Lieve Paris (brief aan de stad)

Oh Paris
stad van mijn hart
stad waar ik altijd
naar terug verlang
jou bewonderen
van dichtbij
nu eens anders
het lonkt, het trekt
jou ontdekken
op ongeziene pleinen
in onbekende straten
bij nooit ontdekte gebouwen
willen we jouw ware aard
alles van jou zien
de echte jij
zoals je werkelijk bent
kom maar op

ik ben er

Relaxen

Schrijf ik, 1 augustus, Paris. Amper de meiden, Laura en Celine, uitgezwaaid bij de Thalys verlaten Marcel en ik Gare du Nord met notre ami Google Maps (GM) in de hand. Marcel kijkt en zegt:
    ,,Sacré-Cœur ligt een kwartier lopen hier vandaan. Zullen we daar in het park relaxen na onze vliegende start?”
    ,,Klinkt als een ontspannen plan.” De route daarnaartoe loopt via Boulevard de Magenta. Dat weet jij als geen ander, Paris. Wat ik niet weet is dat deze brede drukke straat een overdaad aan bruidswinkels kent. In de etalages ontdekken we jurken in alle kleuren en stijlen. Ik vind er ook mijn droomjurk. Gelukkig ontdekken we ook groom-shops, dus we kunnen in de herhaling.

Trappen

Zo’n tien minuten later staan we bij Square Louise Michel, het park aan de voet van de Sacré-Cœur. Blijkt het park dicht te zijn door vallende stenen. Hé dat klinkt als een herhaling van onze tijd in Zuid Frankrijk.
    Het leidt tot een fitnes-workout, want hier zijn alleen trappen die naar de basiliek leiden om van bovenaf uit te kijken over jou, mijn mooie stad, Paris. Ik heb er de klim voor over, ook bij 32 graden. Eenmaal boven, bleken de brede trappen voor de basiliek, waar altijd velen uitkijken over jou, gesloten te zijn. Het is triest...
    ,,Zeker ook door vallende rotsen. Die komen hier zeker uit de lucht vallen,” zeg ik en kijk de blauwe lucht in. Niets anders dan ons idee om bij de Sacré-Cœur te relaxen denderen de trappen af. Waarop Marcel grote vriend GM raadpleegt.
    ,,Hier achter is een klein parkje.”
    ,,Op naar Square Marcel Bleustein Blanchet,” antwoord ik. Het blijkt een heerlijke keus. Nooit eerder zag ik het achterste van de Sacré-Cœur. Het lijkt haast een zwart-wit foto of schilderwerk. Je inspireert me Paris. Het ontdekken van jouw andere kant is nu echt begonnen, j’aime, Paris.

Parkje

Na een uurtje pauze, kiezen we de terugweg omlaag. Alle wegen vanaf de Sacré-Cœur lopen naar beneden, want het torent boven de stad uit. Marcel pakt GM erbij en ontdekt niet zo ver weg Église Saint-Vincent-de-Paul. We bewandelen met plezier jouw straten, al liggen er vele open en ontdekken we gebouwen achter stijgers. Je bent flink aan het verbouwen hè, Paris?
    Onderweg bezoeken we een Franprix waar we onze eenvoudige lunch scoren en ontdekken op GM een groene plek in een achterstraatje. Het blijkt een kinderspeelplaats en niet zomaar een. Aan een kant staan een soort van volières met moestuintjes en aan de overkant een prachtig gebouw. De waterbak vind ik verrassend leuk, want deze vult zichzelf onafgebroken druppelsgewijs met water. Heel handig bij deze hitte.
    Het is alles bij elkaar heerlijk bijkomen in Square Jacques Bidault bij Église Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle in Rue de la Lune. Ja, schrik maar even van jouw eigen straatnamen en locaties. Man man, wat een mond vol.

Moskee
Onze volgende bezienswaardigheid is punt 1 van deze blog https://www.wegwijsnaarparijs.nl/blog/10-geheime-plekken-parijs/ We gaan naar Grande Mosquée de Paris, wat een prachtige moskee met een nog mooiere tuin moet zijn. Net binnen krijg ik een omslagdoek in handen. Ik moet er mijn met spaghettibandjes-aangeklede-schouders mee bedekken. Omslaan en door. Ik wil naar binnen en zien hoe bijzonder dit gebedshuis is. Alles betegeld en mozaïek, wauw. Om niet veel later een nog verrassender tuin te ontdekken. Het is er prachtig groen, kleurrijk en vooral stil. Dat het in een stad als jij zo rustig kan zijn, vind ik verrassend, Paris.

Tuin
Op loopafstand van de moskee, ligt Jardin des Plantes. Die kennen we van vroegere bezoeken aan jou, toen samen met Celine en Benjamin. La Ménagerie le zoo was een feestje en de waterkanonnen die de tuinen voorzagen van water waren een aangename afkoeling. Net als toen zoeken we nu onze verkoeling op een bankje onder de bomen. Lekker een uurtje zitten, lezen en mensen kijken. Heerlijk relaxt is dat. Om weer opnieuw opgeladen naar de koepel om de hoek te lopen en uit te kijken over het park. Ik hou van jouw doorkijkjes rondom en het spel met jou, de zon en schaduw.

Kleuren
Via de andere kant van het park komen we al snel uit bij de rivier die jou doorkruist, de Seine. We willen jouw kleurrijkste straat vinden. Een volgende tip uit eerdergenoemde blog. Je weet, j’aime couleur (als kan dat super fout staan, want mijn Frans is net zo suf als jouw Nederlands). Het gaat er om dat je me begrijpt. En eerlijk? Rue Crèmieux is zeker kleurrijk te noemen naast alle gelige-wit dat de stad kleurt. Nog eerlijker? De foto’s zijn iets bewerkt op helderheid en contrast, zoals ook de blogschrijver deed, want de huizen zijn in werkelijkheid iets minder fel. De straat blijft een aanrader voor wie net als ons, jou even anders willen ontdekken.

Museum
De derde bezienswaardigheid in de blog is Petit Palais en de belofte van gratis toegang tot het rustige museum. Het klinkt beter dan het overvolle Musée Louvre. Ja, ik wil! Het Louvre blijft op mijn bucketlist staan, nu eerst Petit Palais.
    Of niet, want hij blijkt gesloten. Lekker op tijd, net als in Nederland.
    ,,Dan weten we waar we morgen mee beginnen,” zei manlief.
    ,,Maar dan lopen we nu even om het prachtige gebouw. Het is te vroeg om te eten.” We lopen daarmee een mooi park in.
    ,,Ik hou het hier wel vol tot het etenstijd is.” Daar zitten we weer: te rusten, pauzeren en relaxen, zoals in de vakantie perfect past. De bezienswaardigheden van vandaag getoond, zeg ik:
    ,,Ik maakte de foto's niet voor niets, want deel ze hier met jou."

    Op naar dag 2, of wil je daar niets van horen?”

Gekke Fratsen

Oh wacht: t = n. Die titel bekt beter.
    We maakten wat mee tijdens onze vakantie. Gedurende twee weken kampeerden we met ons zessen op Camping Criques de Porteils in Collioure. Deze kennen wij als een heerlijke thuisbasis die garant staat voor een berg plezier.
    Een zeer zwaarwegende reden om hier te kamperen, was het vervolg van de vakantie van Benjamin en Lara. Zij verlengden die met een weekje Spanje. Deze camping lag bijna op hun route. Hoe reisbewust.
   Een andere reden waren de drie privéstranden die de camping telt. Deze zijn alleen via het water of vanaf de camping bereikbaar en bieden uren zwem- of strandplezier. Ik verheugde op mijn stille start van de dag. Zie mij in mijn uppie op het kleinste strandje met een thermoskannetje thee, een beker, koekjes en mijn teken- en schrijfspullen. Alleen het kabbelende water van de Middellandse zee en een voorbijlopende strandbezoeker stoorden misschien.
    ,,Bonjour.”

Vallende stenen

Me verheugend op deze vakantie, vroeg ik Marcel een maand voor vertrek:
    ,,Heb je de camping betaald?”
    ,,Ja.” Waarna een PLING uit Marcels mailbox klonk. ,,Wat? De privéstranden zijn op last van de gemeente gesloten vanwege vallende stenen. Al vonden er sinds de opening van de camping in 1954 nooit steen-op-mens-ongevallen plaats.” Zes-stemmig chagrijn klonk op. Marcel opperde al snel het idee om lekker vaak naar de Massane te gaan. Die bergrivier en de lage Pyreneeën zijn een andere reden om de regio aan te doen. Wat een heerlijke achtertuin.

    We reden met plezier richting de Massane om er een middag te bivakkeren of wandelen. De waterschoenen voor wie een rivierwandeling wilde ondernemen lagen al snel naast de opgevouwen handdoeken voor wie alleen wilde zonne- of pootjebaden aan het water. We hadden er zin in tot een opvallend bord ons dwong te stoppen. Vanwege de droogte en het risico op brandgevaar mochten we niet met de auto de bergen in. Wel lopend.

    ,,Dat is kilometers lopen bij 32 graden. Dat is alles behalve een verkoelend idee.”, zuchtte ik. We reden terug naar de camping waar we stiekem toch een strand bezochten. Boeie de regels! We bleven dicht bij de waterkant, waar geen rots ons kon raken.

Ingestort

Nog amper een paar dagen verder, zei Marcel:
    ,,Gorges de la Fou strepen we ook af.”
    ,,Hoezo?”
    ,,Die kloof is ingestort en voorgoed gesloten.”
    Oké bij dit alles mag ik niet zeggen: ,,Gekke Fransen.” Het is alles overmacht en veiligheid. Toch groeide onze chagrijn.
    ,,Wat een sjit-gedoe!”, zei ik en kreeg bijval.

Heterdaadje
Over sjit gesproken. Onderweg maakten we soms gebruik van openbare toiletten. Het is niet mijn meest geliefde activiteit, maar ja, als je moet, moet je. Verschillende keren viel me daarbij op dat de rij van de vrouwen gericht was op het herentoilet. Mannen lieten daarbij altijd de deur open staan. Een aantal keer kon ik me afwenden, door me om te draaien, waar ik één keer met mijn neus tegen de muur zou staan als ik dat deed. Beetje raar toch? Al had ik dat achteraf beter gedaan dan recht in mijn blikveld de ene na de andere man te zien plassen boven een urinoir. Met als heterdaadje een man die niet alleen een eeuwigheid werk had boven het urinoir (of is het de? Ik ben zo van slag, dat ik het niet weet), maar ook met ongewassen handen de ruimte uit liep.
    Mijn eetlust verdween. Ik wilde niets meer kopen, want stel dat hij het voor mij aangeraakt had? Daar spoelde ik het beeld van La Douce France door. Het is la dégoûtant France… of was hij de enige die zijn handen niet wast? Plies, zeg ja!

Absurder
Het kan gekker met sanitair. 

    Op een camping bij Paris (in een andere blog meer daarover) dook ik nietsvermoedend het toiletgebouw in, want ja, behoeften. Ik trok de toiletdeur open en schrok! Dit zag ik nooit eerder en rende terug naar de vouwwagen om mijn phone te pakken. Vervolgens stuurde ik Marcel deze foto:

    ,,Moet jij ook? Plaats voor twee.”
    ,,Nee.”
    ,,Jammer, anders konden we een wedstrijd doen.”
    ,,Wat voor wedstrijd?”
    ,,Moet ik ze echt noemen? Duo-poepen be like wie het eerst klaar is; wie draait de mooiste dro…”
    ,,Genoeg Irene. Ik hoef niet!” Klonk hij geschokt. Ik ben dat ook nog. Waarom twee toiletten? Als er nou een bordje bij stond, zou ik het misschien begrijpen. Zoals hier, lekker duidelijk:

Kietelen

Waarop Marcel zei:

    ,,Het slaat toch nergens op dat je niet met je voeten in de lucht je voeten met gras mag kietelen?”
    Heb ik dan toch gelijk met 'Gekke Fransen'? Of is het gekker om tijdens het eten van een ijsje een fles koud water tegen je borst te houden met je voeten in een bak koud water?

    Ik hou het op: waar je mee omgaat word je smet. Snel naar huis!

Uitkleden

    ,,Salade it is, salade it will always be,” zei ik en opende afgelopen zondag de verpakking van mijn eerder gekochte Caesarsalade. Zelfs na een vakantie overlopend van salades - de Niçoise variant met stip op 1 - blijven salades mijn meest geliefde lunchgerecht en bijgerecht bij het avondeten. Al klopt het woord bijgerecht voor geen gram. Noem het gerust mijn hoofdgerecht naast het hoofdgerecht, maar dat terzijde.
    Nu zaten manlief en ik aan onze voorlopig laatste lunch samen. Onze kinderen waren onderweg van hun vakantiebestemmingen naar huis. Marcel was na twee weken salades wel voldaan en verkoos twee Schnitt broodjes die hij dik, echt heel dik, belegde met boter. Geloof me, echt nog dikker dan jij nu denkt.

Mixen
Ineens keek Marcel naar mijn salade, alsof hij het erin zag bliksemen.
    ,,Wat?", vroeg ik wat onzeker.
    „Moet je die salade niet mixen?"
    „Waar staat dat?”
    ,,Nergens, maar…”
    ,,Dit is míjn salade. Ik eet 'm zoals ik het wil. Jouw oordeel daarover lust ik niet."
    ,,Ik stelde alleen een vraag."
    ,,Oh, wat was de vraag?"
    ,,Dat je jouw salade toch moet mengen."
    ,,Dus toch een oordeel!”, lachte ik: ,,Als die salade gemend moest zijn, waarom doet de Appie dat dan niet alvast? Hebben ze geen saladschudders in dienst? Maar kijk goed; deze salade heeft laagjes. Dat is overigens heel goed voor mij, als lichte OCD’er. Onderop ligt aardappel, dan volgt sla, waarop de zakjes dressing, kaas en croutons afwachten en als topping ontdekken we kip. Behalve de aardappelen vind ik het een prima volgorde.”
    ,,Waar moeten de aardappelpartjes volgens jou dan?”
    ,,Bovenop de sla. Dat is de volgorde die ik verkies als verorberrangorde.”
    ,,Dus je eet eerste de kip, de zakjes dressing, kaas en croutons…”
    ,,Oh ja, die zakjes zijn zo lekker, weet je? Hapje?”, zei ik en hield het lege dressingzakje omhoog tussen manlief en mij. ,,Beter in onze buik dan in de zee hè?”

Uitkleden
Gelukkig at Marcel het zakje niet op, wie weet wat het in zijn buik aan zou richten. Wel zei hij:
    ,,Eigenlijk kleed jij je salade gewoon laag na laag uit.”
    ,,Ja, verrukkelijk! Ik hou van uitkleden."
    ,,Ik ook. Het liefst kleed ik jou in één keer uit," zei meneer dream-on.
    ,,Ha! Dat is je nog nooit gelukt."
    ,,Echt wel."
    ,,Oh ja? Dus jij hebt ooit mijn jurk boven mijn hoofd, mijn bh van mijn romp en mijn slipje van mijn bips in één beweging uitgetrokken? Wanneer dan? Ik zou dat toch wel weten?”

Verboden woorden

Over slipjes gesproken. Wist jij dat het woord slipje niet meer mag? Net als het woord verkering. Het zijn verboden woorden. Dat laatste wist ik al langer, maar dat van het slipje, leerde ik afgelopen vakantie:

    Vier jongeren, die uit mijn vorige blog, zeiden dat ik nooit meer 'slipje' mocht zeggen. Stelletje moeilijk doeners.
    „Hoe noem ik het dan?", zei ik aan de campingtafel. Gelukkig waren onze buren nog altijd van het Franse, want dit gesprek was weer te raar voor woorden in welke taal ook.
    „Een onderbroek," antwoordde een van de jongeren.
    ,,Wat? Dat klinkt als een tent, die draag ik niet. Daar slaap ik in. Ik mag in jullie ogen een boomer zijn, maar ik weiger over mijn onderkleding te spreken als over een onderbroek. Het woord string krijg ik overigens ook niet uit mijn strot.” Vier gezichten keken er vies bij. ,,Dat dus, klinkt te bloot hè?”
    ,,Dan toch maar ondergoed," riep een ander.
    ,,Weer zo’n degelijk woord. Wat is dat met jullie. Als jullie niets beters bedenken, blijf ik slipje zeggen."
    ,,Ik heb het!”, redde Celine ineens het gesprek: ,,Een Brazillian hipster.”
    ,,Ja, maar ik draag niet altijd een hipster.”
    ,,Oh, dan een Brazilian slipje.”
    ,,Ha! Dus toch een slipje. Niemand iets beters? Eenmaal, andermaal…” Het bleef stil tot op de dag van vandaag. Zoals ik nog steeds wacht op het moment dat Marcel me in één keer uitkleed. Hou mijn blog in de gaten voor dat moment, dat is uiteraard meer dan beschrijvenswaardig.
    Tot die tijd blijft dit gelukkig bestaan: salades. Lekkerder wordt het nu niet. Daarom sluit ik af met:

    ,,Smul ze!"

Vakantiepraatjes

Met zes mensen op vakantie (lees: Marcel, vier twintigers en ik) bleken open en eerlijke gesprekken een garantie. Soms klapperden mijn oren ervan. Daarom pas ik direct censuur toe in deze blog. Tegelijkertijd voel ik trots dat men zich veilig voelde. Daarbij hielp mee dat de Fransen naast ons er geen woord van begrepen. De onderwerpen aan de camping-tafel namen sneller een nieuwe wending, dan ik me in bed om keer en stiltes waren er weinig. Daarmee bood twee weken op stap met zes piepels deze zekerheid: Toedeloe rust en reinheid!

Biologische klok

Lekker dramatisch klinkt dat hè? Mijn redding en plek van rust, vond ik door mijn biologische wekker. Die ging bijna dagelijks rond 07.15 uur af (soms een paar minuten later). Het bood me de kans om met wat schrijfgerei een rustig plekje op te zoeken. Zo startte ik verschillende ochtenden de dag lekker in mijn enige uppie.
    Rond 10.00 uur en door het klinken van mijn knorrende maag, haalde ik een paar baguette’s en smulde de rest van de dag van de smaak van gezelligheid, drukte en samen op pad zijn.

Pizza
Een van die keren zaten we in een restaurant in Argelès-sur-Mer. Een van de jongeren vroeg kijkend naar haar niet-leeg-gegeten-bord:
    ,,Is het raar om mijn overgebleven stuk pizza aan die wachtende mensen te geven?" Ik keek op en zag een rij mensen bij de ingang van het restaurant. Wij hadden geluk met onze gereserveerde tafel voor zes.
    ,,Dat is zeker niet raar, gewoon doen," antwoorde Marcel en nam een hap pizza.
    ,,Oké, dan weet ik dat." Ze wilde opstaan. Waarop direct vier anderen in koor riepen:
    ,,Ben jij helemaal gek? Dat kun je echt niet maken."
    ,,Ja, maar Marcel zei..."
    ,,Die zegt wel meer," zei ik. Marcels mond stond direct stil en hij trok één wenkbrauw op, de linker. ,,Meid, niet alles wat Marcel zegt is serieus,” vervolgde ik.
    ,,Precies, papa maakte een grapje," vulde Celine aan.
    ,,Hij klonk anders wel serieus."
    ,,Dat is zijn humor. Je leert het wel herkennen." Celine's vriendin liet de brain-wave even uitrollen en at nog een stukje pizza op.

Voorbeeldig
Ineens zei Benjamin:
    ,,Ahw, kijk!", en knikte naar mijn links. Ik zag een stel met twee jonge kinderen.
    ,,Wat is daar ahw aan?"
    ,,Kijk hun handen..."
    ,,Ahw!", klonk nu ook uit mijn mond. Het stel zat tegenover elkaar met de handen in elkaar. Net als in een film, zo romantisch. Geen denken aan dat ik Marcels hand beet pakte. Hoe open de tafel-twintigers ook zijn, zij waardeerden geen enkele uiting van klef gedoe tussen Marcel en mij. Moest je ze zien kijken als Marcel en ik alleen maar een zoentje deelden; vier hoofden draaiden weg.
    Nu draaiden ze allemaal naar het gezin aan de andere tafel. Dan wel!

Braaf
,,Wat zijn die kinderen braaf,” merkte een van ons op. Ze zaten inderdaad rustig en lieflijk aan tafel. Ik herinnerde me dat onze kinderen er op die leeftijd anders bij zaten. De een zat aldoor te wiebelen, wat ze nog doet, vooral als ze het lekker vindt. De ander was rustig maar at moeilijk. Hij keek naar voedsel of het van een andere planeet kwam. Dat maakte eten in een restaurant tot een te grote uitdaging voor ons.
    Gelukkig draaide dat bij. Zie ons gezellig zitten in verschillende restaurants.
    Terug naar die brave Fransoosjes. Ik ken er ook andere, maar dat in een volgende blog. Ik wist waarom deze zo braaf waren:
    ,,Die kinderen zijn omgekocht. Mama sprak ze thuis streng toe dat als zij braaf hun bordje leeg aten, later op de avond een ijsjes met drie bollen kregen en daarna het vuurwerk mochten kijken. Zo niet? Dan was het zonder eten naar bed. Zo ging dat bij jullie ook."
    ,,Echt?", vroeg Benjamin.
    ,,Weet je dat niet meer dan?"
    ,,Nee."
    ,,Mooi, dan heb je er geen trauma's aan overgehouden. Mooi zo. Met een strenge opvoeding is niks mis."
    ,,Mama," mengde Celine zich geschrokken in het gesprek. ,,Dat heb jij nooit gezegd. Dat van het ijs en het vuurwerk. Wij kregen het gewoon. Alleen dan twee bollen."
    ,,Sttt, ik vond het wel leuk dat Benjamin het geloofde," lachte ik. ,,Ik wil zelf altijd te graag dat ijsje en het vuurwerk. Waarom denk je anders dat ik altijd braaf aan tafel zit?"

Kijk ze zitten, 'onze brave kinderen'.

Mijn favoriete vakantiefoto van hen,

gemaakt in Perpignan.

Gastblog: Klein vakantiegeluk

Ik zou wel naar Frankrijk willen… 

Ik zei het zelfs tegen een journalist van de NOS.

Vlak voor de vakantie

Maar nu voel ik me behoorlijk de klos.

Naar Frankrijk gaan. Dat was het originele plan.

Blote voeten, strand en zee.

Zon, hitte en die zonnebrandcrème mee.

Parasol, handdoekje, zandkasteel maken en relaxen maar.

Die dromen zijn voor nu even klaar.

Een kleine meid van 1,5 jaar oud.

Ze is nog zo klein en fragiel.

Wat als ze wagenziek wordt,

verkoudheid of de griep krijgt?

Ze is nog maar net klaar met de waterpokken.

Maar zon en zee hadden me zoooo verleid.

Gelukkig heb ik een superman bij me die mijn voeten weer op de grond zet.

Hij zei: “Ik wil dat we allemaal een leuke vakantie hebben en dat we onze kleine meid niet dwingen zo lang in de auto te zitten.”

Wat ben ik blij dat er op haar wordt gelet.

Ze is nu echt een blij ei.

Zon, strand en hitte. Het is hier ook in Nederland.

Nu zijn we niet bij de zee, maar een riviertje.

Met een strand en parasol.

Het komt wel goed. Ik ben gelukkig.

Zolang wij met z’n drietjes maar kunnen lachen en spelen.

Het is goed zo.

Eindelijk geen regen met kamperen. Dat ben ik zo zat.

Ik wou maar dat iedereen zo’n superman had.

Met dank aan mijn vriendin Eline Sluijter

Verwachting versus realiteit

Ik buig en erken dat ik al die jaren niet lief was. Zeg maar gerust oneerlijk. Maar mooi niet dat ik mijn boek en blogs herschrijf!
    Daarom ben ik hier maar eerlijk. Ik weet zeker dat Marcel heel gelukkig wordt bij de ontboezeming dat niet alleen hij, maar ook ik een snurker ben. Sterker nog, waarschijnlijk win ik de decibellentest. Zie manlief hard ja knikken. Zeg ik:

    ,,Ik hoor niks." Wat hij altijd zegt als ik klaag op zijn gezaag.

    En dan nog wat: als ik zijn jarenlange gesnurk nog moet pay-backen, mag ik nog wel even door zagen. Al ben ik volgens meneer aardig op weg.

Schone slaapster

Jij mag absoluut geen seconde, zelfs geen nanoseconde denken dat ik hier blij mee ben. Integendeel! Ik vind het verschrikkelijk! Ik wil dit niet! Dat ik als vrouw snurk vind ik vreselijk. Ik bedoel maar. Snurken vind ik enorm on-sexy, niet vrouwelijk, vreselijk boers, oerlelijk, en werkelijk afschrikwekkend. Het doet intens zwaar afbreuk aan het feit dat ik dacht een schone-slaapster te zijn.

Zoals op deze tekening 'Expectation' getekend door mijn dochter Celine van Valen

Het enige schone aan mij is dat ik vlak voordat ik mijn bed in kruip even onder de douche stap. Hoe schoon wil je me hebben?

Goedemorgen?

De geluiden die ik vervolgens (gelukkig niet ieder-nachtelijks) weet te maken zijn alles behalve schoon. Het is zelfs zo erg dat ik aan het ontbijt niet meer durf te vragen of Marcel lekker sliep. Soms antwoord hij met:

    ,,Ja.” Andere keren blijft hij stil en kijkt me aan met één opgetrokken wenkbrauw en een blik van: wil je het echt weten?

     Nope! Ik weet genoeg. Dus vraag ik niet meer hoe hij sliep. Dan krijg ik ook geen gesnurkt antwoord.

Hemelpoort
Komt Celine even later aan tafel:
    ,,Bah, dat gesnurk.”
    ,,Oh ja, was papa weer op dreef?”
    ,,Nee ik! Ik vind dat wij vrouwen zo gemaakt hadden moeten zijn dat we niet kúnnen snurken.”
    ,,Hoe kun je dat nou zeggen, momma? Dat kan toch niet?”
    ,,Oh nee, wij zijn ook zo gemaakt dat we iedere maand ongesteld worden. Zo lelijk! Ik vind daarom dat wij niet moeten kunnen snurken. Dat het alleen iets van mannen is.”
    ,,Weet je wat jij moet doen?”
    ,,Nou?”
    ,,Dien een klacht in.”
    ,,Waar?”
    ,,In de hemel.”
    ,,Oh girl, mijn klachtenlijst ooit gezien? Ik ben bang dat Iemand mij de poort wijst als ik mijn lijst daar boven presenteer .” Die lijst verbrand ik liever.

    ,,Graag momma."

Peptalk
Al weet ik dat hooikoorts ten grondslag ligt aan mijn nachtelijk geronk, toch hoop ik dat mijn zus er iets zinnigs op kan zeggen. Ze is huisarts.
    ,,Zus, dat gesnurk, dat vind ik dus echt niet kunnen.”
    ,,Tja, meid, we worden er niet jonger op.”
    ,,Hé, bedankt! You don't make my day. Wat heeft dat er mee te maken?”
    ,,Nou gewoon…” Daar heb je het al, zusterlijke nuchterheid: ,,Alles zakt uit, dus ook alles in je keel.” Leuk, ouder worden, weer wat grijze haren erbij.
    ,,Zelfs dat waarvan ik dacht dat het niet uit kon zakken, zakt. Uitzakkende borsten, billen, nu ook alles in mijn mondholte en zelfs mijn Griekse pootjes zakken uit! Zus bedankt. Het was weer een opbeurend gesprek.”

Troostrijk
Dat ze gelijk heeft voel ik vlak voordat ik diep in slaap wegzak. Zo tussen wakker en slapen in, ontspant mijn keel zich om met één ademhaling de boel daarbinnen te voelen bewegen en rammelen. Tada! Er klinkt een snurk. Ik schrik vervolgens wakker, om niet meer te durven slapen. Daarom dit besluit:  Ik blijf wakker! Draai me naar mijn lief die vredig slaapt. Ik wil hem niet wakker houden.

    Zomaar ineens voel ik me gelukkig, want ik weet dat als hij weer wakker is, hij toch van me houdt. En gelukkig maar, tenminste iemand. Want wie wil mij nou nog na deze ontsnurkingen?
    Met die geruststellende en ontspannen gedachten, wentel ik me even dieper in mijn dekbed. Ik weet me geliefd door mijn lief. Ik blaas hem een kusje toe en val in…

    Nee, niet weer een snurk! Irene, wakker blijven!

'Reality' getekend door mijn dochter Celine van Valen

Wacht, reality...

Marcel?!

Dyane 6

Onderweg naar Dedemsvaart zei Marcel ineens:
    ,,We zijn cassettebandjes vergeten.”
    ,,Ik herinner me niet dat mijn ouders die in de jaren 80 in hun Dyaantje hadden. Zo wel, dan overstemden het gekakel van vrouw en drie dochters alle geluid van ieder bandje.”
    ,,Respect voor die man, ik heb aan één van die dochters mijn oren al vol.”

    ,,Straks staan we onderweg stil met die auto van 7 juli 1983,” sneed ik een ander onderwerp aan.
    ,,Dan mag jij duwen, want jij weet niet wanneer je de koppeling moet laten opkomen,” antwoordde Marcel.
    ,,Klopt! Maar vergeet niet dat die auto 2 pk’s meer telt dan ik.”
    ,,Al goed, met één been buiten de deur zet ik ‘m in beweging en aan de praat.”
    Ik zag het al voor me.

Sinaasappelhuid
Al klonk in deze inleiding weinig vertrouwen, toch geloofden we er in dat de Citroën Dyane 6, ook wel Deux Chevaux (2CV), die op ons wachtte goed ouderhouden was. In reactie op deze blog 2CV bood www.eendjehuren.nl ons een Dyane 6 aan om herinneringen op te halen aan vroegere tijden tegen betaling van deze blog.
    Terugdenkend aan toen, voel ik onzekerheid. Mijn ouders hadden geen geld voor dure garages, daarom onderhield een beun-de-auto onze Dyane 6. Stiekem vertrouwde ik het niet en vreesde voor een ontploffing, want vonken + benzine = BOEM! Da’s pech, Irene weg.
    Die angst voelde ik niet bij de Dyane 6 die vorige week klaarstond, al stond ie op de oprit met een sinaasappelhuidje op de wielkast, zag ik roest op verschillende plekken en toonde de benzinedop slijtage. De auto mocht er niet gelikt uit zien, het zou niet kloppen.

    Met het dak gedeeltelijk open, wenste ik die helemaal open.

    ,,Oh, ik durf te vragen: mag ik op de rugleuning van de achterbank zitten. Like the old days?" Onder het toeziend oog van de eigenaar kropen manlief en ik na elkaar op de achterbank en ontdekten de geweldig vering van de auto. Drempels beloofden een feestje te worden, maar eerst die foto op de achterbank: KLIK!

Choke
Vervolgens werd het een en ander uitgelegd. Daar klonken herkenbare woorden als choke en verzuipen. Mijn gedachten dreven naar mijn vader die genoemde woorden aanvulde met de bougies. Hoe vaak die kapot waren? In al mijn auto’s wilde ik weten waar die bougies zaten, dan ook in deze 2CV. Daarom ging de klep open en verraste een paar splinternieuwe kabels me. Zie je wel? Veilig!
    De choke is een trekknop die Marcel voor het starten uit moest trekken om samen met wat gas de auto te starten. Eenmaal op weg, moest die choke-knop weer ingedrukt worden. Het hoe en wanneer moest hij maar onthouden. Het leek mij een gevoelskwestie. Wat volgde was een uitleg over de pook, die de versnellingen regelt.
    Daar raakte de auto-eigenaar mij kwijt.
    ,,Choke, poke, jij rijdt!” Niets in die prachtige oude auto werkt zoals ik het nu ken, dat kan mijn adhd-kop even niet aan, dacht ik. En hoor wat Marcel riep tijdens een oefenrondje-er-om-heen:
    ,,Oh ja, de auto heeft natuurlijk geen rembekrachtiging en geen stuurbekrachtiging.” Waarna hij overdreven hangend aan het stuur de banden omdraaide en met behoorlijk armzwaaien de auto in de tweede versnelling zette. Dat beeld reed de hele dag mee. Het leek me allemaal zwaar, wat overtroffen werd door het geprutteprutteprutteprut bij het starten en het geratel van de motor bij het rijden. Een heerlijk herkenbaar geluid, terwijl ik bijna tegen Marcel aan zat op de voorbank. Heerlijk knus in die auto.

Routeplanner
Met het gebruik van deze auto kregen we een puzzelroute die vijf uur zou duren.
    ,,Vijf uur? Poke die choke even op!”, lachte ik. Het had te maken met het feit dat de auto gemiddeld 30 km per uur rijdt. Dat bleek op landwegen, dijken en provinciale wegen van dorp naar dorp snel genoeg. En drempels?

    ,,Waar blijft de volgende? Laat mij maar deinen."
    Doordat ik de route moest voorlezen en puzzelvragen en bijbehorende foto’s van borden, kerken, straten en andere bezienswaardigheden in de gaten moest houden, vergat ik foto’s te maken van de choke-knop, de versnellingspook en andere inwendige onvergetelijke plekjes. Het was dan ook een in-en-outside-full-car-experience. Kijk even mee, waarbij we zochten naar de knop van de ruitenwissers.

Afleiding

Omdat ik stiekem af en toe teveel buiten keek, reden we soms verkeerd en zagen daardoor iets meer dan de officiële route. Het boeide niet, want we hadden tot 20.00 uur de tijd. Daarom stapten we af en toe uit voor een lekkere picknickplek, hapje en drankje. We bezochten de beeldentuin bij Landgoed Havixhorst waar Marcel de auto op afstand wilde openen en het raampje zo open schoof. We genoten van Hasselt en bij Zwolle van de Zieleschepen. We vraten zo’n 85 kilometer op, om uit te komen bij het beginpunt.
    Marcel draaide de sleutel om, gevolgd door stilte na alle mooi en nostalgie. Ik wil nog een keer, maar dan de Romantische route. Maar weet je wat?
    Eerst jij!