarop de letters SvPO stonden.
    ,,Daar huist de Stichting voor Politieke Onrust.”
    ,,Nee, joh, dat is de Stichting voor Persoonlijke Ontwikkeling,” antwoordde manlief wijs.
    ,,Dat klinkt wel serieuzer, maar of jij gelijk hebt?” Weet jij het, mijn lieve blogfan?
    We liepen de Kloksteeg in, voorbij een schattig klein tafeltje met kleine theepotjes en kopjes en een menukaart. De steeg bleek een doodlopertje. Al vond ik de zon als spot op de wandschildering een mooi plaatje.

  Leg niet het bijltje 

maar je werk

er even bij neer

Leg het weg

laat het los

kom tot rust

Kopje thee

chocolaatje

benen languit

verleg je focus

Breng het dichter bij jezelf

kruip in je eigen schulp

laat de ander even wachten

Kom tot rust

en bid

zing

rust desnoods bij God

laad weer op

En go!

Tivolituin

Via de Singel bereikten we het Lucasbolwerk, waar Stadsschouwburg Utrecht staat met aan de muur en prachtig beeld. Ik waagde het onder haar rokje te kijken. Sttt… niet doorvertellen. Gelukkig leidde Marcel me af en zei dat we dichtbij de Tivolituin waren.
    ,,Zullen we daar even kijken?”
    ,,Tuurlijk! Klinkt goed.” Via de Kruisstraat ontdekten we al snel de ingang. Opnieuw voelde ik dat herfst iets doet met de natuur. Het was minder bloemrijk dan we wensten. Tot ik de stenen pilaren met teksten erop opmerkte. Heel raar, ik heb iets met teksten.
    Terwijl ik de woorden las, vertelde een onbekende vrouw het een en ander over de dichters van de teksten op deze en een andere pilaar in de tuin. Ik kan niet lezen en luisteren tegelijk, dus van wat ze zei onthield ik niets, behalve dat ze graag vertelde. Nog even rondgewandeld zei ik:
    ,,Volgend jaar wil ik terug, als alles bloeit en groener is.”
    Bij de uitgang aan de Mulderstraat stak de vrouw opnieuw een verhaal af over de geschiedenis van de tuin. We hielden haar verhalen echter af, niet omdat we geen tijd hadden, wel omdat we lekker op onszelf de bomen, ik bedoel de aantrekkelijke straten wilden volgen.

Liedje

Onze tocht liep langs verschillende andere mooie plekken.

    ,,Kijk! Het huis van Romeo en Julia. Ik zie jou al staan op dat balkon. De onderste dan wel.” Iemand weet van mijn hoogtevreezerigheidje.
    ,,Ik vind het huis vooral opvallen tussen de andere, waarbij de auto’s werkelijk lelijk in de weg staan voor de foto.” Verderop in de Kerkstraat doemde Orgels en Piano’s op. Hoe toepasselijk de Ebony en Ivory. Een keer raden welk lied ik vanaf dat punt zong. Door het verbodsbord zie je dat het geen zwart-wit foto is. We denken dan ook niet zwart-wit toch?

    Weer doorgelopen kwamen we uit op Park Lepelenburg.
    ,,Voel jij je benen ook?”
    ,,Ja, ik heb er twee.” Het wandelden met iedere vijf minuten een tussenstop voor een foto. Dat eiste zijn tol.
    ,,Zullen we zo langzamerhand richting Station Vaartsche Rijn lopen?”
    ,,Ja, maar kan dat via dat pand daar?” Ik wees naar de Buntenhof waarna we uitkwamen op het Servaasbolwerk waar we een stukje Zocherpark kozen om rond Sonnenborg Museum te lopen. Daar spotte ik een tekst op de muur en Marcel wees op een bankje, met een tekstplaatje dat hij regelde. Heerlijke tekst hè?

 

Afsluitend
Via de Agnietenstraat en Nicolaaskerkhof liepen we richting de Twijnstraat, vandaar liepen we naar de Twijnstraat aan de Werf, waar het zo mooi lopen is en we nog een bankje tegen kwamen. Het is dat ie niet in de zon stond, anders… zat ik daar misschien nog te wachten tot de eigenaar er wilde zitten.
    We liepen door naar de Oosterkade, waar we nog net wat zon hoopten te pakken. En jawel, boven het water, op de steiger pakten de laatste zonnestralen en namen twintig minuten later ons boeltje bij elkaar om de trein te pakken op station Vaartsche Rijn.
    Geen vogel in de buurt of in straatnamen gezien, maar geweldig genoten.

    Op naar de koffie.
    Tot de volgende wandeling. Misschien dan echt de Vogelenbuurt. Al weet je nooit met ons en onze spontane acties.

Met een fladder en een groet,

Ireen

 

Puzzelstukje

Wat kun je druk zijn met één puzzelstukje!!! Vooral die met de eretitel: kwijt. Ik bedoel maar, ben je lekker bezig, komt verder en verder, soms zwaar gefrustreerd, dan weer even wat geluk, maar je zet door. Bereik je het punt dat de laatste stukjes gelegd worden en ontdekt dat één plekje leeg blijft.

    Was ik werkelijk een stukje kwijt?
    Paniek!!!

Zoektocht

Ik schreef hier al eens eerder over deze smart-cut puzzel - een uitdaging in itself! En nu ook nog een stukje kwijt.

    Direct checkte ik de huiskamervloer en dook onder de tafel, stoelen, kasten, bank en vloerkleden. Ik zag alle hoeken. Vruchteloos. Vervolgens doorzocht ik de serre, waar de vindkans groter was, omdat de puzzel dan weer op de grond, dan weer onder de bank of onder mijn bureau werd geschoven. Ik trok mijn bureau van het raam, haalde open vakken leeg en vond nooit het stukje. Hoe kon een stukje van een splinter nieuwe puzzel zomaar verdwijnen?
    Ik was ten einde raad!

Stofzuigerzak

Dat leidde tot de volgende optie: de stofzuigerzak. Al wisselde ik die zak in de periode dat ik aan die puzzel werkte. Het stukje kon dus al op de vuilnisbelt liggen; eenzaam zonder al zijn passende broertjes en zusje om hem heen. Met een niesbui achter de neus, stelde ik vast: in de stofzuiger verstopte zich geen puzzelstukje.

    ,,Ik vind ‘m vast nooit meer,” klonk ’s avonds mijn gefrustreerde cry. ,,Ik zie de puzzel nooit compleet.” Ik staakte het zoeken naar the missing piece. De Bijbel heeft het blijkbaar op één punt mis: Wie zoekt zal vinden? Nou, nee dus!

Kussenwissel
Ondertussen wilde mijn veel-fanatiekere-dan-ik-puzzelvriendin Falke deze puzzel lenen om the cut te ervaren, al wist ze van het verloren stukje. Als je het van te voren weet is het uiteraard niet zo vervelend. Nu denk je misschien dat ik vertel dat zij wonderbaarlijk genoeg het stukje wel vond, maar nee.

    Wel besloten we in die tijd dat we de kussens van onze love-seats in de serre wilde wisselen. Zo zou ons paarse bankje groene kussens krijgen en andersom. Lekker speels en wat anders. De cappuccino smaakte er even lekker bij.

Gevonden
Pas maanden later op 26 juli voelde ik de wens de kussens weer terug te wisselen. Pakte de kussens uit Marcels bankje en tada! Daar lag een heel vreemd gevormd puzzelstukje. 

    ,,Marcel? Hoe kon jij dat stukje nou missen?” Hij haalde zijn schouders op. Ik wist zeker dat iemands ogen niet goed werkten, maar was alweer druk met een nieuwe bezigheid. De Bijbel herschrijven: wie niet zoekt, vindt.

    Beter!

Doomed
Vervolgens ontving Falke een van mijn meest enthousiaste spraakberichtjes ooit. Ze vroeg daarna of zij het stukje mocht komen halen voor een goede complete ervaring. Een ding was zeker: ik overwoog geen seconde het stukje in een envelop te doen, daar Falke’s adres op te schrijven en er een postzegel op te plakken, al plak ik nog zo graag stickers. Ik vertrouw gewoon de post niet. Dit stukje was nu al doomed, dan niet ook nog via de post. Mijn idee was dit:

Regendag

Zie me gaan, afgelopen donderdag. Met het slechte weer dat ons land teisterde. Ik wandelde ik een klein halfuurtje door mijn mooie Utrecht en werd nat. De auto was door een blessure helaas geen optie. Maar hé, ik ben een bikkel! Geen suikerwatje.
    Om uit te komen bij de deur van Falke's en Chloe's huis. Of toch niet? Woonde ze op 1 of 1bis. Al append, nieste ik harder dan ik van plan was. Waarna Falke, zonder de app te lezen, de deur opende. Nummer 1 dus.

    ,,Altijd weer een verrassende start met jou." 
    ,,Dus een nies is jullie bel?”, antwoorde ik Falke en vervolgde met:

    ,,Wacht maar tot ik mijn capuchon af doe." Ik stak mijn mislukte pluizenbol het huis in en zag naast Cruesli een soortgenoot, *ik vraag via de app ondertussen even de naam van de andere kat*, want ik en namen. Daar is antwoord: Oscar.

    ,,Ah, vandaar mijn nies. Eén kat kan nog wel, maar twee? Dat is vragen om problemen.”

Thee
Falke bood me thee aan en vroeg welke smaak ik wilde. Bij de eerste zei ik:

,,Ja, die klinkt goed." Waarna ze alle andere smaken ook noemde. Eentje klonk evengoed lekker, maar na een geurtest bleef ik bij de eerste keus. Dat ken je vast wel. Ik plofte naast Falke’s vriendin Chloë op de bank, waarna ik door alle gezellige gekwebbel bijna vergat waarvoor ik kwam.
    Ik toverde het missende stukje uit mijn telefoonhoesje, gaf het aan Falke, want ik hoefde het niet perse te leggen. Zien hoe ze het zelfgemaakte stukje er uit peuterde en de juiste er in propte, vond ik al zo bevredigend. Kijk maar mee… Hoe heerlijk! Hij is af!

Blijft dit ene waar ik niet op lette en wat best een grap van Falke zou kunnen zijn: Zou ze stiekem, toen ik niet oplette en zij de puzzel in de doos schoof, een stukje achter hebben gehouden?

Pliesssss, verlies die niet!

Ps. Met dank aan Falke voor de eerste foto

en haar medewerking aan de video.

Ze komt binnenkort weer eens langs,

met Chloë. Ik verheug me.

Tien jaar Alphen DC

Alphen DC - Alphen Direction Christ.    Lorenz bedacht deze naam die jullie nu tien jaar gebruiken, wauw!

Familie
Vergeef me als ik dingen in het verkeerde tijdperk plaats. Deze tien jaar is jullie feestje, ik mag het mee vieren, al ben ik er pas drie jaar bij. Ik werk met wat een aantal van jullie mij gaven.
    Jullie startten met acht gezinnen een churchplant in 2007 en kwamen samen in Oudewater. In 2011 werden jullie officieel Zevendedagsadventisen gemeente Alphen DC. Jullie belangrijkste waarden zijn God zoeken en vinden en samen een familie zijn. Het liep niet altijd even gladjes. Jullie gingen onderuit en stonden op. Er vertrokken mensen en nieuwe mensen landden hier.

Spontaan
Een van jullie eerste diensten was in Oudewater op de school waar Agnes werkt. Terwijl de kerkdienst gaande was, kwamen twee leerkrachten de school binnen om hun lessen voor te bereiden. Zij kregen maar zo jullie gezang en een preek over zich heen. Het is echter niet die preek, maar het spontaan ontdekken van jullie samenzijn, dat hen nieuwsgierig maakte. Volgens mij is dat de beste manier om je geloof te delen – daar waar het onverwacht ontdekt wordt en je elkaar ontmoet. Spontaan.
    Later in het Leger des Heils gebouw kregen jullie diensten een creatief karakter, waarvan bewijsmateriaal bewaard is gebleven. Iets met een tafellaken?

Jongeren
In alles wat ik de afgelopen dagen hoorde, draaide het om kinderen en jongeren. Alphen DC wil kerk-zijn mét jullie. Ik zie het wekelijks in het kinderblokje tijdens de dienst. Een liedje, een kinderverhaal, de aandacht en tijd is voor jullie, want je hoort erbij. Laat het daarom ook maar horen als jij iets wilt. Alles zodat jij je thuis voelt.
    Wat betreft activiteiten die jullie als Alphen DC-ers noemden, valt het werk met kinderen op: Kinderkampen met 40-50 kinderen waren favoriet; jullie organiseerden De Gideon bende, waarbij kinderen spelenderwijs de Bijbel leerden kennen; jullie organiseerden kinderdiensten waar ook de papa’s en mama’s welkom waren en gingen na de dienst zwemmen. Hup allemaal in zwemkleding en plons! De papa’s en mama’s deden mee of keken ernaar; wat ouder gegroeid, ontstonden vanuit de Tienermiddagen regelmatig logeerpartijtjes.
    Oh, was ik daar maar bij, dan kocht ik speciaal daarvoor een onesie, want die heb ik niet. Iets in mij zegt dat ik er te oud voor ben, stom hè? Wanneer en waar is de volgende pyjama-party? Al vind ik slapen op een trampline een beetje een gewaagd idee. Als één iemand draait, draait iedereen dan mee? Sliepen jullie echt op een trampoline? Verder deden jullie mee aan Bootcamps, kampen, internationale jeugdcongressen en andere activiteiten waar jullie niet alleen beroemd, maar ook berucht werden.

Fluistering
Troost je, ik las dat ouders daarbij hand in eigen boezem steken. Zij noemden zichzelf rebels. Ik zeg:

,,Schrijf die op een tegel." En zet er iets bij van out-of-the-box denken en een allergie voor een bestuur. Herkent iemand zich hierin?
    Spreek ik even Sven persoonlijk aan:
    ,,Iemand fluisterde mij toe dat jij gedoopt bent in Alphen DC. Daarnaast is jullie huwelijk ingezegend in deze kerk. En jij wist geen anekdote toen ik ernaar vroeg? In de hoek jij! Gedoopt en getrouwd en dat niet zelf gezegd? Een ander gelukkig wel.”
    En verder? Jullie organiseerden twee keer Health Adventure. Met dertien man, waaronder een aantal van buiten de kerk, werkten jullie aan het thema gezondheid. Daarbij was de medewerking van Esther Noordermeer, schrijver van De Hemelse Voedselbank, bijzonder. Zij vertelde over gezonde voeding. Wie heeft daar een blijvend lesje van geleerd?

Berucht
Op Openingskampen, in ieder geval één waar ik bij was, maakten jullie je berucht. Twee mensen herinnerden me aan de ontplofte deodorant bus met alle gevolgen van dien.
    Ik vind dit een lastige, want ik zou hier nooit op teruggrijpen. Sommige dingen moet je laten, het is geweest. Ik ontdekte namelijk dat een van jullie wat afstand hield toen wij jullie kerk bezochten. Met spijt in zijn ogen zei na zijn doop dat hij zich schaamde en bang was dat ik hem af wees en niet mocht om wat hij had gedaan. Ik wist niet eens dat hij erbij betrokken was en sloot hem allang in mijn hart. Ik keek hem in de ogen en zei:
    ,,Ik mag je vanaf de dag dat ik hier kwam. Ik ben blij dat jij er bent.”
    Tegen jullie zeg ik:
    ,,Zullen we afspreken dat we het vanaf nu niet meer hebben over die situatie?" Dat is vergeving. Al vergeten we het wellicht nooit, we komen er niet meer op terug.”

Jaloers
Bedenk vooral dit: jullie bleken als jeugdgroep, in alle rebellie, de verzamelplek voor andere groepen tijdens Openingskampen. Jullie hadden oplaadpunten voor mobiele telefoons, een mooie grote tent om bij elkaar te zitten en lekker eten (lees: een lekker budget). Jullie deden iets heel erg goed, waar ik als jeugdleider van Utrecht best een beetje jaloers op was. Ik zeg:
    ,,Gun de jeugd meer budget.”

Leerzaam
Het werd jullie als jeugdgroep verboden om mee te gaan naar een internationaal scoutingkamp. Tot Paul zich opwierp als leider om jullie in de gaten te houden. Deed hij het een beetje?
    Hij fluisterde mij vooral toe dat al haalden jullie kattenkwaad uit plezier de boventoon voerde.

    Ik hoorde van een rondleiding in de nieuwe brandweerkazerne van Schiedam. Een Marcel, prachtige naam, leidde jullie rond en vertelde over het brandweer-vak en zijn ervaringen. Het ging over duiken naar slachtoffers, de oorzaak van brand en hoe dat te voorkomen. Blijkbaar hield de middag abrupt op. Er was BRAND!
    Klopt het dat een ex-drugsverslaafde zijn verhaal deelde in Zevenhuizen? Maakte dat indruk? Wat hield je vast tot de dag van vandaag?

Keet
Schijnbaar kerkten jullie een periode in een houten keet van het Leger des Heils. Soms met zoveel tieners, jongeren en ouderen dat de zaal uitpuilde. Eigenlijk een uitpuilende houten keet dus. Als beelddenker zie ik wel een cartoon voor me. Het moet hoe dan ook hebben gepiept en gekraakt.
    Hoe zit het met gemeenteavonden waarbij vrienden werden uitgenodigd? Ik weet niet of jullie er blij mee zijn dat ik hier op teruggrijp, maar blijkbaar dansten jullie een keer op de muziek uit de Wii. Wat is dat ook alweer, Wii? Jammer dat ze nu niet in de zaal zitten, anders vroeg ik Nikee en Aimee of ze die danspasjes nog kennen en dansten we even. Droegen jullie er werkelijk cowboyhoeden bij? En toverden jullie die tevoorschijn uit de kledingopslag van het Leger des Heils? Mocht dat dan wel? Of was dat pure rebelsheid?

Kerstmusical
De kerstmusical in 2019, ik was erbij, dat was leuk! Jullie schreven zelf het verhaal. Musicals waren jullie niet vreemd. Jullie herschreven eerder musicals, bouwden decors en schreven liedjes. De voorbereidingen startten in de zomer; Wat een koud idee dat je dan een winters sfeertje moet bedenken. Brrr…. Het idee van het traditionele kerstverhaal in een modern jasje was echter hartverwarmend. Geniaal hoe Maria aan de leugendetector (lees: een vergiet op haar hoofd) werd gekoppeld. Jozef geloofde natuurlijk niet dat Maria zwanger was van de Heilige Geest. Wie herinnert zich nog die scene waarin Maria moest rusten van de weeën onderweg en daarbij in een bushokje belande. Daar beviel ze van haar kindje.

M/Weer
Ik wil meer, nee niet meer kindjes, meer van jullie.
    Maar wacht nog even. Sven als jeugdleider zei iets moois dat ik graag deel. Hij zei:
    ,,Al was ik jullie jeugdleider; ik ervoer dat jullie mij leiden. Door jullie kreeg de DC in onze naam echt waarde en gewicht.”
    Jullie blijven belangrijk in onze gezamenlijke weg in Direction Christ.
    Laat van je horen, blijf erbij.
    Wij willen meer.
    Wij willen weer.
    Tot gauw!

Ps, de foto van het gebakje is gemaakt door Mary Kamphuis

de foto van het tafelkleed is gemaakt door Anne Maätoke

Rokje

Laten we eens roddelen over…
    Ja, Lara. Het heerlijke meisje dat ieder weekend rond Benjamin dartelt. Gisteren stonden haar mondhoeken bijna ter hoogte van haar wenkbrauwen, terwijl ze binnenstapte en een of andere snoepverpakking voor mijn neus hield.
    ,,Dit zijn knettersnoepjes.” Ze hing haar jas op, ontdeed haar voeten van haar schoenen en stapte de huiskamer in, mij achterlatend bij de deur. Ik kon twee dingen doen: de verpakking openen en een heel doosje in een keer in mijn mond proppen of op haar aflopen en een knuffel stelen.
    ,,Welkom thuis. Ik bedoel in mijn huis, waar jij je thuis mag voelen. Al is het voor mij al thuis.” Ik maak het altijd ingewikkeld. Ik hoop gewoon dat zij zich thuis voelt. Nu ja, ze is hier regelmatig, dus… we doen vast iets goed.
    Hoe dan ook geniet ik van haar bijlage, ik bedoel bijdrage in ons huis. Al klinkt het best leuk om haar een bijlage te noemen. Met haar komst, waait iedere keer weer een frisse wind binnen. Een wind waar Celine evengoed enorm van geniet. Die chemistry, the good vibe, is onuitlegbaar, die moet je ervaren.

Servet
Het is Lara, die vorige week zittend naast Benjamin knipoogde naar onze tafelheer bij Ming&Ming in Maarssen. Waarom ze knipoogde bleef een raadsel. Dat twee andere dames de aandacht van deze tafelheer wilden, begreep ik wel. Hij was vriendelijk en charmant.

    Achter zijn rug om werd zijn leeftijd gegokt. Daarin waren we niet unaniem. De een schatte hem 18, een ander 20, Benjamin schatte hem 19 jaar, 7 maanden en 3 dagen en de rest dacht ook iets. Ik gokte niks, ik genoot van mijn han-drol.
    Tegen het eind van de maaltijd, het ijs besteld en bijna gesmolten, ontstond de vraag hoe zijn leeftijd te ontdekken en of we een nummer achter zouden laten. En hoe dan, met welk lef?
    We bedachten gezevenlijk dat een boodschap op een servet moest volstaan. De schrijver onder ons, toverde een pen op tafel en een ander noteerde een nummer met een boodschap. Dat laatste lukte niet foutloos, iets met zenuwen, maar hé, nog zes servetten te gaan.
    Gelukkig ging het bij de tweede al goed, anders zaten we er nu nog. Al gaat een handrol er best wel weer in. De beschreven servet verstopten we onder een glas, tot we die bij vertrek zouden om draaien.

Vliegensvlug
Alle borden netjes leeg en de lepels afgelikt, was het tijd voor de rekening. Gelukkig leverde eerder genoemde tafelheer die en ontstond een small talk praatje, waarin een tafelgast het moment ownde om te vragen naar meneers leeftijd.

    ,,Ik ben achttien. Eigenlijk achttien en een half.” Oeps veel te jong, hoor ik ons allemaal denken. De ogen van de persoon die haar nummer op het servet achterliet werden groot en schoten naar het servet waar Marcel beschermend zijn hand op legde.

    Na een gezellige babbel en de rekening betaald, draaide de gastheer zich om en nog sneller dan een reiger een vis uit het water vangt, greep een hand over de tafel naar het servet en poef, weg was ie. Hadden we het over een servet?

    Echt niet!

Rokje
Terug naar Lara. Dat ze zo gek is op sushi, versterkt onze band en maakt haar meer en meer mijn schoondochter, dus valt afstandelijkheid weg.
    Eerder dit jaar stapte ze op rokjes-dag ons huis is. Al draagt ze ook in de winter kleding waarbij ik denk: zij is er een van wie-mooi-wil-zijn-moet-kou-lijden. Je kent het wel, korte trui, blote buik, goddelijk lichaam en buiten vriest het. Ze stapte de huiskamer in.
    ,,Wat een leuk rokje draag je!”, zei ik.
    ,,Het is een rokje…, máár het is een broekje,” antwoorde ze en sneller dan ik voor haar kon springen hield ze haar rokje omhoog. Marcel kon alles zien.
    ,,Hé, het is een broekje,” zei hij.

Varken
Je zou eigenlijk moeten horen hoe ze het zegt en zien hoe goed ze er uit ziet met haar strakke lijf. Of valt nu mijn jaloezie teveel op. Oeps.
    Het broekje en rokje vergeten, was ze daar ineens met een cadeau voor Celine. De laatste haalde een varkensknuffel uit een verjaardagsdoos.
    ,,Het is een varken…,” Lara trok aan zijn mutsje en vervolgde: ,,máár het is een dino.”
    ,,Bij jou is zelden iets wat het lijkt," zei ik. ,,Loop jij binnenkort binnen en zegt: ‘Ik ben Lara, maar ik ben een…’?” Laat maar.

Kledingkast
De weekenden vlogen om en afwisselend droeg Lara broeken, jurkjes, leggings en nog een paar keer een broekje dat een rokje bleek. Anders om dus. Tot ze de vierde keer binnenliep en ik haar naderde:
    ,,Wat een leuk rokje…, maar het is een broekje.” Vervolgens trok ik het omhoog.
    Was het echt een rokje!

Belletje lellen

In ons huis ligt één belknop waar ik nooit meer op druk. Benjamin waarschuwde me al eens:
    ,,Wie weet wat er gebeurt als je zonder goede reden op die knop drukt.” Ik leerde mijn les; wist ik veel dat de gevolgen zo ver reikten. Ik ben trouwens niet de enige die ver uit de buurt blijft. Mijn reservedochter Renske en Laura, een andere vriendin van Celine, leerden evengoed hun lesje. De knop werd verstopt, want wat je niet ziet, verleidt ook niet. Zoiets, toch?

Verrassend
Er zit één verrassing in dit alles verstopt. Marcel weerstond sowieso de verleiding om op die knop te drukken. Mijn verbazing daarover ligt in het feit dat ik hem zie als de grootste snoeren- en knoppenfreak ever. Ik kon hem vroeger ons kleine appartement wel uit kijken zodra hij aan het werk ging met kapotte geluidssnoeren of werkte aan de knoppen van een mengpaneel. Zoveel rommel, dag in dag uit. Sinds zijn bedrijfspand en onze zolder, kijk ik hem het huis niet meer uit, want wat je niet ziet, irriteert niet!

Aankoop

Oh, wacht, ben ik helemaal vergeten te vertellen wie de hoofdknop in deze blog is. Het is een knop die een deurbel laat luiden. Benjamin vond dit systeem tijdens een mum-sun-date. Na ons bezoek aan de McTroep. Ik bedoel Donalds en met een paar tassen kleding in de handen, eindigden we onze avond bij de Action. Daar luidde een bel in zijn hoofd, schoten zijn wenkbrauwen omhoog, vergrootten zijn ogen zich en flapperden zijn oren van plezier.
    ,,Mama, dit is superhandig.”
    ,,Nee, dat is een nutteloze deurbel-systeem-ding-bel. We hebben al een bel, dit is prullaria in zijn onnodigste vorm.”
    ,,Nou, ervanuit gaande dat deze bel het doet…”
    ,,Precies, ALS hij het doet...”
    ,,Dan is het handig voor jou.”
    ,,Wacht, bedoel je niet papa? Hij is van de knoppen.”
    ,,Nee mam, het is voor jou om te gebruiken als we gaan eten.”
    ,,Bedoel je dat ik dan niet meer op je kamerdeur klop, maar op de bel druk, die aan je deurpost zit? Wat is mijn winst?”
    ,,De zender en ontvanger kunnen verder uit elkaar.”
    ,,Bedoel je dat ik bij de Appie al bel, zodat je weet dat ik een maaltje scoorde en naar huis kom? Boeit dat jou iets dan? Jij vindt het pas belangrijk als het eten op je bord ligt.”
    ,,Maham…” zuchtte Benjamin. Ik snap het wel, ik word ook wel eens moe van mij. ,,Als jij de belknop nou ergens in de keuken legt en ik de ontvanger in mijn kamer, kun je bellen als het eten klaar is.”
    ,,Oh! Ik snap ‘m. Maar ik vind naar boven lopen nooit een straf hoor.”
    ,,Weet ik, je werkt graag aan je bips. Maar in de spits van het koken roep je vaker naar boven dan dat je naar boven loopt. En ik hoor dat niet altijd.”
    ,,Sttt.. niet doorvertellen, ik haat geschreeuw in huis.”
    ,,En daarom is dit de oplossing,” zei Benjamin en zwaaide met het pakketje voor mijn ogen en gaf het een plekje in het winkelmandje.

Misbruik
Zo luid ik sindsdien de bel als het eten klaar is, met de mooie bijkomstigheid dat Celine de bel ook hoort. Mijn jochie deed echt een goede aankoop! Al veroorzaakte het twee keer grote problemen. Onze reservedochter zag ‘m en drukte er drie keer op, waarop Benjamin beneden kwam. Kon hij die brok chagrijn daarbij niet boven laten?
    ,,Waarom belde je zo vaak mama?” Waarop ik madam aanwees. ,,Weet jij wel waar die bel voor is?”, vroeg hij aan Renske.
    ,,Dat vertelde je moeder.”
    ,,Zekerweten? Misschien heb je nu een bom in China tot ontploffing gebracht.” We konden lachen om dat idee, terwijl hij in zijn chagrijn bleef hangen. Hij liet mij beloven alle misbruik van de bel te voorkomen. Ben ik zonder betaling gebombardeerd tot hoofd belluiden.

Lellen
Ik zakte diep in die functie, want Laura kwam op bezoek en wilde op de bel drukken. Mijn hand weerhield haar daar nog net op tijd van, tot ieders opluchting. Ik legde uit waar de bel voor was, waarna zij met smart wachtte, want zij mocht na het koken de bel luiden.
    Op mijn teken drukte ze de bel dertien keer in. Ik had het niet door tot meneer beneden kwam en los ging. Ik zocht tevergeefs de witte vlag, verstopte de bel nog verder weg en hoopte dat Laura hier zonder kleerscheuren uit zou komen.

Rust
Gelukkig vergaten we snel alles en keerde rust weer. De bel klonk volgens afspraak alleen om voedertijd aan te kondigen. Tot Benjamin afgelopen maandag, 4 oktober, niet in zijn kamer zat en ik de bel zag. Ik hoorde Benjamins woorden naklinken:

    ,,Wie weet wat er gebeurt als je zonder goede reden op die bel drukt?” Daar ging mijn vinger, ik drukte… Prompt vielen Facebook, Whatsapp en Instagram uit.