Wat betreft de drop, liet ik me niet verleiden om mee te snoepen uit dat bakje. Nee, zeg, hoe gek ik ook ben op drop en hoe graag ik ze wegsmikkel. Mijn hand pakt geen enkel dropje uit dat bakje. Hier bewijst zich mijn lichte smetvrezerigheid.
SAP-leven
,,Hoe lang geleden maakte jij dit bakje eigenlijk schoon?”, vroeg ik mijn lief een poos geleden. Denk er gerust mijn opgetrokken neus en wat dichtgeknepen wantrouwende ogen bij. Zo keek ik. Pakte een lekker schoon dropje uit de zak en vervolgde: ,,Ik verdenk jou namelijk van een levenslang SAP-leven.”
,,Wat voor leven?”
,,Een Schijt Aan Poetsen leven. Ik had van de week een SAP-dag.” Ach ja, meneer wist natuurlijk niet meer hoe lang geleden hij dat bakje schoonboende. Wel griste hij een dropje uit het bakje en dropte het overdreven uitdagend in zijn mond.
,,Bah,” ontploepte uit mijn mond.
,,Geen last van. Kijk, ik word niet ziek of zo.”
,,Ik test het liever niet voor mezelf uit.”
,,Mooi dan heb ik meer.”
Onwillekeurig dacht ik terug aan onze vakantie. Toen klonk onderweg:
,,Hebben we een extra zak drop?”
,,Uiteraard”, reageerde ik. En bewees het door het dashboardkastje te openen en een gesloten zak katjesdrop omhoog te houden. Met een scheve glimlach toonde hij zijn non-verbale dankbaarheid. Onderweg naar onze bestemming in La France vonden de dropjes hun weg naar Marcels en mijn mond. Recht uit het bakje of uit het zakje. Heerlijk, dat samen knagen in de auto.
Eenmaal daar reden we dagelijks de camping af. Op weg naar Annecy, een kasteel, een kloof of een van de vele wandelingen in de bergen rondom het meer.
De dropjes wisten onze monden te vinden. Tot we onze vakantie in de Haute-Savoie inruilden voor een bezoek aan Parijs. Drie dagen door de stad dwalen lag voor ons. De auto en drop bleven ongebruikt achter op de camping.
Onpakbaar
Tot we de terugreis naar huis aanvaardden. En wat klonk daar uit Marcels mond?
,,Hebben we hier nog drop?” Met mijn neus in een boek, pakte ik op de automatische piloot de zak van onder Marcels armsteun en zette ‘m deze keer in de bekerhouder in de console.
,,Ik schud er zo dadelijk wat dropjes uit, maar het verhaal is net nu even heel spannend. Je diept zelf maar even wat dropjes uit de zak.” Vervolgens rommelde Marcel in de zak. En bleef rommelen in de zak. Zelfs zo lang dat ik opkeek.
,,Moeilijk hè? Drop pakken. Wat is jouw probleem met drop?”
,,Ik krijg geen dropje te pakken. Help eens…”
,,Tjonge, jonge, je kunt toch wel een dropje uit de zak pakken?”
,,Blijkbaar niet,” zei hij met zijn blik op de weg. Ja, hij let echt wel op hoor.
Ik legde de boekenlegger in mijn boek, sloot die en schoof het boek in het vak van mijn deur. Pakte
de zak drop. Stak mijn hand in de zak om een dropje te pakken. En.
,,Huh?” Ik pakte het hele zakje uit de bekerhouder en keek er diep in. ,,Wat is hier gebeurd?”, klonk ik vragend en keek van de zak naar Marcel en terug. Ik greep nog eens in de zak. En hield vervolgens dit voor zijn neus met de woorden:
,,Vandaag in de aanbieding! Het laatste dropje of nee, de laatste drop. Hapje?”
Verweekt
Door de herinnering aan die verweekte drop wilde ik toch even weten op welke temperatuur drop smelt in de auto. Grote klikspaan AI vertelde dat op een warme zomerdag (bijvoorbeeld bij een buitentemperatuur van 30°C) de temperatuur in een stilstaande, in de zon geparkeerde auto al binnen een uur kan oplopen tot boven de 60°C tot zelfs 80°C; het verwekingspunt van drop.
Aha! Onze auto stond drie dagen ongebruikt in de volle zon.
Onpakbaar
Tot we de terugreis naar huis aanvaardden. En wat klonk daar uit Marcels mond?
,,Hebben we hier nog drop?” Met mijn neus in een boek, pakte ik op de automatische piloot de zak van onder Marcels armsteun en zette ‘m deze keer in de bekerhouder in de console.
,,Ik schud er zo dadelijk wat dropjes uit, maar het verhaal is net nu even heel spannend. Je diept zelf maar even wat dropjes uit de zak.” Vervolgens rommelde Marcel in de zak. En bleef rommelen in de zak. Zelfs zo lang dat ik opkeek.
,,Moeilijk hè? Drop pakken. Wat is jouw probleem met drop?”
,,Ik krijg geen dropje te pakken. Help eens…”
,,Tjonge, jonge, je kunt toch wel een dropje uit de zak pakken?”
,,Blijkbaar niet,” zei hij met zijn blik op de weg. Ja, hij let echt wel op hoor.
Ik legde de boekenlegger in mijn boek, sloot die en schoof het boek in het vak van mijn deur. Pakte
,,Huh?” Ik pakte het hele zakje uit de bekerhouder en keek er diep in. ,,Wat is hier gebeurd?”, klonk ik vragend en keek van de zak naar Marcel en terug. Ik greep nog eens in de zak. En hield vervolgens dit voor zijn neus met de woorden:
,,Vandaag in de aanbieding! Het laatste dropje of nee, de laatste drop. Hapje?”
Verweekt
Door de herinnering aan die verweekte drop wilde ik toch even weten op welke temperatuur drop smelt in de auto. Grote klikspaan AI vertelde dat op een warme zomerdag (bijvoorbeeld bij een buitentemperatuur van 30°C) de temperatuur in een stilstaande, in de zon geparkeerde auto al binnen een uur kan oplopen tot boven de 60°C tot zelfs 80°C; het verwekingspunt van drop.
Aha! Onze auto stond drie dagen ongebruikt in de volle zon.
Net een echte zak drop, hè?
