Palais et Jardin de Paris

Bonjour Irene,

Paris, 2 août 2022

Wat merveilleux dat je mij bezocht buiten de gebruikelijke bezienswaardigheden om. Het werd tijd dat je het eens anders deed na al die keren in mijn binnenste. Lekker hè, zonder kinderen je eigen weg volgen. Laat mij je nog dieper meevoeren mijn straten op en parken in. Ik bedoel maar, waar jij tijdens de vakantie nog overwoog definitief te stoppen met bloggen, kwam daar deze reactie van Joni van Bruinessen: IK ZOU EEN DEEL TWEE HEEL LEUK VINDEN. Hup! Meer heb jij niet nodig. Draag deze blog op aan haar. Zij gaf een boost, gebruik die.

    ,,Merci Joni!”

Behekt
 En jij Irene, go! Stap uit waar je alle voorgaande jaren het-Parijs-avontuur startte. Je weet wel bij de Arc de Triomphe op Place Charles de Gaulle. Bekijk het maar gerust van een afstandje. Er onder, in of op hoeft niet. Dat doe je maar een andere keer, als je niet liever Avenue des Champs-Élysées af loopt. Sorry voor al die ingewikkelde strepen in die naam. Die irriteren je vast net zo erg als de dranghekken over de hele route naar je bestemming: Petit Palais. Het komt alles bij elkaar nogal behekt over hè? Nee, niet behekst, nee zeg, behekt! Jij bedenkt er graag woorden bij, daar heb je er een.
    Vergeet je werkelijk dat de Tour de France nog maar een paar dagen eerder afgesloten werd op deze prachtige laan? Oh Irene, je valt door het hek als non-tour-fan.

    Ja, negeer die opmerking maar en duik een Franprix in voor je lunch. Denk er om dat je bij het naar buiten stappen niet naar de overkijkt kijkt. Ik zeg: niet kijken! Luisteren is moeilijk hè?
    Ja, daar is de Disneywinkel en ja Marcel probeert je af te leiden, zodat je niet die Minnie Mouse oren koopt. Laat ze maar lekker op je bucketlist staan.
    Voel vooral even dat je aan deze kant van de avenue lekker in de schaduw loopt. Beter hè, dan de andere kant bij 33°C. Geen zorgen, met al dat water dat Marcel draagt overleef je ook vandaag wel weer.

Bucketitem
Oh, natuurlijk! Neem je tijd met al je fotomakerij. We komen vanzelf uit bij Petit Palais. Er is ook zoveel moois te zien in mij. Te veel, ik weet het. Kijk bijvoorbeeld even naar de grote zus tegenover Petit Palais: Grand Palais. Zo logisch, die naam. En ja, ze verstopten haar achter bouwhekken. Het is de zoveelste plek waar je tegen werkzaamheden aanloopt. Het is dit jaar erg, ik geef het toe.
    Snel omdraaien en het kleine paleis in. Die rij is stukken beter (korter) dan de rij wachtenden bij concurrent Musée du Louvre. Hou die wel op je lijst van je bucket, want het MonaLisaatje moet je echt eens zien. Nu mag jij je verwonderen over verschillende kunstwerken en -hoeken, mozaïekvloeren, plafondschilderingen, trappen, hekwerken, deuren en ramen. Mooi hè?

    Vergeet vooral de tuin niet. Weet je gezien door engelen en ontdek hoe de tuin jou laat fladderen.

 

 

Siësta
Gezien? Loop dan als je buiten bent links om Grand Palais tot je aan je rechterhand Jardin de la Nouvelle France ontdekt. Let op, je loopt er zo voorbij en wellicht oogt het als een privé tuin, de werkelijkheid is verrassender. Die tuin is magnifique in al zijn pixels. Een perfecte plek voor je lunch en om bij te komen van de warmte. Zie je die werklui slapen in het gras? Zij werken aan het Grand Palais, dat niet meer is dan een beurshal. De naam klinkt duurder dan het is. Niet doorvertellen dat ik er zo denigrerend over praat hoor. Kijk die ene werklied draagt zijn helm nog en die andere heeft zijn werkbroek uit getrokken. Hoeveel siësta wil je hebben? Geniet zelf ook van jouw pauze en dan van de leuke paadjes, trappetjes en watervalletjes. Mooi plekje verstopte ik in mijn stad hè? Je haalt met dit tuintje nooit je 10.000 stappen, maar de schoonheid maakt alles goed.

Museumterrein
Zo dicht bij de Seine, zou ik zeggen: geniet even van mijn Pont des Invalides. Je denkt dat het mijn negende is, Pont Neuf, maar die ligt verderop. Kijk vooral ook onder de brug. Het spijt me dat wandelen langs het water met deze hitte geen optie is en je verder moet wandelen langs de grote weg. Toch geeft dat een mooi beeld over mijn rivier en vergezichten met mijn favoriete ijzeren toren. Hier boven loop je wel weer in de schaduw van mijn bomen. Steek verderop de weg over naar de Tuilerieën en geniet van de rustigere rand van de tuinen op Terrasse du Bord de l'Eau. Het is hier goed pauzeren en opladen voordat je het terrein van Musée du Louvre dieper ontdekt dan anders. Neem dat poortje achterin en zie wat ik achter de ingang van het museum verstop aan gebouwen.

 

Filmset
Ik weet dat je een wandelroute uit een informatieboekje op het oog hebt en daarom via Cathédrale Notre-Dame de Paris, ook weer omgeven door bouwhekken en stijgers, op weg bent naar Place Dauphine. Het spijt me dat iemand je daar zegt niet verder te lopen. Het is niks persoonlijks, je loopt alleen bijna een filmset op. Ze spelen een jaren '50 film. Let maar op de kleding en kinderwagen. Als je verder gaat zul je zien dat een paar volgende gebouwen ook in de steigers staan.

Aanpassingen

Daarbij zie ik dat je het heet hebt. Toe aan afkoeling? Ga naar Centre Georges Pompidou. Onderweg vereeuwig je maar weer het een en ander en eenmaal daar ontdek je tot mijn spijt een leeg en droogstaand Fontaine Stravinsky. Andere jaren draaiden kunstwerken rond. Daarbij spoten ze water in alle richtingen. Ze zijn verwijderd met een lege saaie vijver als restverschijnsel. Ik zie je verbazing en voel je teleurstelling.

Crunchy
Niet alleen vind je troost, maar ook afkoeling in een verfrissende granité (slushpuppy). Kijk op Google Maps, want hier vlakbij ligt Jardin Anne-Frank. Al zijn de beelden best heftig, het is een prima tuintje. Een goede plek om je tijd uit te zitten tot je pizza eet bij Cinquecento!
    Het spijt me trouwens dat jullie je daar niet zo welkom voelen en ze jullie keer op keer laten wachten. Gelukkig smaken de pizza’s voortreffelijk. Laat dat landen als een goede start van de avond; een rondvaart over mijn rivier; startend bij Pont Neuf, zie je die toch nog. Wat een goede afsluiter.

    Ik zeg gedag! Enne, vertel je me nog hoe je de dag van morgen met 36°C overleeft? Oh ja, doe Joni en haar gezin de groeten.

Liefs,
van/uit Paris!

 

Lieve Paris (brief aan de stad)

Oh Paris
stad van mijn hart
stad waar ik altijd
naar terug verlang
jou bewonderen
van dichtbij
nu eens anders
het lonkt, het trekt
jou ontdekken
op ongeziene pleinen
in onbekende straten
bij nooit ontdekte gebouwen
willen we jouw ware aard
alles van jou zien
de echte jij
zoals je werkelijk bent
kom maar op

ik ben er

Relaxen

Schrijf ik, 1 augustus, Paris. Amper de meiden, Laura en Celine, uitgezwaaid bij de Thalys verlaten Marcel en ik Gare du Nord met notre ami Google Maps (GM) in de hand. Marcel kijkt en zegt:
    ,,Sacré-Cœur ligt een kwartier lopen hier vandaan. Zullen we daar in het park relaxen na onze vliegende start?”
    ,,Klinkt als een ontspannen plan.” De route daarnaartoe loopt via Boulevard de Magenta. Dat weet jij als geen ander, Paris. Wat ik niet weet is dat deze brede drukke straat een overdaad aan bruidswinkels kent. In de etalages ontdekken we jurken in alle kleuren en stijlen. Ik vind er ook mijn droomjurk. Gelukkig ontdekken we ook groom-shops, dus we kunnen in de herhaling.

Trappen

Zo’n tien minuten later staan we bij Square Louise Michel, het park aan de voet van de Sacré-Cœur. Blijkt het park dicht te zijn door vallende stenen. Hé dat klinkt als een herhaling van onze tijd in Zuid Frankrijk.
    Het leidt tot een fitnes-workout, want hier zijn alleen trappen die naar de basiliek leiden om van bovenaf uit te kijken over jou, mijn mooie stad, Paris. Ik heb er de klim voor over, ook bij 32 graden. Eenmaal boven, bleken de brede trappen voor de basiliek, waar altijd velen uitkijken over jou, gesloten te zijn. Het is triest...
    ,,Zeker ook door vallende rotsen. Die komen hier zeker uit de lucht vallen,” zeg ik en kijk de blauwe lucht in. Niets anders dan ons idee om bij de Sacré-Cœur te relaxen denderen de trappen af. Waarop Marcel grote vriend GM raadpleegt.
    ,,Hier achter is een klein parkje.”
    ,,Op naar Square Marcel Bleustein Blanchet,” antwoord ik. Het blijkt een heerlijke keus. Nooit eerder zag ik het achterste van de Sacré-Cœur. Het lijkt haast een zwart-wit foto of schilderwerk. Je inspireert me Paris. Het ontdekken van jouw andere kant is nu echt begonnen, j’aime, Paris.

Parkje

Na een uurtje pauze, kiezen we de terugweg omlaag. Alle wegen vanaf de Sacré-Cœur lopen naar beneden, want het torent boven de stad uit. Marcel pakt GM erbij en ontdekt niet zo ver weg Église Saint-Vincent-de-Paul. We bewandelen met plezier jouw straten, al liggen er vele open en ontdekken we gebouwen achter stijgers. Je bent flink aan het verbouwen hè, Paris?
    Onderweg bezoeken we een Franprix waar we onze eenvoudige lunch scoren en ontdekken op GM een groene plek in een achterstraatje. Het blijkt een kinderspeelplaats en niet zomaar een. Aan een kant staan een soort van volières met moestuintjes en aan de overkant een prachtig gebouw. De waterbak vind ik verrassend leuk, want deze vult zichzelf onafgebroken druppelsgewijs met water. Heel handig bij deze hitte.
    Het is alles bij elkaar heerlijk bijkomen in Square Jacques Bidault bij Église Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle in Rue de la Lune. Ja, schrik maar even van jouw eigen straatnamen en locaties. Man man, wat een mond vol.

Moskee
Onze volgende bezienswaardigheid is punt 1 van deze blog https://www.wegwijsnaarparijs.nl/blog/10-geheime-plekken-parijs/ We gaan naar Grande Mosquée de Paris, wat een prachtige moskee met een nog mooiere tuin moet zijn. Net binnen krijg ik een omslagdoek in handen. Ik moet er mijn met spaghettibandjes-aangeklede-schouders mee bedekken. Omslaan en door. Ik wil naar binnen en zien hoe bijzonder dit gebedshuis is. Alles betegeld en mozaïek, wauw. Om niet veel later een nog verrassender tuin te ontdekken. Het is er prachtig groen, kleurrijk en vooral stil. Dat het in een stad als jij zo rustig kan zijn, vind ik verrassend, Paris.

Tuin
Op loopafstand van de moskee, ligt Jardin des Plantes. Die kennen we van vroegere bezoeken aan jou, toen samen met Celine en Benjamin. La Ménagerie le zoo was een feestje en de waterkanonnen die de tuinen voorzagen van water waren een aangename afkoeling. Net als toen zoeken we nu onze verkoeling op een bankje onder de bomen. Lekker een uurtje zitten, lezen en mensen kijken. Heerlijk relaxt is dat. Om weer opnieuw opgeladen naar de koepel om de hoek te lopen en uit te kijken over het park. Ik hou van jouw doorkijkjes rondom en het spel met jou, de zon en schaduw.

Kleuren
Via de andere kant van het park komen we al snel uit bij de rivier die jou doorkruist, de Seine. We willen jouw kleurrijkste straat vinden. Een volgende tip uit eerdergenoemde blog. Je weet, j’aime couleur (als kan dat super fout staan, want mijn Frans is net zo suf als jouw Nederlands). Het gaat er om dat je me begrijpt. En eerlijk? Rue Crèmieux is zeker kleurrijk te noemen naast alle gelige-wit dat de stad kleurt. Nog eerlijker? De foto’s zijn iets bewerkt op helderheid en contrast, zoals ook de blogschrijver deed, want de huizen zijn in werkelijkheid iets minder fel. De straat blijft een aanrader voor wie net als ons, jou even anders willen ontdekken.

Museum
De derde bezienswaardigheid in de blog is Petit Palais en de belofte van gratis toegang tot het rustige museum. Het klinkt beter dan het overvolle Musée Louvre. Ja, ik wil! Het Louvre blijft op mijn bucketlist staan, nu eerst Petit Palais.
    Of niet, want hij blijkt gesloten. Lekker op tijd, net als in Nederland.
    ,,Dan weten we waar we morgen mee beginnen,” zei manlief.
    ,,Maar dan lopen we nu even om het prachtige gebouw. Het is te vroeg om te eten.” We lopen daarmee een mooi park in.
    ,,Ik hou het hier wel vol tot het etenstijd is.” Daar zitten we weer: te rusten, pauzeren en relaxen, zoals in de vakantie perfect past. De bezienswaardigheden van vandaag getoond, zeg ik:
    ,,Ik maakte de foto's niet voor niets, want deel ze hier met jou."

    Op naar dag 2, of wil je daar niets van horen?”

Gekke Fratsen

Oh wacht: t = n. Die titel bekt beter.
    We maakten wat mee tijdens onze vakantie. Gedurende twee weken kampeerden we met ons zessen op Camping Criques de Porteils in Collioure. Deze kennen wij als een heerlijke thuisbasis die garant staat voor een berg plezier.
    Een zeer zwaarwegende reden om hier te kamperen, was het vervolg van de vakantie van Benjamin en Lara. Zij verlengden die met een weekje Spanje. Deze camping lag bijna op hun route. Hoe reisbewust.
   Een andere reden waren de drie privéstranden die de camping telt. Deze zijn alleen via het water of vanaf de camping bereikbaar en bieden uren zwem- of strandplezier. Ik verheugde op mijn stille start van de dag. Zie mij in mijn uppie op het kleinste strandje met een thermoskannetje thee, een beker, koekjes en mijn teken- en schrijfspullen. Alleen het kabbelende water van de Middellandse zee en een voorbijlopende strandbezoeker stoorden misschien.
    ,,Bonjour.”

Vallende stenen

Me verheugend op deze vakantie, vroeg ik Marcel een maand voor vertrek:
    ,,Heb je de camping betaald?”
    ,,Ja.” Waarna een PLING uit Marcels mailbox klonk. ,,Wat? De privéstranden zijn op last van de gemeente gesloten vanwege vallende stenen. Al vonden er sinds de opening van de camping in 1954 nooit steen-op-mens-ongevallen plaats.” Zes-stemmig chagrijn klonk op. Marcel opperde al snel het idee om lekker vaak naar de Massane te gaan. Die bergrivier en de lage Pyreneeën zijn een andere reden om de regio aan te doen. Wat een heerlijke achtertuin.

    We reden met plezier richting de Massane om er een middag te bivakkeren of wandelen. De waterschoenen voor wie een rivierwandeling wilde ondernemen lagen al snel naast de opgevouwen handdoeken voor wie alleen wilde zonne- of pootjebaden aan het water. We hadden er zin in tot een opvallend bord ons dwong te stoppen. Vanwege de droogte en het risico op brandgevaar mochten we niet met de auto de bergen in. Wel lopend.

    ,,Dat is kilometers lopen bij 32 graden. Dat is alles behalve een verkoelend idee.”, zuchtte ik. We reden terug naar de camping waar we stiekem toch een strand bezochten. Boeie de regels! We bleven dicht bij de waterkant, waar geen rots ons kon raken.

Ingestort

Nog amper een paar dagen verder, zei Marcel:
    ,,Gorges de la Fou strepen we ook af.”
    ,,Hoezo?”
    ,,Die kloof is ingestort en voorgoed gesloten.”
    Oké bij dit alles mag ik niet zeggen: ,,Gekke Fransen.” Het is alles overmacht en veiligheid. Toch groeide onze chagrijn.
    ,,Wat een sjit-gedoe!”, zei ik en kreeg bijval.

Heterdaadje
Over sjit gesproken. Onderweg maakten we soms gebruik van openbare toiletten. Het is niet mijn meest geliefde activiteit, maar ja, als je moet, moet je. Verschillende keren viel me daarbij op dat de rij van de vrouwen gericht was op het herentoilet. Mannen lieten daarbij altijd de deur open staan. Een aantal keer kon ik me afwenden, door me om te draaien, waar ik één keer met mijn neus tegen de muur zou staan als ik dat deed. Beetje raar toch? Al had ik dat achteraf beter gedaan dan recht in mijn blikveld de ene na de andere man te zien plassen boven een urinoir. Met als heterdaadje een man die niet alleen een eeuwigheid werk had boven het urinoir (of is het de? Ik ben zo van slag, dat ik het niet weet), maar ook met ongewassen handen de ruimte uit liep.
    Mijn eetlust verdween. Ik wilde niets meer kopen, want stel dat hij het voor mij aangeraakt had? Daar spoelde ik het beeld van La Douce France door. Het is la dégoûtant France… of was hij de enige die zijn handen niet wast? Plies, zeg ja!

Absurder
Het kan gekker met sanitair. 

    Op een camping bij Paris (in een andere blog meer daarover) dook ik nietsvermoedend het toiletgebouw in, want ja, behoeften. Ik trok de toiletdeur open en schrok! Dit zag ik nooit eerder en rende terug naar de vouwwagen om mijn phone te pakken. Vervolgens stuurde ik Marcel deze foto:

    ,,Moet jij ook? Plaats voor twee.”
    ,,Nee.”
    ,,Jammer, anders konden we een wedstrijd doen.”
    ,,Wat voor wedstrijd?”
    ,,Moet ik ze echt noemen? Duo-poepen be like wie het eerst klaar is; wie draait de mooiste dro…”
    ,,Genoeg Irene. Ik hoef niet!” Klonk hij geschokt. Ik ben dat ook nog. Waarom twee toiletten? Als er nou een bordje bij stond, zou ik het misschien begrijpen. Zoals hier, lekker duidelijk:

Kietelen

Waarop Marcel zei:

    ,,Het slaat toch nergens op dat je niet met je voeten in de lucht je voeten met gras mag kietelen?”
    Heb ik dan toch gelijk met 'Gekke Fransen'? Of is het gekker om tijdens het eten van een ijsje een fles koud water tegen je borst te houden met je voeten in een bak koud water?

    Ik hou het op: waar je mee omgaat word je smet. Snel naar huis!

Uitkleden

    ,,Salade it is, salade it will always be,” zei ik en opende afgelopen zondag de verpakking van mijn eerder gekochte Caesarsalade. Zelfs na een vakantie overlopend van salades - de Niçoise variant met stip op 1 - blijven salades mijn meest geliefde lunchgerecht en bijgerecht bij het avondeten. Al klopt het woord bijgerecht voor geen gram. Noem het gerust mijn hoofdgerecht naast het hoofdgerecht, maar dat terzijde.
    Nu zaten manlief en ik aan onze voorlopig laatste lunch samen. Onze kinderen waren onderweg van hun vakantiebestemmingen naar huis. Marcel was na twee weken salades wel voldaan en verkoos twee Schnitt broodjes die hij dik, echt heel dik, belegde met boter. Geloof me, echt nog dikker dan jij nu denkt.

Mixen
Ineens keek Marcel naar mijn salade, alsof hij het erin zag bliksemen.
    ,,Wat?", vroeg ik wat onzeker.
    „Moet je die salade niet mixen?"
    „Waar staat dat?”
    ,,Nergens, maar…”
    ,,Dit is míjn salade. Ik eet 'm zoals ik het wil. Jouw oordeel daarover lust ik niet."
    ,,Ik stelde alleen een vraag."
    ,,Oh, wat was de vraag?"
    ,,Dat je jouw salade toch moet mengen."
    ,,Dus toch een oordeel!”, lachte ik: ,,Als die salade gemend moest zijn, waarom doet de Appie dat dan niet alvast? Hebben ze geen saladschudders in dienst? Maar kijk goed; deze salade heeft laagjes. Dat is overigens heel goed voor mij, als lichte OCD’er. Onderop ligt aardappel, dan volgt sla, waarop de zakjes dressing, kaas en croutons afwachten en als topping ontdekken we kip. Behalve de aardappelen vind ik het een prima volgorde.”
    ,,Waar moeten de aardappelpartjes volgens jou dan?”
    ,,Bovenop de sla. Dat is de volgorde die ik verkies als verorberrangorde.”
    ,,Dus je eet eerste de kip, de zakjes dressing, kaas en croutons…”
    ,,Oh ja, die zakjes zijn zo lekker, weet je? Hapje?”, zei ik en hield het lege dressingzakje omhoog tussen manlief en mij. ,,Beter in onze buik dan in de zee hè?”

Uitkleden
Gelukkig at Marcel het zakje niet op, wie weet wat het in zijn buik aan zou richten. Wel zei hij:
    ,,Eigenlijk kleed jij je salade gewoon laag na laag uit.”
    ,,Ja, verrukkelijk! Ik hou van uitkleden."
    ,,Ik ook. Het liefst kleed ik jou in één keer uit," zei meneer dream-on.
    ,,Ha! Dat is je nog nooit gelukt."
    ,,Echt wel."
    ,,Oh ja? Dus jij hebt ooit mijn jurk boven mijn hoofd, mijn bh van mijn romp en mijn slipje van mijn bips in één beweging uitgetrokken? Wanneer dan? Ik zou dat toch wel weten?”

Verboden woorden

Over slipjes gesproken. Wist jij dat het woord slipje niet meer mag? Net als het woord verkering. Het zijn verboden woorden. Dat laatste wist ik al langer, maar dat van het slipje, leerde ik afgelopen vakantie:

    Vier jongeren, die uit mijn vorige blog, zeiden dat ik nooit meer 'slipje' mocht zeggen. Stelletje moeilijk doeners.
    „Hoe noem ik het dan?", zei ik aan de campingtafel. Gelukkig waren onze buren nog altijd van het Franse, want dit gesprek was weer te raar voor woorden in welke taal ook.
    „Een onderbroek," antwoordde een van de jongeren.
    ,,Wat? Dat klinkt als een tent, die draag ik niet. Daar slaap ik in. Ik mag in jullie ogen een boomer zijn, maar ik weiger over mijn onderkleding te spreken als over een onderbroek. Het woord string krijg ik overigens ook niet uit mijn strot.” Vier gezichten keken er vies bij. ,,Dat dus, klinkt te bloot hè?”
    ,,Dan toch maar ondergoed," riep een ander.
    ,,Weer zo’n degelijk woord. Wat is dat met jullie. Als jullie niets beters bedenken, blijf ik slipje zeggen."
    ,,Ik heb het!”, redde Celine ineens het gesprek: ,,Een Brazillian hipster.”
    ,,Ja, maar ik draag niet altijd een hipster.”
    ,,Oh, dan een Brazilian slipje.”
    ,,Ha! Dus toch een slipje. Niemand iets beters? Eenmaal, andermaal…” Het bleef stil tot op de dag van vandaag. Zoals ik nog steeds wacht op het moment dat Marcel me in één keer uitkleed. Hou mijn blog in de gaten voor dat moment, dat is uiteraard meer dan beschrijvenswaardig.
    Tot die tijd blijft dit gelukkig bestaan: salades. Lekkerder wordt het nu niet. Daarom sluit ik af met:

    ,,Smul ze!"

Vakantiepraatjes

Met zes mensen op vakantie (lees: Marcel, vier twintigers en ik) bleken open en eerlijke gesprekken een garantie. Soms klapperden mijn oren ervan. Daarom pas ik direct censuur toe in deze blog. Tegelijkertijd voel ik trots dat men zich veilig voelde. Daarbij hielp mee dat de Fransen naast ons er geen woord van begrepen. De onderwerpen aan de camping-tafel namen sneller een nieuwe wending, dan ik me in bed om keer en stiltes waren er weinig. Daarmee bood twee weken op stap met zes piepels deze zekerheid: Toedeloe rust en reinheid!

Biologische klok

Lekker dramatisch klinkt dat hè? Mijn redding en plek van rust, vond ik door mijn biologische wekker. Die ging bijna dagelijks rond 07.15 uur af (soms een paar minuten later). Het bood me de kans om met wat schrijfgerei een rustig plekje op te zoeken. Zo startte ik verschillende ochtenden de dag lekker in mijn enige uppie.
    Rond 10.00 uur en door het klinken van mijn knorrende maag, haalde ik een paar baguette’s en smulde de rest van de dag van de smaak van gezelligheid, drukte en samen op pad zijn.

Pizza
Een van die keren zaten we in een restaurant in Argelès-sur-Mer. Een van de jongeren vroeg kijkend naar haar niet-leeg-gegeten-bord:
    ,,Is het raar om mijn overgebleven stuk pizza aan die wachtende mensen te geven?" Ik keek op en zag een rij mensen bij de ingang van het restaurant. Wij hadden geluk met onze gereserveerde tafel voor zes.
    ,,Dat is zeker niet raar, gewoon doen," antwoorde Marcel en nam een hap pizza.
    ,,Oké, dan weet ik dat." Ze wilde opstaan. Waarop direct vier anderen in koor riepen:
    ,,Ben jij helemaal gek? Dat kun je echt niet maken."
    ,,Ja, maar Marcel zei..."
    ,,Die zegt wel meer," zei ik. Marcels mond stond direct stil en hij trok één wenkbrauw op, de linker. ,,Meid, niet alles wat Marcel zegt is serieus,” vervolgde ik.
    ,,Precies, papa maakte een grapje," vulde Celine aan.
    ,,Hij klonk anders wel serieus."
    ,,Dat is zijn humor. Je leert het wel herkennen." Celine's vriendin liet de brain-wave even uitrollen en at nog een stukje pizza op.

Voorbeeldig
Ineens zei Benjamin:
    ,,Ahw, kijk!", en knikte naar mijn links. Ik zag een stel met twee jonge kinderen.
    ,,Wat is daar ahw aan?"
    ,,Kijk hun handen..."
    ,,Ahw!", klonk nu ook uit mijn mond. Het stel zat tegenover elkaar met de handen in elkaar. Net als in een film, zo romantisch. Geen denken aan dat ik Marcels hand beet pakte. Hoe open de tafel-twintigers ook zijn, zij waardeerden geen enkele uiting van klef gedoe tussen Marcel en mij. Moest je ze zien kijken als Marcel en ik alleen maar een zoentje deelden; vier hoofden draaiden weg.
    Nu draaiden ze allemaal naar het gezin aan de andere tafel. Dan wel!

Braaf
,,Wat zijn die kinderen braaf,” merkte een van ons op. Ze zaten inderdaad rustig en lieflijk aan tafel. Ik herinnerde me dat onze kinderen er op die leeftijd anders bij zaten. De een zat aldoor te wiebelen, wat ze nog doet, vooral als ze het lekker vindt. De ander was rustig maar at moeilijk. Hij keek naar voedsel of het van een andere planeet kwam. Dat maakte eten in een restaurant tot een te grote uitdaging voor ons.
    Gelukkig draaide dat bij. Zie ons gezellig zitten in verschillende restaurants.
    Terug naar die brave Fransoosjes. Ik ken er ook andere, maar dat in een volgende blog. Ik wist waarom deze zo braaf waren:
    ,,Die kinderen zijn omgekocht. Mama sprak ze thuis streng toe dat als zij braaf hun bordje leeg aten, later op de avond een ijsjes met drie bollen kregen en daarna het vuurwerk mochten kijken. Zo niet? Dan was het zonder eten naar bed. Zo ging dat bij jullie ook."
    ,,Echt?", vroeg Benjamin.
    ,,Weet je dat niet meer dan?"
    ,,Nee."
    ,,Mooi, dan heb je er geen trauma's aan overgehouden. Mooi zo. Met een strenge opvoeding is niks mis."
    ,,Mama," mengde Celine zich geschrokken in het gesprek. ,,Dat heb jij nooit gezegd. Dat van het ijs en het vuurwerk. Wij kregen het gewoon. Alleen dan twee bollen."
    ,,Sttt, ik vond het wel leuk dat Benjamin het geloofde," lachte ik. ,,Ik wil zelf altijd te graag dat ijsje en het vuurwerk. Waarom denk je anders dat ik altijd braaf aan tafel zit?"

Kijk ze zitten, 'onze brave kinderen'.

Mijn favoriete vakantiefoto van hen,

gemaakt in Perpignan.