Even later stapte ik uit de trein op station ’s Hertogenbosch en hoorde al snel mijn tegen-apper roepen. Cynthia, een van mijn besties. We missen de elasticiteit (iets met het cijfer 54) om elkaar rennend in de armen te vliegen. We weten dat onze harten ons vooruit gaan op weg naar een biggest welgemeende hug.
Afspraken
We hangen de slingers op, iedere keer dat we elkaar ontmoeten. Twee van de vier keer per jaar. We plannen namelijk meer afspraken in dan we elkaar zien. De ene keer vergeet eentje het te noteren en een andere keer blijft de secretaresse in het ongewisse en bleek de agenda vol.
Daarom verschijnt bij het naderen van een date een appje met:
‘Staat onze date in jouw agenda?’
‘YES 🎉!’
‘Wat zullen we gaan doen?’
Dat was 2 september niet de vraag. Dat wisten we al sinds de date drie maanden dáárvoor. Maanden waarin we wenden aan het plan van deze date. Eentje met tegenzin. Niet om elkaar te zien, maar het doel… Oh my!
.jpg)
Shock
Kom even mee naar die date, drie maanden geleden. We lunchten bij Vascobelo in Hoog Catharijne. Ineens zei Cynthia:
,,Ik overweeg een fietshelm te kopen.” BOEM! Binnenin mij ontstond een worsteling aan gedachten: veiligheid gaat voor uiterlijk. Ik weet dat ik er ook een moet kopen. Maar zo’n belachelijk lelijk ding op mijn kop. Veiligheid botst met mijn coup, met mijn vrouwelijkheid. Ik moet een helm kopen... Ik wil ‘m niet.
,,Dan kopen we die samen,” kraamde ik uit en verraste niet alleen Cynthia maar ook mezelf. Ik legde mijn hersenspinsels voor: ,,Want veiligheid gaat voor uiterlijk. Ik moet er ook een kopen. Maar zo’n belachelijk lelijk ding op mijn kop. Veiligheid botst met mijn krullen, met mijn vrouwelijkheid. Ik moet een helm kopen... maar wil ‘m niet. Zucht! Dan samen met jou.”
De ontboezemingen luchten op. Een gevoel van partners in gekte, een ‘pling’ van mijn glas takkenthee tegen haar glas earlgreythee beklonk onze afspraak: voor gek fietsen doen we samen – dit is samen-ness. Zo blokten we met succes 2 september.
Zweten
Dus liepen we van Station ’s Hertogenbosch naar Superstore Mantel, waar het zweet ons uitbrak: there was no way back anymore. Na een uur wandelen, paste afhaken echt niet meer. Ik doorbrak de gespannen stilte:
,,Die is kleurrijk met vlekjes en kleurtjes. Dit verwachten mensen bij mij.”
,,Dat zijn kinderhelmpjes, Irene,” klonk naast me.
,,Bah, ik kots bij volwassen.” We wandelden de winkel helemaal rond, om te ontdekken dat we bij binnenkomst twee keer links moesten. Of was dat extra grote rondje nodig om de helmweerzin volledig te overwinnen?
Blater
Bij de hoofddeksels blaatte een oudere man van alles over helmen tegen ons. Waar zijn vrouw braaf luisterde, dachten wij: de eerste de beste die dingen blaat, wint niet meteen ons vertrouwen. Waar is de verkoper?
We trokken er snel eentje bij. Hij wees ons niet direct op de duurste modellen wat betrouwbaar voelde. Na een heldere uitleg, waarbij de eerdergenoemde vrouw steeds dichter bij ons stond, wisten Cynthia en ik welke helmen wij wilden. Die vrouw ook. Ik moest me inhouden om niet te zeggen:
,,Moet je niet naar je man luisteren?”
Tegen alle weerstand in reageerde ik blij, want de helm die direct mijn aandacht trok, bleek het meest geschikt. En nog leuker: die kleur stond me het best. En het leukst: Cynthia kocht dezelfde.
Dat was 2 september niet de vraag. Dat wisten we al sinds de date drie maanden dáárvoor. Maanden waarin we wenden aan het plan van deze date. Eentje met tegenzin. Niet om elkaar te zien, maar het doel… Oh my!
.jpg)
Kom even mee naar die date, drie maanden geleden. We lunchten bij Vascobelo in Hoog Catharijne. Ineens zei Cynthia:
,,Ik overweeg een fietshelm te kopen.” BOEM! Binnenin mij ontstond een worsteling aan gedachten: veiligheid gaat voor uiterlijk. Ik weet dat ik er ook een moet kopen. Maar zo’n belachelijk lelijk ding op mijn kop. Veiligheid botst met mijn coup, met mijn vrouwelijkheid. Ik moet een helm kopen... Ik wil ‘m niet.
,,Dan kopen we die samen,” kraamde ik uit en verraste niet alleen Cynthia maar ook mezelf. Ik legde mijn hersenspinsels voor: ,,Want veiligheid gaat voor uiterlijk. Ik moet er ook een kopen. Maar zo’n belachelijk lelijk ding op mijn kop. Veiligheid botst met mijn krullen, met mijn vrouwelijkheid. Ik moet een helm kopen... maar wil ‘m niet. Zucht! Dan samen met jou.”
De ontboezemingen luchten op. Een gevoel van partners in gekte, een ‘pling’ van mijn glas takkenthee tegen haar glas earlgreythee beklonk onze afspraak: voor gek fietsen doen we samen – dit is samen-ness. Zo blokten we met succes 2 september.
Zweten
Dus liepen we van Station ’s Hertogenbosch naar Superstore Mantel, waar het zweet ons uitbrak: there was no way back anymore. Na een uur wandelen, paste afhaken echt niet meer. Ik doorbrak de gespannen stilte:
,,Die is kleurrijk met vlekjes en kleurtjes. Dit verwachten mensen bij mij.”
,,Dat zijn kinderhelmpjes, Irene,” klonk naast me.
,,Bah, ik kots bij volwassen.” We wandelden de winkel helemaal rond, om te ontdekken dat we bij binnenkomst twee keer links moesten. Of was dat extra grote rondje nodig om de helmweerzin volledig te overwinnen?
Blater
Bij de hoofddeksels blaatte een oudere man van alles over helmen tegen ons. Waar zijn vrouw braaf luisterde, dachten wij: de eerste de beste die dingen blaat, wint niet meteen ons vertrouwen. Waar is de verkoper?
We trokken er snel eentje bij. Hij wees ons niet direct op de duurste modellen wat betrouwbaar voelde. Na een heldere uitleg, waarbij de eerdergenoemde vrouw steeds dichter bij ons stond, wisten Cynthia en ik welke helmen wij wilden. Die vrouw ook. Ik moest me inhouden om niet te zeggen:
,,Moet je niet naar je man luisteren?”
Tegen alle weerstand in reageerde ik blij, want de helm die direct mijn aandacht trok, bleek het meest geschikt. En nog leuker: die kleur stond me het best. En het leukst: Cynthia kocht dezelfde.
Bij de kassa zei de kassamedewerker:
,,Ik begrijp dat het voor jullie een grotere drempel is om een helm te dragen, dan voor mij als man. Dus echt mijn complimenten.” Wij. Namen. Die. Dankbaar. Aan. Vooral nadat hij vertelde eens een flinke smak in het bos te hebben overleefd. Hij kan het navertellen, omdat hij een helm droeg.
Uitlachen
Eenmaal buiten stuurden we een gezamenlijke helm-foto naar het thuisfront:
‘Veiligheid boven schoonheid. Het leven op de fiets zal nooit hetzelfde zijn.’
Een dag later appte Cynthia me een helm-selfie:
‘No words needed’.
‘Ik ben supertrots op je’
‘Ik ook… Maar de koptelefoon is geen optie meer. Het wordt stillig op de fiets.’
‘Maar ga je niet zelf hard zingen? Of anderen uitlachen?’
,,Ik begrijp dat het voor jullie een grotere drempel is om een helm te dragen, dan voor mij als man. Dus echt mijn complimenten.” Wij. Namen. Die. Dankbaar. Aan. Vooral nadat hij vertelde eens een flinke smak in het bos te hebben overleefd. Hij kan het navertellen, omdat hij een helm droeg.
Eenmaal buiten stuurden we een gezamenlijke helm-foto naar het thuisfront:
‘Veiligheid boven schoonheid. Het leven op de fiets zal nooit hetzelfde zijn.’
Een dag later appte Cynthia me een helm-selfie:
‘No words needed’.
‘Ik ben supertrots op je’
‘Ik ook… Maar de koptelefoon is geen optie meer. Het wordt stillig op de fiets.’
‘Maar ga je niet zelf hard zingen? Of anderen uitlachen?’
Dat hadden we namelijk afgesproken: anderen zonder helm hard uit te lachen.
‘In mijn hoofd wel! Heb dus de hele rit keihard gelachen...’
Een dag later stuurde ik mijn helm-selfie:
‘Je schaamt je toch dood! Maar bikkels zijn we. Verantwoordelijke volwassenen. 💪🏻’
‘Dat... We zijn een voorbeeld. Iedereen zou moeten volgen. We gaan de wereld redden!’
En we lachen iedereen zonder helm uit. Want wij voelen ons boven hen staan om onze wijsheid en verantwoordelijkheidsgevoel. Dat voelt zó goed! En dus applaus voor de helm-op-de-kop-generatie. Wij gaan ervoor, want:
‘In mijn hoofd wel! Heb dus de hele rit keihard gelachen...’
Een dag later stuurde ik mijn helm-selfie:
‘Je schaamt je toch dood! Maar bikkels zijn we. Verantwoordelijke volwassenen. 💪🏻’
‘Dat... We zijn een voorbeeld. Iedereen zou moeten volgen. We gaan de wereld redden!’
En we lachen iedereen zonder helm uit. Want wij voelen ons boven hen staan om onze wijsheid en verantwoordelijkheidsgevoel. Dat voelt zó goed! En dus applaus voor de helm-op-de-kop-generatie. Wij gaan ervoor, want:
Liever met de helm op voor gek
dan met hersenletsel op mijn bek
(Copyright Typisch Irene – Irene van Valen)
