Palais et Jardin de Paris

Bonjour Irene,

Paris, 2 août 2022

Wat merveilleux dat je mij bezocht buiten de gebruikelijke bezienswaardigheden om. Het werd tijd dat je het eens anders deed na al die keren in mijn binnenste. Lekker hè, zonder kinderen je eigen weg volgen. Laat mij je nog dieper meevoeren mijn straten op en parken in. Ik bedoel maar, waar jij tijdens de vakantie nog overwoog definitief te stoppen met bloggen, kwam daar deze reactie van Joni van Bruinessen: IK ZOU EEN DEEL TWEE HEEL LEUK VINDEN. Hup! Meer heb jij niet nodig. Draag deze blog op aan haar. Zij gaf een boost, gebruik die.

    ,,Merci Joni!”

Behekt
 En jij Irene, go! Stap uit waar je alle voorgaande jaren het-Parijs-avontuur startte. Je weet wel bij de Arc de Triomphe op Place Charles de Gaulle. Bekijk het maar gerust van een afstandje. Er onder, in of op hoeft niet. Dat doe je maar een andere keer, als je niet liever Avenue des Champs-Élysées af loopt. Sorry voor al die ingewikkelde strepen in die naam. Die irriteren je vast net zo erg als de dranghekken over de hele route naar je bestemming: Petit Palais. Het komt alles bij elkaar nogal behekt over hè? Nee, niet behekst, nee zeg, behekt! Jij bedenkt er graag woorden bij, daar heb je er een.
    Vergeet je werkelijk dat de Tour de France nog maar een paar dagen eerder afgesloten werd op deze prachtige laan? Oh Irene, je valt door het hek als non-tour-fan.

    Ja, negeer die opmerking maar en duik een Franprix in voor je lunch. Denk er om dat je bij het naar buiten stappen niet naar de overkijkt kijkt. Ik zeg: niet kijken! Luisteren is moeilijk hè?
    Ja, daar is de Disneywinkel en ja Marcel probeert je af te leiden, zodat je niet die Minnie Mouse oren koopt. Laat ze maar lekker op je bucketlist staan.
    Voel vooral even dat je aan deze kant van de avenue lekker in de schaduw loopt. Beter hè, dan de andere kant bij 33°C. Geen zorgen, met al dat water dat Marcel draagt overleef je ook vandaag wel weer.

Bucketitem
Oh, natuurlijk! Neem je tijd met al je fotomakerij. We komen vanzelf uit bij Petit Palais. Er is ook zoveel moois te zien in mij. Te veel, ik weet het. Kijk bijvoorbeeld even naar de grote zus tegenover Petit Palais: Grand Palais. Zo logisch, die naam. En ja, ze verstopten haar achter bouwhekken. Het is de zoveelste plek waar je tegen werkzaamheden aanloopt. Het is dit jaar erg, ik geef het toe.
    Snel omdraaien en het kleine paleis in. Die rij is stukken beter (korter) dan de rij wachtenden bij concurrent Musée du Louvre. Hou die wel op je lijst van je bucket, want het MonaLisaatje moet je echt eens zien. Nu mag jij je verwonderen over verschillende kunstwerken en -hoeken, mozaïekvloeren, plafondschilderingen, trappen, hekwerken, deuren en ramen. Mooi hè?

    Vergeet vooral de tuin niet. Weet je gezien door engelen en ontdek hoe de tuin jou laat fladderen.

 

 

Siësta
Gezien? Loop dan als je buiten bent links om Grand Palais tot je aan je rechterhand Jardin de la Nouvelle France ontdekt. Let op, je loopt er zo voorbij en wellicht oogt het als een privé tuin, de werkelijkheid is verrassender. Die tuin is magnifique in al zijn pixels. Een perfecte plek voor je lunch en om bij te komen van de warmte. Zie je die werklui slapen in het gras? Zij werken aan het Grand Palais, dat niet meer is dan een beurshal. De naam klinkt duurder dan het is. Niet doorvertellen dat ik er zo denigrerend over praat hoor. Kijk die ene werklied draagt zijn helm nog en die andere heeft zijn werkbroek uit getrokken. Hoeveel siësta wil je hebben? Geniet zelf ook van jouw pauze en dan van de leuke paadjes, trappetjes en watervalletjes. Mooi plekje verstopte ik in mijn stad hè? Je haalt met dit tuintje nooit je 10.000 stappen, maar de schoonheid maakt alles goed.

Museumterrein
Zo dicht bij de Seine, zou ik zeggen: geniet even van mijn Pont des Invalides. Je denkt dat het mijn negende is, Pont Neuf, maar die ligt verderop. Kijk vooral ook onder de brug. Het spijt me dat wandelen langs het water met deze hitte geen optie is en je verder moet wandelen langs de grote weg. Toch geeft dat een mooi beeld over mijn rivier en vergezichten met mijn favoriete ijzeren toren. Hier boven loop je wel weer in de schaduw van mijn bomen. Steek verderop de weg over naar de Tuilerieën en geniet van de rustigere rand van de tuinen op Terrasse du Bord de l'Eau. Het is hier goed pauzeren en opladen voordat je het terrein van Musée du Louvre dieper ontdekt dan anders. Neem dat poortje achterin en zie wat ik achter de ingang van het museum verstop aan gebouwen.

 

Filmset
Ik weet dat je een wandelroute uit een informatieboekje op het oog hebt en daarom via Cathédrale Notre-Dame de Paris, ook weer omgeven door bouwhekken en stijgers, op weg bent naar Place Dauphine. Het spijt me dat iemand je daar zegt niet verder te lopen. Het is niks persoonlijks, je loopt alleen bijna een filmset op. Ze spelen een jaren '50 film. Let maar op de kleding en kinderwagen. Als je verder gaat zul je zien dat een paar volgende gebouwen ook in de steigers staan.

Aanpassingen

Daarbij zie ik dat je het heet hebt. Toe aan afkoeling? Ga naar Centre Georges Pompidou. Onderweg vereeuwig je maar weer het een en ander en eenmaal daar ontdek je tot mijn spijt een leeg en droogstaand Fontaine Stravinsky. Andere jaren draaiden kunstwerken rond. Daarbij spoten ze water in alle richtingen. Ze zijn verwijderd met een lege saaie vijver als restverschijnsel. Ik zie je verbazing en voel je teleurstelling.

Crunchy
Niet alleen vind je troost, maar ook afkoeling in een verfrissende granité (slushpuppy). Kijk op Google Maps, want hier vlakbij ligt Jardin Anne-Frank. Al zijn de beelden best heftig, het is een prima tuintje. Een goede plek om je tijd uit te zitten tot je pizza eet bij Cinquecento!
    Het spijt me trouwens dat jullie je daar niet zo welkom voelen en ze jullie keer op keer laten wachten. Gelukkig smaken de pizza’s voortreffelijk. Laat dat landen als een goede start van de avond; een rondvaart over mijn rivier; startend bij Pont Neuf, zie je die toch nog. Wat een goede afsluiter.

    Ik zeg gedag! Enne, vertel je me nog hoe je de dag van morgen met 36°C overleeft? Oh ja, doe Joni en haar gezin de groeten.

Liefs,
van/uit Paris!

 

Lieve Paris (brief aan de stad)

Oh Paris
stad van mijn hart
stad waar ik altijd
naar terug verlang
jou bewonderen
van dichtbij
nu eens anders
het lonkt, het trekt
jou ontdekken
op ongeziene pleinen
in onbekende straten
bij nooit ontdekte gebouwen
willen we jouw ware aard
alles van jou zien
de echte jij
zoals je werkelijk bent
kom maar op

ik ben er

Relaxen

Schrijf ik, 1 augustus, Paris. Amper de meiden, Laura en Celine, uitgezwaaid bij de Thalys verlaten Marcel en ik Gare du Nord met notre ami Google Maps (GM) in de hand. Marcel kijkt en zegt:
    ,,Sacré-Cœur ligt een kwartier lopen hier vandaan. Zullen we daar in het park relaxen na onze vliegende start?”
    ,,Klinkt als een ontspannen plan.” De route daarnaartoe loopt via Boulevard de Magenta. Dat weet jij als geen ander, Paris. Wat ik niet weet is dat deze brede drukke straat een overdaad aan bruidswinkels kent. In de etalages ontdekken we jurken in alle kleuren en stijlen. Ik vind er ook mijn droomjurk. Gelukkig ontdekken we ook groom-shops, dus we kunnen in de herhaling.

Trappen

Zo’n tien minuten later staan we bij Square Louise Michel, het park aan de voet van de Sacré-Cœur. Blijkt het park dicht te zijn door vallende stenen. Hé dat klinkt als een herhaling van onze tijd in Zuid Frankrijk.
    Het leidt tot een fitnes-workout, want hier zijn alleen trappen die naar de basiliek leiden om van bovenaf uit te kijken over jou, mijn mooie stad, Paris. Ik heb er de klim voor over, ook bij 32 graden. Eenmaal boven, bleken de brede trappen voor de basiliek, waar altijd velen uitkijken over jou, gesloten te zijn. Het is triest...
    ,,Zeker ook door vallende rotsen. Die komen hier zeker uit de lucht vallen,” zeg ik en kijk de blauwe lucht in. Niets anders dan ons idee om bij de Sacré-Cœur te relaxen denderen de trappen af. Waarop Marcel grote vriend GM raadpleegt.
    ,,Hier achter is een klein parkje.”
    ,,Op naar Square Marcel Bleustein Blanchet,” antwoord ik. Het blijkt een heerlijke keus. Nooit eerder zag ik het achterste van de Sacré-Cœur. Het lijkt haast een zwart-wit foto of schilderwerk. Je inspireert me Paris. Het ontdekken van jouw andere kant is nu echt begonnen, j’aime, Paris.

Parkje

Na een uurtje pauze, kiezen we de terugweg omlaag. Alle wegen vanaf de Sacré-Cœur lopen naar beneden, want het torent boven de stad uit. Marcel pakt GM erbij en ontdekt niet zo ver weg Église Saint-Vincent-de-Paul. We bewandelen met plezier jouw straten, al liggen er vele open en ontdekken we gebouwen achter stijgers. Je bent flink aan het verbouwen hè, Paris?
    Onderweg bezoeken we een Franprix waar we onze eenvoudige lunch scoren en ontdekken op GM een groene plek in een achterstraatje. Het blijkt een kinderspeelplaats en niet zomaar een. Aan een kant staan een soort van volières met moestuintjes en aan de overkant een prachtig gebouw. De waterbak vind ik verrassend leuk, want deze vult zichzelf onafgebroken druppelsgewijs met water. Heel handig bij deze hitte.
    Het is alles bij elkaar heerlijk bijkomen in Square Jacques Bidault bij Église Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle in Rue de la Lune. Ja, schrik maar even van jouw eigen straatnamen en locaties. Man man, wat een mond vol.

Moskee
Onze volgende bezienswaardigheid is punt 1 van deze blog https://www.wegwijsnaarparijs.nl/blog/10-geheime-plekken-parijs/ We gaan naar Grande Mosquée de Paris, wat een prachtige moskee met een nog mooiere tuin moet zijn. Net binnen krijg ik een omslagdoek in handen. Ik moet er mijn met spaghettibandjes-aangeklede-schouders mee bedekken. Omslaan en door. Ik wil naar binnen en zien hoe bijzonder dit gebedshuis is. Alles betegeld en mozaïek, wauw. Om niet veel later een nog verrassender tuin te ontdekken. Het is er prachtig groen, kleurrijk en vooral stil. Dat het in een stad als jij zo rustig kan zijn, vind ik verrassend, Paris.

Tuin
Op loopafstand van de moskee, ligt Jardin des Plantes. Die kennen we van vroegere bezoeken aan jou, toen samen met Celine en Benjamin. La Ménagerie le zoo was een feestje en de waterkanonnen die de tuinen voorzagen van water waren een aangename afkoeling. Net als toen zoeken we nu onze verkoeling op een bankje onder de bomen. Lekker een uurtje zitten, lezen en mensen kijken. Heerlijk relaxt is dat. Om weer opnieuw opgeladen naar de koepel om de hoek te lopen en uit te kijken over het park. Ik hou van jouw doorkijkjes rondom en het spel met jou, de zon en schaduw.

Kleuren
Via de andere kant van het park komen we al snel uit bij de rivier die jou doorkruist, de Seine. We willen jouw kleurrijkste straat vinden. Een volgende tip uit eerdergenoemde blog. Je weet, j’aime couleur (als kan dat super fout staan, want mijn Frans is net zo suf als jouw Nederlands). Het gaat er om dat je me begrijpt. En eerlijk? Rue Crèmieux is zeker kleurrijk te noemen naast alle gelige-wit dat de stad kleurt. Nog eerlijker? De foto’s zijn iets bewerkt op helderheid en contrast, zoals ook de blogschrijver deed, want de huizen zijn in werkelijkheid iets minder fel. De straat blijft een aanrader voor wie net als ons, jou even anders willen ontdekken.

Museum
De derde bezienswaardigheid in de blog is Petit Palais en de belofte van gratis toegang tot het rustige museum. Het klinkt beter dan het overvolle Musée Louvre. Ja, ik wil! Het Louvre blijft op mijn bucketlist staan, nu eerst Petit Palais.
    Of niet, want hij blijkt gesloten. Lekker op tijd, net als in Nederland.
    ,,Dan weten we waar we morgen mee beginnen,” zei manlief.
    ,,Maar dan lopen we nu even om het prachtige gebouw. Het is te vroeg om te eten.” We lopen daarmee een mooi park in.
    ,,Ik hou het hier wel vol tot het etenstijd is.” Daar zitten we weer: te rusten, pauzeren en relaxen, zoals in de vakantie perfect past. De bezienswaardigheden van vandaag getoond, zeg ik:
    ,,Ik maakte de foto's niet voor niets, want deel ze hier met jou."

    Op naar dag 2, of wil je daar niets van horen?”