zondag 25 december 2016

Ontoerekeningsvatbaarheden



Met Heidi in the country valt één vaste date in de week af. Niks haastig eten of een verkookt maaltje op tafel, omdat mijn aandacht met het water door de vergiet weggestroomd is. Hallo culinaire hoogstandjes.

Het komt alles door onze woensdagse telefoongesprekken tijdens het koken of erna.
    Nu die belletjes even niet nodig zijn, heb ik mijn hoofd er weer bij en kan ik me met één ding tegelijk bezighouden. Hiermee geef ik kruidig toe dat ik geen twee dingen tegelijk kan - ik wil het niet eens kunnen. Ik doe liever alles met aandacht.

Dat we elkaar bellen op Heidi’s woensdagochtend (denk aan zes uur tijdverschil) heeft te maken met haar uitlaatklus. Zij houdt in tegenstelling tot mij wel van honden en laat met plezier Luna en Olan uit en belt tegelijkertijd met mij.
    Even voorstellen: Luna is zwart, dom en needy, zoals Heidi uitlegt. Ze is een grote dame van het ras vuilnisbak. Olan denkt dat hij groot is en daarom een hondengod, maar is er een van de chihuahua’s. Nou moet je weten dat Luna denkt dat ze Olan is en Olan denkt dat hij Luna is. Waar gaat het mis?
    Stel je voor hoe ik denk dat ik er uit zie als ik alleen Marcel als soortgenoot tegenover me heb en we leven in een wereld van honden. Dan denk ik logischerwijs dat ik lang, superslank (halleluja) en bijna kaal (oh help) ben. Marcel denkt natuurlijk dat hij klein, een beetje te zwaar en een prachtige bos krullen heeft. De vraag is: hoe weet je hoe je eruit ziet in een spiegelloze wereld? Dan is je soortgenoot toch je spiegelbeeld?

Zie daar Olan (chihuahua, weet je nog?) die denkt Luna te zijn. Groots in eigen ogen en zet het op een rennen bij elke auto die voorbij komt. Hij schijnt er als een zotte achteraan te rennen. Zou hij dan denken een auto te zijn? Hij rent zo hard dat hij op het laatst de lucht in vliegt!
    Dat wil ik ook. Geen vleugels hebben en toch vliegen. Ik moet worden als Olan.
    Het heeft alles te maken met de hondenlijn. Ik krijg de neiging om het uit te testen: lijn om de nek en dan heel hard rennen, rennen, harder, harder. Om als de lijn op is met een ruk de lucht in te vliegen. I believe I can fly. De hond overleeft het blijkbaar elke week. Zal ik dat ook eens proberen?

Over proberen gesproken.
    Heidi maakt enorm mooie foto’s. Ze maakt er weet ik hoeveel en probeert de één mooier te maken dan de ander. Tot ze vorige week tijdens een wandeling even haar iPhone-galerij bekeek en ineens een rij onverklaarbare zwarte foto’s zag. Verder omlaag scrollend bleven ze komen. Alleen maar zwarte plaatjes. Tijd om ze te verwijderen.
    Het bleken 322 foto’s van haar binnenzak te zijn. Weet je hoe lang je bezig bent met het selecteren van zo’n berg foto’s? Lang, probeer maar uit! En de geleerde les? Laat je camera niet open staan als je de iPhone in je jaszak steekt.

Maar het kan nog zotter. Ineens ontdekte zuslief een stuk of tien gekke bekken in haar Phone. Die waren van Benjamin en mij.
    ‘Die heb ik niet gemaakt.’
    ‘Nee, duh, die heb ik gemaakt of eigenlijk Benjamin.’
    ‘Maar wanneer dan en hoe?’
    ‘Dat is niet zo moeilijk hoor. Jij liet vanochtend tijdens het ontbijt je telefoon onbeheerd en ontgrendeld achter. Dan gebeurt dit!’ Als ie vergrendeld was, kon ik met hetzelfde gemak inbreken op dat ding; ik ken haar code. Maar ja, wie laat de telefoon dan ook onbemand achter (bij familie nog wel)?

Ik vraag me ineens af of het wijs is om Heidi onbemand achter te laten. Ze kan maar zo ontoerekeningsvatbaar worden verklaard. Dat dan toch vooral liever samen met mij! Wat alleen maar in ons voordeel kan werken.
    Maar eerst morgen met de hele familie vol ontoerekeningsvatbaren (het rent natuurlijk in de familie) eerste kerstdag vieren. Fijne kerstdagen lieve mensen en voor de rest…



zaterdag 17 december 2016

Invisible Hipster



Laten we het eens hebben over de invisible hipster. Heb jij 'm al gezien? Als je antwoord nee is, zou je bijna denken dat het logisch is, hij is tenslotte onzichtbaar. Toch? Let op: ik bedenk het niet! Het vreemde is namelijk dat ik ‘m wel zie. Onder het woord INVISIBLE HIPSTER op een kartonnetje over een klerenhangertje hangt een duidelijk zichtbare hipster. Wat daar onzichtbaar aan is?

Ik besluit het slipje te kopen, maar niet voordat ik het slipje van het hangertje haal. Die leg ik terug in het schap en loop met kartonnetje met klerenhangertje naar de kassa.
   Staat er daar toch een lange rij! Natuurlijk, dat heb ik weer! Koekeloerend naar de andere rij, ontdek ik daar dezelfde hopeloosheid van mensen die van de ene op de andere been hippen en gapend rondkijken.

Vijftien lange onzichtbare minuten gaan voorbij voordat ik aan de beurt ben. Niet dat ik die minuten letterlijk voorbij zie gaan. Ik bedoel maar, heb jij ooit de tijd voorbij zien gaan? Neemt ie dan de fiets, de trein of wordt ie weg getrapt?
   Onzichtbare tijd en toch zijn we er zo afhankelijk van. Het leidt en domineert ons in al zijn onzichtbaarheid. Eens zien hoe sterk ik kan zijn in onzichtbaarheid.

Ineens ben ik aan de beurt en kijkt de caissière in het mandje. Ze haalt het kledinghangertje eruit.
   ‘Wat is dit?’
   ‘Een onzichtbare hipster, dat zie je toch? Je mag ‘m scannen.’
   ‘Maar er hangt niets aan.’
    ‘Hij is dan ook onzichtbaar toch? Kijk maar op het kartonnetje, daar staat het: INVISIBLE HIPSTER. Scannen maar. Denk maar niet dat ik ‘m ongescand mee neem. Ik voel al aan mijn laarzen aan dat bij het naderen van de buitendeur een alarm af gaat en jij me in de kraag grijpt! Dus weglopen zonder betalen is not done.’

Achter me zucht iemand, een ander hoest. Ik kijk op en zie dat de rij ondertussen zo lang is geworden dat ik de neiging krijg een spelletje te gaan doen. Je kent het wel: ik fluister iets in het oor van de persoon achter mij en die moet het weer doorfluisteren naar de volgende en zo verder. Wat zal er worden van het zinnetje: ik koop deze onzichtbare hipster?

Gelukkig zegt de caissière ineens:
   ‘Zo’n poortje dat afgaat gun ik u ook niet. Omdat u zo aandringt scan ik dat kaartje dan maar.’ Na een BLIEP verschijnt het bedrag van €8,65 op de kassa.
   ‘Tjonge, dat is toch best een bedragje voor iets onzichtbaars.’
   ‘Stond het bedrag er dan niet bij.’
   ‘Nee die was invisible.’
   ‘En nu?’

Even blijf ik stil – overwegend of ik wel geld uit geef aan iets onzichtbaars. Is het eigenlijk wel spannend voor Marcel? Wat hem aangaat, kan ik beter iets visible aantrekken. Dan kan hij er iets invisible bij bedenken.
   Weet ik ook gelijk waar hij graag iets bij denkt: een cupje meer. Doe ik eigenlijk ook liever, want met en cupje bijna onzichtbaar heb je toch eigenlijk alles behalve een BH nodig.
   ‘Verkopen jullie eigenlijk invisible BH’s?’
   ‘Oh ja hoor, die hingen naast deze hipsters.’
   ‘Dan koop ik die liever en uiteraard met push up effect.’

Even later loop ik met die onzichtbare bustehouder naar de kassa.
   ‘Hebben we nu ook een invisible rij?’, vraag ik de caissière verrast. Waar is de rij ineens? Het maakt ook niet uit, de BH wordt gescand, het bedrag verschijnt en ik open mijn portemonnee. Ik overhandig de dame achter de kassa een biljet.
   ‘Hier, een biljet van vijftig euro, je mag het wisselgeld houden.’
   ‘Maar, mevrouw, u heeft niets in uw hand.’
   ‘Natuurlijk, waarom met zichtbaar geld een invisible BH kopen?’

zaterdag 10 december 2016

Starbucks


Daar ben ik weer eens: op Schiphol om mijn zus op te halen. Ze komt over vanuit Amerika.
    Schiphol, I love the place. Lopen tussen al die in- en uitlanders vind ik altijd leuk. Hetzelfde voel ik bij Parijs. Fantastisch al die culturen, al die mensen en de sfeer die samenkomen. Het zijn de woorden van een tante die helemaal niet van drukte houdt en toch vrijwillig en ongedwongen de Schipholsfeer inademt. Ik moet snel weer eens naar Parijs.

De Schipholsfeer is extra favoriet na een autorit bestaande uit files en langzaam rijden? Mopperen doe ik bij file niet, het helpt geen kilometer. Ik zet gewoon de muziek wat harder en blèr hard mee met WE ARE FAMILY - om met mijn mond op stand hier-past-een-big-mac-in en de auto die onder mijn kont mee schud, te ontdekken dat mijn buurbestuurder breeduit lachend geniet van zijn zicht op mij. Met een schaapachtige glimlach staat mijn mond ineens in gesloten stand. Gelukkig kan ik een stukje verder in de file, met de radio zacht.

Eenmaal aangekomen op onze luchthaven, ontdek ik dat zus’ vlucht wind mee had, want ze blijkt drie kwartier eerder te zijn geland. De winkels moeten het even zonder me doen, want ik moet naar AANKOMST 3! Hopelijk ben ik nog op tijd!

Wie ook wel eens iemand heeft opgehaald weet dat als je bij het hekje staat waar mensen hun geliefden opwachten, niet kan zien of je loved-one al komt. Zo’n vijftig meter verderop biedt een lange rij ramen zicht op de bagagebelts waar je misschien je geliefde kan spotten. Maar sta je daar, dan zie je niet of je lieverdje net door de schuifdeuren komt bij het hek.
    Weifelend tussen raam en hek, blijf ik bij het hek en zie heel wat mutsen, knapperds en andere mensen vrolijk of zakelijk de ruimte betreden, maar geen zus.
    Dan ineens krijg ik een appje en weet dat ik met een gerust hart bij het raam kan gaan staan turen, want madam staat bij de douane. Als ze daar maar door komt…
    Zie hier ons hoge chat-niveau:



Even later verschijnt zuslief achter het glas en zoenen en knuffelen we beide het raam als doen we het bij elkaar. Mijn kant van het raam is schoon, die is even eerder gezeemd. Ze zagen mij natuurlijk aankomen en dachten: dat raam moet schoon. Of de andere kant schoon was? Dat moet blijken, hoewel bij het schrijven van deze blog, ruim twee dagen later, Heidi niet ziek is geworden.
    Even later omhelzen we elkaar live. She’s home peoples!!!

    ‘En nu Starbucks!’
    ‘Ja ja. Jij appte eerder deze week: GA JE OP SCHIPHOL MEE NAAR STARBUCKS? WANT DAT IS ZO LEKKER EN VOORAL MET JOU WEL HEEL SPECIAAL HÈ. GA JE MET ME MEE DAN? JA? OH DAT VIND IK SUPER FIJN. DOEI!’
    ‘Oh ja, dat zei ik hè? En jij zei: EN JE WACHT NIET EENS OP ANTWOORD. IK HEB NIET EENS JA OF NEE GEZEGD. Jij zegt gewoon ja, let maar op.’
    ‘Ja!’
    ‘Zie je? Kom!’ Ik pak een koffer en sleep die achter me mee.

We sluiten aan in de Starbuksrij, waar als snel klinkt:
    ‘Welke namen schrijf ik op de bekers?’
    ‘Heidi en Irene.’ De dame notuleert vlot onze namen en wij stappen opzij naar de volgende balie. Waar best snel klinkt:
    ‘Een koffie voor Irene!’ Ik huppel vrolijk naar voren.
    ‘Dat ben ik!’ Ik heb er zin in! Vervolgens klinken twee onbekende namen en volgt:
    ‘Een koffie voor Irene!’ Heidi en ik kijken elkaar vragend aan, waarop Heidi opspringt.
    ‘Café Mocha? Ja, dat ben ik niet!’ Waarop ik antwoord:
    ‘Jullie weten wel wie hier belangrijk is. Nu weet jij mijn en niet haar (ik wijs naar Heidi) naam, maar hoe heet jij eigenlijk,’ vraag ik aan de koffiejuffrouw. Die vraag verwachte ze niet, want ze kijkt verrast op. Echter in plaats van ‘m te zeggen, wijs ze naar haar borst.
    ‘Uhm, daar is niet zoveel te zien.’ Waarop ze haar schort recht trekt, waardoor het ineens leesbaar wordt. ‘Zo sta je er gelijk weer netjes bij.’ Haar naam ben ik perongeluk vergeten.

Alle zitplaatsen bij Starbucks zijn bezet, waarop we besluiten illegaal bij de buurzaak Burger King te gaan zitten. Sssstt, niks zeggen.
    ‘Tijd voor een foto!’, opper ik en al snel klinkt KLIK!
    ‘Oh ships, dat is mijn verkeerde kant!’
    ‘Stoeltje wisselen dus.’ Voel ik ineens dat haar beker, waar ik nu bij zit, voller is dan de mijne.
    ‘Goede wissel, jouw beker is voller.’
    ‘Afblijven jij!’ Daarop ruil ik de bekers maar om. Zo zit Heidi bij haar eigen bakkie en ik bij de mijne.
    Opnieuw  klinkt een klik, waarbij we er beide beter vanaf komen op het beeldschermpje.
    ‘Maar jij verstaat mij beter als je op mijn plek zit.’ Het is mijn zus die beseft dat ze aan mijn linkerkant zit, waar mijn dove oor zit.
    ‘Dus gaan we maar weer wisselen.’
    ‘Zijn we eindelijk klaar met deze stoelendans?’ Heidi neemt een slok van haar koffie, we kletsen wat over vliegen, hoe leuk dit en hoe gezellig dat is of ze nog eens gaat trouwen en andere grappen. Echt heel gezellig en neemt een volgende slok.
    ‘Heerlijk hè. Het is net alsof de beker nooit leeg raakt!’ Ik geniet echt.
    Grist ze maar zo de beker uit mij hand.
    ‘Hé, dat is mijn beker! Kijk mijn naam staat er op!’

zaterdag 3 december 2016

Heerlijk!



    ‘O Irene, héérlijk!’ Hij neemt een tweede hap en knort er voldaan bij. 'Echt héérlijk!’ Hij geniet als zes varkens die in de modder rollen.
    ‘Nou even niet overdrijven zeg!’
    ‘Maar echt, dit is héérlijk!’, zegt ie met zijn mond vol.
    ‘Ja ja, dat zei je al.’
    ‘O, dit is echt héérlijk lekker.’ En propt een volgende flinke hap in zijn mond.
    ‘Nog één keer en ik geloof je voor geen spruit!
    ‘Nee, nee, ik meen het echt. Vertel, wat zit er allemaal in?’ Waarop ik hem de geheimen van een Allerhanderecept prijs geef.

Volgens mij heb ik onze tafelgast, ook wel vriend-aan-huis, in één maaltijd goed omschreven:  een smakelijk enthousiaste dankbare tafelgenieter. Eens in de zes weken komt hij met zijn vrolijke draai hier eten. Van te voren spreken we af wie er kookt.
    Meestal ben ik het, want het is onze huis, tuin en keuken. Toetje in dit alles is dat ik graag mijn gasten verwen, zeker deze vriend die behoorlijk vrijgezel(lig) is. Ik zie voor me hoe hij elke avond voor zichzelf kookt en hoe verwend het voelt als een ander voor je kookt. Héérlijk dus!

Soms klinkt echter:
    ‘Nu kook ik.’ Waarmee onze tafelgast kookgast wordt. Dan maakt hij onderweg naar ons een tussenstop bij de supermarkt. Ik weet dat hij dan inslaat wat Jamie, die van Oliver, hem via een recept door de strot dauwt. Met volle rugzak stapt hij de trein in, komt dichter en dichter bij ons om bij zijn stap over onze drempel met luide stem te roepen:
    ‘Bonjour!’
    ‘Bonsoir!’, klink ik terug en loop hem achterna, rechtstreeks onze keuken in. Daar kiept hij de inhoud van zijn rugzak op het aanrecht en roept Marcel erbij als koksmaatje. Al snel vliegen de basilicumblaadjes me om de oren, staat het vuur hoog en borrelt het één en ander op.
    Ik kijk vanaf de bank naar de meest perfecte ingrediënten voor een kookprogramma: twee mannen in de keuken. Mis ik alleen de schorten en blote billen.

    ‘Heb je een mixer?’ Twee paar ogen kijken naar mij. Van twee ogen snap ik dat die niet weten waar te zoeken, maar hé, mijn man weet toch wel waar die opgeborgen is?
    ‘Marcel, help die man even.’
    ‘Maar ik weet ook niet waar die ligt.’
    ‘In het meest rechter bovenkastje.’
    ‘Oh ja, daar!’, zegt Marcel nog. Waarop al snel het ratelende geluid van de mixer alle verdere woorden verklutst.
    ‘Heb je ook een staafmixer?’
    ‘Ja, die weet ik,’ klinkt Marcel triomfantelijk.
    ‘Dan mag jij dit even pureren.’
    ‘Marcel? Heb je dat vaker gedaan?’,  meng ik me er even in.
    ‘Nee, maar is dat erg?’
    ‘Nou, let dan wel op dat…’ een luide brom en zoemgeluid klinkt op. Marcel springt een hupje opzij om te wijken voor de spetters die opvliegen. ‘… diep genoeg in de kom gaat, want anders gebeurt dat dus. En wie mag het schoonmaken?’
    Les van de dag: staafmixer + Marcel = niet doen!

Wat ik nog niet vertelde, is dat onze kookgast en kookhulp een geweldig muzikaal team is. Het komt er bij het koken helemaal uit, want waar de één fluitend in de pan roert, snijdt de ander in een passend ritme de komkommer. Drie songs verder klinkt: “aan tafel” en genieten we van een gerecht met een symfonie aan smaken. Altijd héérlijk!

Laat het afgelopen week nou mijn beurt zijn geweest om te koken. En ik heb zijn ge-héérlijk nu wel gehoord. Nu eens gaan voor een anti-culinairhoogstandje. Iets dat zelfs hij niet zal lusten. Eens zien wat hij dan zegt.

Ik ben er al snel uit, we eten spruiten. Wie lust er nou spruiten? Ik en mijn huisvullers in ieder geval niet. Ik maak met deze ene maaltijd geen vrienden in huize van Valen, maar naar omi vluchten om lekkerder te eten bedenken ze niet. We willen met onze vriend aan tafel. Alleen even afwachten wat onze vriend gaat zeggen van een vies maaltje. Hoe opgewekt blijft hij als het eten niet te pruimen is?

Het koken was zo gedaan. Met een recepttip van mijn zwager ging ik aan de kook en kwakte spruiten, champignons, ui, knoflook en crème fraiche bij elkaar. Het zag er niet perse heel lekker uit, dus een foto ontbreekt. Sowieso haat ik foto’s van borden met eten op het internet. Maar eten zouden we!
    De kinderen moesten drie spruiten en vulden hun maag verder aan met salade en noodles.

Nu ik. Spruiten, ieuw. Maar ik ben een grote meid en tegelijk met mijn tafelgast zette ik mijn tanden in een hapje spruitenmengsel.
   ‘O Irene, héérlijk! Echt héérlijk! O, dit is echt héérlijk lekker. Nee, nee, ik meen het echt.’
   ‘Grrr...’